நளினி-முத்துலட்சுமி: பதறும் அரசு, மறுக்கப்படும் மனித உரிமைகள்

ராஜீவ் கொலைவழக்கில் தண்டனை பெற்ற நளினி, கணவர் வீரப்பனின் குற்றங்களுக்கு பொறுப்பாக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் முத்துலட்சுமி, இருவர் நிலை குறித்தும் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் தீவிர கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

விடுதலை செய்யப் பட்டு ராயப்பேட்டையில் தற்போது வசிக்கும் தனது குடும்பத்தினருடன் நளினி வாழத் தொடங்கினால், முக்கிய புள்ளிகளுக்கும் அமெரிக்க தூதரகத்திற்கும் ஆபத்து என்று ஒரு காவல்துறை ஆய்வாளர் அறிக்கை சமர்ப்பித்திருக்கிறார். அதை ஏற்றுக் கொண்டு சிறை ஆலோசனைக் குழு அவரை விடுதலை செய்யக்கூடாது என்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய கொடுஞ்செயலை செய்திருக்கிறார், அவருக்கு பொது மன்னிப்பு இல்லையென்றால் அது சரிதான் என்று உயர் நீதி மன்றமும் கூறிவிட்டது. இப்போது மேல் முறையீடுதான் ஒரே வழி.

இந்நிலையில் நளினியின் வழக்கறிஞர் புகழேந்தி ஒரு தகவலைத் தோண்டி எடுத்திருக்கிறார்.

நளினியை விடுதலை செய்யக் கூடாது என்ற தமிழக அரசின் முடிவை தெரிவிக்கும் அரசாணையில், சிறைத்துறையைச் சேர்ந்த அதிகாரி ஒருவர், தனது 31.07.2009 நாளிட்ட அறிக்கையில், நளினி விடுதலைக்குப் பிறகு சென்னையிலுள்ள தனது தாயார் மற்றும் தம்பியுடன் தங்கப்போகிறார், ஆனால் அப்படித் தங்குவதால் எவ்வித பிரச்சினையும் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை என்று தெரிவித்ததாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

ஆக நளினி தன் குடும்பத்தினருடன் தங்குவதால் பிரச்சினை எதுவும் ஏற்படாது, எனவே அவரை விடுதலை செய்யலாம் என்று அந்த அதிகாரி தெளிவாகவே கூறுகிறார் என்பதை அரசே ஒப்புக்கொள்கிறது.

இந்நிலையில்தகுதிகாண்’ (competent) அதிகாரியின் இந்த அறிக்கைக்குப் பிறகு, தமிழ்நாடு அரசு, சிறை விதிகளில் ஒரு திருத்தத்தைக் கொண்டு வருகிறது. அதன்படி, சிறைத் துறை அதிகாரி என்றல்ல, எவரிடம் வேண்டுமானாலும் ஒரு அறிக்கையைப் பெற்று, ஒருவரை விடுதலை செய்யலாமா வேண்டாமா, என்று அரசு முடிவு செய்யலாம்.

214-Ex-III-1a

அதன்படியே நளினி ராயபேட்டை சென்று வாழ்வதால் ஏற்படக்கூடிய சட்டம் – ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் குறித்து விசாரிக்குமாறு அப்பகுதி காவல்துறை ஆய்வாளர் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார். அவரது அறிக்கையின் அடிப்படையில் விடுதலை மறுக்கப்படுகிறது.

நளினி நான் அங்கு செல்லப்போவதில்லை என்று சொல்லிவிட்டால் அரசின் நிலை என்ன ஆகும்? அவசர அவசரமாக சிறைவிதிகளில் திருத்தம் கொண்டுவரப்படுவானேன்? நளினியை விடுதலை செய்தால் சிக்கல் என்று சிறை அதிகாரியையே சொல்லச் சொல்லியிருக்கலாமே?

