Rabble-Rousing: How Effective, How Moral?

There was almost a spectacular turnout when Arundhati Roy spoke in Chennai recently.  People from far away towns and cities had arranged special buses to make it.  Roy is certainly attracting similar crowds elsewhere too.

As an admirer, I am also heartened that in these days of crass self-indulgence, those like her should be attracting such large audiences. But her increasing zealotry leaves one disturbed.

 Yes, reasoned arguments alone can’t lead to a revolution perhaps. Taking some liberty with facts and glossing over inconvenient areas are all par for the course, especially when it comes to leaders mobilizing people.  Even then there are limits, one would imagine. Any unrestrained hype could lead to total loss of credibility.

 So what do you make of someone like Roy who would not say anything about the all too obvious excesses of those who are fighting the state in the name of the people.  Or is it all collateral damage?

 Will such a line sell among the middle classes – whom she is addressing after all?

 Indeed, should those looking for social change bother too very much about the self-absorbed  middle classes? Anyhow they have shown themselves to be counterrevolutionary time and again.  What we are doing is only telling them, ‘Get lost, we know you. We’re telling you all this only to make you understand that we know your game. Without you, despite you, we will….”

 We’re trying to somehow reach out to the large masses who might get to hear. And they are the people to depend upon for any meaningful action. Once they know there are many outside their class standing by them, they would feel emboldened.

 If such indeed is the case, credibility shouldn’t matter one bit.  Fire, brimstone, the more strident the better. So long as you are speaking up for the oppressed, that’s fine.

 Nearly two decades ago, there was this colloquium on Periyar. Speaker after speaker waxed eloquent on the greatness of the man, how he had answers for any and every problem we were encountering, his disciples might have gone astray, still… you see, the blunders of communist parties did not necessarily invalidate Marxism and so on.

 It was becoming quite suffocating, it was uncritical adulation, I thought. I intervened to say, “It’s one thing to say Periyar had thought of this, this and this, his position was quite radical, whether caste or women. But I don’t think we should cover up his commissions and omissions. Leave alone the various contradictions in him, right before his eyes his own cadres were treating their womenfolk as chattel, did he really pull up anyone, did he check out how his followers were implementing his commandments? For all his glib talk of the situation of the Scheduled Castes, did he intervene to see that Dalits  got a fair deal? His stance on Keezhavenmani was outrageous. And, worse,  Karunanidhi was running amok, but he didn’t say a word against him till the very end…My point is if we don’t admit such problem areas even while holding up his example on various counts, we’ll lose credibility…”

 Promptly a passionate Periyarist there interjected, “Who’s this we?.” There were sniggers all round. The man went on, “No, thank. We don’t need your counsel. Periyar’s thoughts are a great weapon which will help us demolish the wretched Brahminical social order…..”

 The man subsequently retreated to Middle East, looking for some inspiration there, perhaps. Some among the more vociferous that day drifted to less thundering vocations, yet others still persist with strident denunciations of anything Brahmin, Hindu, Indian. They are all interchangeable terms anyway for them. Where has it all got them? They remain on the margins of the margins of the margins of the ….

 My argument is whether it is Periyar or Communism, there are greater chances of carrying conviction if we acknowledge the failings and stress that the philosophy has a much brighter side to it for various reasons and hence should be pursued.

 There was such a groundswell of support for Marxism in the 1920’s. If George Orwell or Arthur Koestler subsequently fell out or Bertrand Russell became skeptical, it was not just because of Stalin and what was happening in the USSR alone. Communist party leaders around the world went on foolishly mouthing the Soviet propaganda, losing credibility, and thus virtually destroying all chances of gaining some acceptance at a broader level, more so in the West.

 In India where the conditions should have been far more conducive, even if not according to Marxist cannons, thanks to their contortions during the freedom struggle, readiness to fall in line with diktats from abroad and also by adopting the most opportunist policies, Communist leaders have become a laughing stock.

 A few days ago my heart sank on seeing that veteran Nallakannu by the side of M. Natarajan, the supposedly estranged husband of Jayalalithaa’s confidante Sasikala, on a Tamil nationalist platform.  How far could one allow oneself to be brought down in the name of ‘front’ compulsions.  But when the CPI has chosen to fervently support the Prabhakaranites, everyone has to fall in line.

 Not just Marxism, any kind of altruistic ideal, has few takers these days. The middle classes have different concerns. Even the oppressed are trapped in a kind of ‘Sanskiritization’ of process. What is the way out?

Material conditions apart, it is the intellectual vanguards who have a crucial role to play in any attempt at social change. And they cannot succeed if they content themselves with the role of a rabble-rouser.

 It is not as if Ramadosses alone are confronted with alliance dilemmas! Anyone seeking to forge a united front for a larger cause has to grapple with them. Time Arundhati Roys did.


முள்ளிவாய்க்கால், டபிள்யூ.ஆர், ஸ்டாலின்…., புரிந்துகொள்ள முடியாத புனைவுகளும், வக்கிரங்களும்

முள்ளிவாய்க்கால் அஞ்சலி நடந்து முடிந்தாகிவிட்டது. தமிழுணர்வாளர்கள் தங்கள் ஆதங்கத்தை கொட்டிதீர்த்துவிட்டார்கள்.

முத்தாய்ப்பாக நாம் தமிழர் இயக்கம் துவங்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழனுக்காக மட்டுமாம். எல்லா அரசியல் கட்சிகளையும் அப்புறப்படுத்தப்போகிறாராம்.

 இந்த சீமான் தென் மாவட்டத்துக்காரர். கிறித்துவ தலித்தாம்.  அப் பகுதியில்தான் தலித்துகளுக்கெதிரான கொடுமைகள் அதிகம். அண்மையில் கூட அம்பலக்காரர்வீட்டு சாவுச் செய்தி சொல்ல/ சாவுக்கு பறையடிக்க மறுத்த ஒரு தலித் இளைஞர் கொலை செய்யப்பட்டார். அது பற்றியெல்லாம் வாய் திறப்பதில்லை மனிதர். விடுதலைப்புலிகளுக்காக வீரமுழக்கமிடுபவர் இதுவரை ஒருமுறை கூட தலித் மக்கள் பற்றி பேசியது கிடையாது.

வகை தொகையின்றிப் பேசுவார். கடந்த ஆண்டு சென்னையில் அவர் பேசிய ஒரு பொதுக்கூட்ட ஒளிப்பதிவிலிருந்து:


இளைஞர்களின் விசில் முழக்கத்தின் மத்தியில் முண்டாதட்டிக்கொண்டு இவர் பேசுவதைக் கவனியுங்கள்.

பிரபாகரன் மறைந்துவிட்டார். தமிழினம் சொல்லொணாத் துயருக்கு, இதுவரை கண்டிராத அவலங்களுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் ஏன் அன்னியப்பட்டோம், லட்சக்கணக்கில் சிவிலியன்கள் கொல்லப்பட்டும், மாதக்கணக்கில் விலங்குகள் போல தமிழர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டும் பெரிய அளவில் அழுத்தம் வரவில்லையே, பாதி ஈழமே கொடுக்க முன்வந்தார் ஒரு கட்டத்தில் சந்திரிகா, இப்போதோ அதிகாரப் பரவல் என்பதே வெறுங்கனவாகிவிட்டது, ஏன் இப்படி என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்பதில்லை. மாறாக விடப்போவதில்லை, தியாகம் வீணாகாது என்ற சூளுரைகள்.

இன்று இலங்கையில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல சிங்களர்கள்கூட பேச அஞ்சுகின்றனர். ராஜபக்சே குடும்பத்தின் சர்வாதிகாரம் எல்லோரையும் குலை நடுங்கவைக்கிறது. புத்த பிக்குகளே ஆடிப்போய்விட்டனர். பொன்சேகாவிற்கு நடந்தைவிடவா?

அண்டைநாடான பர்மாவில் நடப்பதைப் போன்று ஆண்டாண்டுகளுக்கு யதேச்சாதிகார ஆட்சி நடத்தலாம் என்று மஹிந்தா கணக்குபோடுவது போலத் தெரிகிறது.

அமெரிக்கா/பிரிட்டனுக்கெதிராக சீனா, இந்தியாவிற்கெதிராக சீனா பாகிஸ்தான் என்று நிறுத்தி மற்றவர் வாயை அடைத்து கொடுங்கோலாட்சியை தடையில்லாமல் நடத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்.

சீனத் தொழிலாளர்களுக்கும் சிங்களத் தொழிலாளர்களுக்குமிடையே மோதலாம். தொழிற்சங்கங்கள் மிரண்டுபோய் இருக்கின்றன.

Libyan land grab of Mali’s rice-producing land


இந்நிலையில் என்ன செய்யலாம், செய்யவேண்டும், எப்படி பாதிக்கப்பட்ட சிங்களர்களுடன் கைகோர்த்து மஹிந்தாவை எதிர்த்துப் போராடுவது, இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படுவதை தடுத்து நிறுத்துவது, இதுபற்றியே நாங்கள் சிந்திக்கவேண்டும் என்கின்றனர் ஒரு சில அறிவுஜீவித் தமிழர்கள்.