ஒன்றை கவனிக்கவேண்டும், ஒரு கட்டத்தில் நளினியை விடுதலை செய்யப்போவதாகவே முதல்வர் சூசகமாகத் தெரிவித்த்து வந்தார். எனவேயே சிறை அதிகாரியும் அப்படிச் சொன்னாரோ?

ஆனால் பிறகு  சுப்பிரமணியசாமிக்கு அல்லது காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு பயந்து, கலைஞர் தன் நிலையை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாரோ? அதாவது சோனியாவே தூக்கு தண்டனையைக் குறைக்கச் சொல்லி சிபாரிசு செய்ததால், பிறகு பிரியங்கா வந்து பார்த்ததால், காங்கிரசின் மனநிலை மாறியிருக்கிறது என நினைத்திருப்பார். இந்த நேரத்தில், நளினியை விடுதலை செய்தால் தன் இனப்பற்றும் வெளிப்படும் என்றும் கணக்குப் போட்டிருப்பார்.

ஆனால் எழுஞாயிறு ராகுலோ பிரியங்காவின் அணுகுமுறையில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்றும் தன் தந்தையைக் கொன்றவர்களை மன்னிக்கமுடியாது என்றும் சொல்லிவிட்டார், தொடர்ந்து காங்கிரஸ்காரர்களெல்லாம், முண்டா தட்ட ஆரம்பித்துவிட்டனர், போதாக்குறைக்கு trouble-maker சுவாமியின் வழக்கு வேறு, எதற்கு வம்பென்று முடிவெடுத்துவிட்டார் முதல்வர், அதிகாரிகளும் அதற்கேற்றாற் போல் ஆணை வெளியிட்டிருக்கின்றனர்.

நமது புரிதல் சரியோ, தவறோ, வழக்கறிஞர் புகழேந்தி உள்நோக்கத்துடன் பிறப்பிக்கப்பட்ட, நளினிக்கு விடுதலை மறுக்கும் அந்த ஆணையை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் முக்கிய ஊடகங்கள் எதுவும் கண்டுகொள்வதாக இல்லை.

நளினிக்கு என்ன அரசியல் புரிதல் இருக்கக்கூடும் என்று விளங்கவில்லை. ராஜீவ் கொலையில் தற்செயலாகவே அவருக்கும் ஒரு பங்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அனுபவித்துவிட்டார். 19 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஏதோ ஒரு அசாதாரண சூழலில் தன் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்ட ஒரு நபர், தன் ஒரே மகளுடன் எஞ்சிய காலத்தைக் கழித்துவிட்டுப் போகட்டுமே, அவர் பட்ட துயருக்கெல்லாம் ஏதோ ஒரு ஆறுதல் என்று பெருந்தன்மையாக நினைக்கக்கூடியவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, நளினியின் விடுதலையை வலியுறுத்தவேண்டிய நேரம் இது.

நளினி மட்டுமில்லை, வீரப்பனின் மனைவி முத்துலட்சுமியின் கதையும் இப்படித்தான். தேவையில்லாமல் பழி வாங்கப்படுகிறார்.   ஓராண்டுக்கு மேல் தன் மகள்களைப் பிரிந்து கர்நாடக சிறையில் வாடுகிறார்.  வீரப்பன் மனைவி என்பதால் அவருக்கு ஆதரவாக அதிகமாகக் குரல்கள் எழவில்லை.

அடிப்படை மனித உரிமைகள் இந்தியாவில் பல்லாயிரக் கணக்கானோருக்கு மறுக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் நளினியும் சரி, முத்துலட்சுமியும் சரி, அவர்கள் சிறையில் இருப்பதற்கு சில அரசியல் பாசாங்குகள் காரணமாக இருக்கின்றன. ஜனநாயகமும் மனிதநேயமும் தழைக்க அத்தகைய பாசாங்குகள் உடைத்தெறியப்படவேண்டும். மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் இவ்விருவரையும் மையப்படுத்தி உடனடியாகப் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளவேண்டும்.

Tree-planting – the sordid story!

Well it’s not just a photo-op, yet another occasion for ‘profound’ platitudes. Know more, you will feel as I do .

Yes, every time I get an invitation to attend these tree-planting exercises, I get annoyed, irritated, frustrated and curse my own helplessness.  How so? Let me explain.

As you get down at Egmore railway station, notwithstanding the bullying of the autowallahs, look to your left and then to your right. Things have changed. The road has been widened, new customer-friendly hotels (small-food and big-food) have sprung up, parking is getting streamlined and if all this is good news here’s something that would disturb the concerned mind – Not a single tree anywhere around. Growth and development has no place for trees and these are treated as hazards to progress. If there are hurdles remove them in toto. Unwritten Law that aids builders and contractors and the nation thus sweats more profusely than ever.

The other road is the much talked about Assembly-Road with this massive structure at the extreme end of the road, with Arignar Anna leading from the front. But shouldn’t he be facing the Assembly constantly admonishing his brethren?

Kalaivanar Arangam has been brought down and with it, the row of trees too that had their majestic presence on this road. Dear two-wheelers, do you remember – if you took to the corner of the road you used to drive in fine shade in the not-so-distant past –  something similar to driving along certain stretches of New Avadi Road or the road housing those railway offices (Railway Hospital too) at Ayanavaram?

But the ‘first ever green Assembly complex’ has only meant a heart-wrenchingly barren sight.  So much for the environmental concerns of our law-makers.

If Kerala is God’s own country it is because of the vegetation that surrounds its people. Indira Gandhi had said somewhere, that she wanted Thiruvanthapuram to be adopted as model while developing cities and she primarily must have meant the relative abundance of trees.  Trees, vegetation and flora and fauna are really functional and Kerala seems to know that better. And Tamilnadu – is it Satan’s Den or what?

One also understands there are many tree-wardens around but what could be their role?

At the Ayanavaram bus-stand many saplings were planted. The bus terminus was spruced up for this event and each sapling had a tree guard around it. Great are the intentions of the powers-that-be, one thought, in protecting these trees against cattle and human invasion.

Hold it! Each tree guard cost you (yes you the tax-payer and not the idiomatic you) 400 bucks some 3 years back. Any welding vendor would have been happy to make it for 150 bucks, as it had the simplest of structures. Calculate the difference and multiply it by the number of tree-guards supplied and you’ll know who-gets-what. Harshad Metha and Ramalinga Raju can take a lesson or two. Small-level corruption that goes  unnoticed and who cares. Transport Corporation is serving society, gentlemen. I guess the saplings’ cost-benefit analysis would also gather enough papers worthy of a probe.

And then these saplings planted opposite The Music Academy have refused to grow over the years. Who is to water them? Please prepare a note and submit it to the Chief Secretary. He, if time permits, will decide which department has to do the watering regularly. In the meanwhile somebody would have filed a writ questioning the propriety of the executive in deciding who does what, and the judge would be ready to deliver a judgment asking for a national debate. Again, three cheers to Democracy?

Coming to think of it, well, we shouldnt turn down the invites for the so-called tree-planting functions.  We must all go and grill the organizers  – on the cost of the tree-guards, the senseless grow-here and kill-elsewhere policy, the follow-up action envisaged to nurture these saplings and anything else you as conscientious citizens ought to ask.

Citizen-journalism? May be! Let’s give it a shot.

பென்னாகரம் பாமகவிற்கு வெற்றியா?

பா.ம.கவின் சொந்தங்கள் கொண்டாடிக் கொண்டிருக் கிறார்கள். ஆனானப்பட்ட அ.இ.அ.தி. மு.கவையே மூன்றாவது இடத்திற்கு தள்ளி, இரண்டாவதாக வந்துவிட்டார்களாம்.

ஆனால் இந்தவெற்றியே கூட அவர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பலாம்.ஜாதி உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டால் நிச்சயம் ஓரளவு பயன் இருக்கிறது என்பதைத்தான் அவர்கள் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். தமிழக அளவில் வன்னியர் பெரும்பான்மையாக வாழும் தொகுதிகள் 50க்கும் மேல் இருக்கும். சென்னை தொடங்கி பெரம்பலூர் வரை பரவலாக இந்த ஜாதியினர் வசிக்கிறார்கள்.