ஆனால் இனப்பற்றாளர்கள் ஆத்ம பரிசோதனை எதுவும் செய்துகொள்வதில்லை. நாம், நாம் ஆதரித்த இயக்கங்கள், தலைவர்கள், தவறேதும் செய்யவில்லை, நாம் வென்றால் அது நமது சாதனை, தோற்றால் அது மற்றவர்களின் சதி, இந்த சிந்தனை பிரபாகரன் அபிமானிகளை மட்டுமல்ல, தீவிரப் பற்று கொண்ட எவரையுமே பீடிக்கும் ஒரு நோய்.

அண்மையில் ஃப்ரண்ட்லைனில் இரண்டாம் உலகப்போரில் சோவியத் யூனியன் பங்கு பற்றி ஒரு கட்டுரை. கம்யூனிசம், சோஷலிசம் எல்லாம் ஒழிந்துபோய் குரூரமான ஒரு முதலாளித்துவத்தை இயக்கிவரும் புட்டின் ஸ்டாலின் தலைமைக்கு வாழ்த்து சொல்கிறார், அவரைப் பற்றி விமர்சனம் எதுவும் இல்லை. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஸ்டாலின் வழிகாட்டுதல் பற்றி மெய்மறந்து சிலாகிக்கிறார் கட்டுரையாளர், ஆனால் அப்போது நடந்த தவறுகள், பல்வேறு பகுதியினருக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள், இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒரு வார்த்தை இல்லை.

சென்னையில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம் நடத்தும் செம்மொழித் தமிழுக்கு செய்ய வேண்டியது என்ன? – மாநிலக் கருத்தரங்கம்

செயற்பிரகடனம் வெளிட்டுரை:
எழுத்தாளர் ச.தமிழ்ச்செல்வன் பொதுச் செயலாளர்

இத் தமிழ்ச் செல்வன் தான் அண்மையில் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட தோழர் டபிள்யூ.ஆரை அசிங்கப்படுத்தி கட்டுரைகள் எழுதி, தனது கட்சி விசுவாசத்தை பிரகடனப்படுத்தியவர். பெருமிதமாக வலம் வருகிறார். அவருக்கு கட்சிவட்டாரங்களில் மதிப்பும் கூடுகிறது.

 கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்து வரதராசனை மனம் நோகச் செய்த வாசுகிக்கு அகில இந்திய அளவில் சி.பி.எம் மில் முக்கிய பதவி.

டபிள்யூ ஆர் மீதான ‘புகார்களை’ விசாரித்த குழுவில் பணியாற்றிய ஏ.கே.பத்மநாபன் சி.ஐ.டி.யூவின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். மூன்றாவது நபருக்கு என்ன பரிசு என்று இன்னமும் தெரியவில்லை.

அக்குழுவினர் மீது கட்சியின் கீழ்மட்டத்தில் கடும் அதிருப்தி என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது.  ஆனால் டபிள்யூ ஆர் உடல் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்ட அன்று கதறி அழுதவர்கள் இன்று மௌனமாகிவிட்டார்கள். கட்சி முக்கியமாம். மாவோயிஸ்டுகள் பகுதியில் குண்டுமழைபொழியுங்கள் என்று மனித நேயத்தோடு பரிந்துரை செய்யும் கட்சி அல்லவா அது?

நம்மைத்தாண்டி நம்மைச் சுற்றியுள்ள அவலங்களை பற்றி, அநீதிகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்பவர்கள்தான் ஆர்வலர்களாக ஆகிறார்கள். ஆனால் அவர்களே, அவர்கள் ஆதரிப்பவர்கள் கொடுமைகள் இழைக்கும்போது அவற்றை நியாயப்படுத்துவதேன், மௌனியாக இருப்பதேன்?

மனித மன செயல்பாடுகளை உளவியல் வல்லுநர்கள்தாம் விளக்கமுடியும். என்னைப் பொறுத்தவரை  double standards, நமக்கொரு நீதி, அடுத்தவனுக்கொரு நீதி என எண்ணும் போக்கே எல்லாவித புரட்சிகர இயக்கங்களும் நசித்துப் போவதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

எப்படியாயினும் பிரமையில் ஆழ்ந்திருப்பவர்களும் கயவர்களும் ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது மற்றவர்கள், உண்மையான மனிதநேயர்கள் அமைதி காக்கக்கூடாது. புரட்டல்வாதங்களுக்கெதிராக தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்யவேண்டும். அதுவே புது யுகம் பிறக்க வழி.