அவர்களெல்லோரும் பா.ம.க. ஆதரவாளர்கள் இல்லைதான். பத்தாண்டுகள் மத்திய ஆட்சியில் பங்கு வகித்து, தமிழினத் தலைவரும் புரட்சித் தலைவியுமே பொறாமைப்படும் அளவு சொத்து குவித்துவைத்திருப்பது சாதாரண மக்களுக்கும் தெரிகிறது. இவர்களால் நமக்கு லாபமில்லை என்று உணர்கிறார்கள்.ஆயினுங்கூட் ஜாதி, சொந்தம் என்று மேடைக்கு மேடை முழங்கும்போது, “என்ன இருந்தாலும் நம்ம ஆளுஎன்று பலர் நினைக்கக்கூடும்.பத்தாண்டு காலத்தில் ராமதாஸ் குடும்பத்தைத் தவிர வன்னியர் ஜாதியைச் சேர்ந்த சில நூறு காண்ட்ராக்டர்களுக்கும் லாபம்தான். ஏதாவது அரசு அலுவலகங்களில் காரியம் ஆகவேண்டுமானால், “நானு வன்னியனுங்கன்னு சொல்லி எம்.எல்.ஏவிடம் மனுப்போடலாம். கெஞ்சிப்பார்க்கலாம். வந்த வரைக்கும் ஆதாயம்.ஒன்றுமே நடக்காவிட்டாலும் நம்ம ஜாதிக்காரன் பெரிய இடத்தில் இருக்கிறாரென்று ஒரு பெருமை படக்கூடும் அவர்கள். இம்மாதிரி நிலை பா.ம.கவிற்கு சாதகமாகத்தான் அமையும்.

பென்னாகரத்தில் தமிழ்க்குமரன் ஓட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அங்கு கூடியிருந்த மக்களிடம் பேசினேன்.

எங்க ஜாதிக் கட்சிய்யாஅவங்களுக்குத்தான் ஓட்டு போடுவோம்என்றார்கள்.”சரி உங்க ராமதாஸ் உங்களுக்கு என்ன செய்திருக்காரு….”ஊம்….பொமபளைங்களுக்கு 33 பெர்சண்ட் சீட்டுங்கிறாரில்ல..அப்புறம்..எங்க பிள்ளைங்களுக்கு தனி கோட்டா வாங்கிக் கொடுத்திருக்காருஊம்வேணாம்யா எதுவும் செய்யவேண்டாம். நம்ம நிலச்சு நிக்கவேணாமா….கட்சி வளரட்டும்அப்றம் ஏதாவது செய்வாருநிச்சயம் செய்வேன்னு சொல்றாருல்ல…”

இதே ரீதியில்தான் பலரும் கருத்து தெரிவித்தனர்.பத்தாண்டு ஜி.கே. மணியே எம்.எல்.ஏவாக இருந்தும் தொகுதி வளர்ச்சி பெறவேயில்லை, மக்கள் வறுமையில் வாடுகிறார்கள். பிழைப்பதற்கு பெங்களூர் போகிறார்கள், தண்ணீர் பஞ்சம், சாலை வசதி படுமோசம். இருந்தும் 40,000 வோட்டு வாங்குகிறார் ஜி.கே. மணியின் தவப்புதல்வன். அதனால்தான் நாடாளுமன்ற படுதோல்வியை ஏதோ சரிசெய்துவிட்டதுபோல் அவர்களுக்கு ஒரு பிரமை.

ஆனால் ஜாதியை வைத்துக்கொண்டு இவர்களால் ஒரு இடத்தில் கூடதனியாக போட்டியிட்டு வென்றுவிடமுடியாது. 30, 40 தொகுதிகளில் எங்கள் ஜாதியினரின் வாக்குகளைத் திரட்டமுடியும் என்று சொல்லி தனக்கென்று சில தொகுதிகளை வாங்கிக்கொள்ளலாம். பிற தொகுதிகளில் கூட்டணிக் கட்சிகளை ஆதரிக்கலாம். இப்படியாக மருத்துவரய்யா பேரம் பேச வழிசெய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள், அப்பாவி பென்னாகரம் சொந்தங்கள்.

ஆனால் பாமக அழிந்தால் மிக அதிக லாபம் திமுகவிற்குத்தான். வடமாவட்டங்களில் இரு கட்சிகளுமே வலிமையாகத் திகழ்கின்றன. பா.ம.க. வளர்ந்ததே திமுக ஆதரவு வன்னியர்களைக் கவர்ந்தே. எனவே பா.ம.கவை மீண்டும் வளரவிடக்கூடாது என்பதில் தி.மு.க. அக்கறை காட்டும். கலைஞரைவிட ஸ்டாலின்தான் எக்காரணம் கொண்டும் பா.ம.கவை கூட்டணிக்குள் விடக்கூடாது என்று நினைப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. காங்கிரஸ் அம்மா பக்கம் போனால், அல்லது அ.இ.அ.தி.மு.க. – விஜயகாந்த் கூட்டணி வந்தால் எதற்கும் இருக்கட்டுமே என்று தி.மு.க. ராமதாசை தன் பக்கம் வைத்துக்கொள்ளும் என்று டாக்டர் கணக்குப்போடுகிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது.ஆனால் அழகிரி எஃபெக்டில் கதி கலங்கியிருக்கும் அம்மாதான் ராமதாசிற்கு அழைப்பு விடுவார் என்று தோன்றுகிறது. தோழர்களும் அப்படித்தான் ஆலோசனை சொல்வார்கள். என்னை டெபாசிட்டை இழக்கவைத்தவருக்கா, ஹூம் என்று ஆரம்பத்தில் உறுமினாலும், இறுதியில் அவர் இணங்கலாம்.

ஆனாலும் அப்போதுங்கூட இவ்வளவு சீட் எனக்கு வேண்டும் இல்லையெனில்என்று மிரட்டமுடியாது. ஏனென்றால் இவரால் வன்னியர் பகுதியைத் தாண்டி எந்த இடத்தில் கூட்டணியினருக்கு ஓட்டு குவிந்துவிடப்போகிறது? கொடுப்பதை வாங்கிக்கொண்டு போங்கள் என்றுதான் ராணி உத்திரவிடுவார். ராமதாசுக்கு வேறு வழி?இன்னும் சிலர் தி.மு.கவும் அ.இ.அ.தி.மு.கவும் பேசிவைத்துக்கொண்டு இவரை சேர்த்துக்கொள்ளாமல் நட்டாற்றில் விட்டுவிடலாம் என்கின்றனர். அதுவும் நல்லதே. முதலில் தலித்களுடன் ஒற்றுமை என்று பேசினர். பிறகு தம் ஜாதியினரின் ஓட்டுக்காக அவர்களுக்கெதிராகத் திரும்பினர். முஸ்லீம்கள் எங்கள் சகோதரரகள் என்று முழங்கினார். பின்னர் சங்க பரிவாரத்திற்கு வாழ்த்துப் பா பாடினர். தமிழின வாதமும் பேசினார். சொந்தங்கள்தான் ஒரே புகலிடம் என்று இப்போது புறப்பட்ட இடத்திற்கே வந்துவிட்டார் ஏதோ பேரம் பேசவாவது உதவுமே. ஜெயலலிதாவுடன் கூட்டணி என்பது சொந்தத் தாயுடன் உறவு வைத்துக்கொள்வது போல என்று சொன்னவர்தானே இவர்.மிகக் குறுகிய காலத்தில் அம்பலமாகியிருக்கும் இவரும் இவரது கட்சியும் அழிவது அல்லது ஏதோ ஒட்டுக்கட்சியாக தேய்ந்துபோவதே வரலாறு வழங்கும் சரியான தீர்ப்பாக இருக்கும்.

___________________________________________________________________

பி.கு.: புத்திர சிகாமணியைப் பற்றி இங்கே பேசவேயில்லை. தேவையே இல்லை. அப்பா உழைத்தால் இவர் அமைச்சராக இருப்பாராம். இல்லாவிட்டால், எம்.பியாகக் கூட இருப்பதிலும் ஆட்சேபணையில்லையாம். ஆனால் கட்சிக்காக ஓடியாடி உழைப்பதெல்லாம் அவருக்கு சரிப்பட்டுவராதாம். எனவே ராமதாசிற்கு பிறகு, சம்பாதித்தது போதும் என்று அவர் ஒதுங்கிவிடுவார் என்கிறார்கள் விவரம் அறிந்தவர்கள்.

பாவம் நளினி, நொறுங்கிய இதழியல் நெறிகள்

ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றவர்கள் எந்த அறத்தைப் பின்பற்றினார்கள் என்பது குறித்த விவாதங்களுக்கு முடிவேயில்லை.
அறங்களை மீறுவதென்பது மே 21ந் தேதியுடன் முடிந்துவிடவில்லை. குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்தப்பட்ட 26 பேருக்கும் தூக்குதண்டனை விதித்த நீதிபதி தனக்குத் தோன்றியபோதெல்லாம் சிரச்சேதம் என உத்திரவிட்ட Alice In Wonderland ராணியை நினைவுபடுத்தினார்.
நளினியின் தூக்குதண்டனையை ஆயுள்தண்டனையாகக் குறைக்க பரிந்துரை செய்த சோனியா காந்தி, நளினியை சிறையில் சந்தித்த பிரியங்கா – இவ்விருவரே இந்த சோகக் காதையில் ஓரளவு மனிதாபிமானமுடைய நபர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
சமூகத்திற்கு வழிகாட்டுவதாக சொல்லிக்கொள்ளும் ஊடகங்கள் ராஜீவ் காந்தி கொலை தொடர்பான செய்திகளை வெளியிடும்போது இதழியல் நெறிகளை தொடர்ந்து  புறக்கணித்து வந்திருக்கின்றன.  நளினியின் விடுதலை கோரிக்கை குறித்து அரசின் முடிவு வெளியிடப்பட்டபோதும் இதுதான் நடந்தது.
மவுண்ட்ரோட் மஹாவிஷ்ணு தனது செய்தியுடன் ஸ்ரீபெரும்புதூர் பொதுக்கூட்ட புகைப்படத்தை வெளியிட்டது. கொலையில் நளினிக்கும் பங்கிருந்திருக்கிறது என்பதை அவ்வாறு சுட்டிக்காட்டி, ஒன்றுமே தெரியாத அப்பாவியாக உட்கார்ந்திருக்கிறாரே கல்நெஞ்சுக்காரர், இவருக்கா கருணை என்று கேட்பதுபோல் அமைந்திருந்தது அப்புகைப்படம். டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா நாளேடோ நளினி கொலைகாரியாக மாறிய வரலாற்றை எடுத்துக்கூறியது.
விடுதலை கோரிக்கை ஏன் மறுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு சிறை ஆலோசனைக்குழு கூறும் 8 அபத்தமான காரணங்களை, தமிழ் நாளேடுகள் எவ்விதக் கேள்விகளுக்கும் உட்படுத்தாமல், அப்படியே வெளியிட்டு, அரசுக்கு தங்கள் விசுவாசத்தையும், முதுகெலும்பற்ற தன்மையினையும் பறைசாற்றின.
ராயப்பேட்டையில் வாழ்வோரெல்லாம் முக்கிய புள்ளிகளுக்கும், அமெரிக்க தூதரகத்திற்குமே ஆபத்து விளைவிக்கக்கூடியவர்கள் என்ற ரீதியில் காவல்துறை ஆய்வாளர் அறிக்கை சமர்ப்பிக்க, ஆமாம் ஆமாம், அங்கு இப்போது வசிக்கும் தன் குடும்பத்தினருடன் போய் நளினி வாழத்தொடங்கினால் என்ன ஆவது என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறது ஆலோசனைக்குழு. (டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா பரிந்துரையின் பலவீனங்களை சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதையும் இங்கே சுட்டிக்காட்டவேண்டும்.)
நளினிக்கு விரோதமாகவே செய்திகள் அமைந்திருந்ததாக அவருக்காக வாதாடிய வழக்கிறிஞர்கள் வருத்தப்படலாம். ஆனால் நமது ஊடகங்கள் தங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும்போதுதான், தங்களுக்கு கேடு எதுவும் விளையாது என்று நினைக்கும்போதுதான் மனித உரிமை, மனித நேயம் போன்றவை குறித்து அக்கறை காட்டி வந்திருக்கின்றன என்பதை மறக்கக்கூடாது.
அதெல்லாம் போகட்டும், இன உணர்வு வேண்டாமா என்று தமிழ் பற்றாளர்கள் வருந்தலாம். ஆனால் இப்படி ஒரு நிலை ஏன் வந்தது? மற்றவர்களின் உரிமை மறுக்கப்பட்டபோது இதே தமிழ் பற்றாளர்கள் எடுத்த நிலைப்பாடு என்ன என்பது பற்றியும் அவர்கள் சிந்திக்கலாம்.

தொடரும் போராட்டம்

இந்துவில் போராட்டம் தொடர்கிறது. ஸ்டாலினிஸ்டுகள் என்னை ஒடுக்க முயற்சிக்கின்றனர், ஆனால் நடக்காது என்கிறார் மாலினி. அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் கம்யூனிஸ்டுகளைவிட, மார்க்சீயத்தைக் கரைத்துக்குடித்தவர்களைவிட, முன்னேற்றக் கருத்துக்களையுடைய தாராள மனதுடையவர்கள் (progressive liberals) ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

திபேத்திலோ செக்கோஸ்லோவாக்கியாவிலோ இன்னும் பல இடங்களிலும் மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டபோது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல்கொடுப்பது இவர்கள்தான். சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் மார்க்சீயத்தின் பெயரால், இறுகிப்போன, வறட்டுத்தனமான,  குறுங்குழு அணுகுமுறையினை, அத்தகையவர்களின் சர்வாதிகாரத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இந்த லிபரல்களே மாற்று மருந்து.

ராமின் மதச்சார்பின்மைக்கு மாலினியின் மதச்சார்பின்மை எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதிகாரத்தில் இருப்போரைத் தட்டிக்கேட்கும் துணிவு அவருக்கே அதிகம்.

அவருடைய தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் பற்றி, அவருடைய அல்லது அவரை ஆதரிக்கும் ரவி, முரளி போன்றோரின் பொதுவான அரசியல் பார்வைகள் பற்றி விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் தற்போதைய ஆணவ நிர்வாகத்திற்கெதிரான அவர்கள் போராட்டத்திற்கு நீதியைப் பற்றிக் கவலைப்படுவோர் ஒவ்வொருவரும் ஆதரவு தெரிவிக்கவேண்டும்.

என்னுடைய புகழுக்கு களங்கமா? விடமாட்டேன். Defamation வழக்கு தொடுப்பேன் என்கிறார் ராம். அ தேவாதத்தைத்தானே வழக்கு போடும் ஒவ்வொருவரும் முன்வைக்கிறார்கள். அவர்களுக்கொரு ஒரு நியாயம், உங்களுக்கொன்றா? ஆனால் இதுதானே ஸ்டாலினியம், மக்கள் பெயரால் , புரட்சியின் பெயயரால் எந்த அக்கிரமத்தையும் செய்வது, தட்டிக்கேட்டால் மக்கள் விரோதி என்பது.

மாலினிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் எனது தனிப்பட்ட வாழ்த்துக்கள். அவர்களுடைய முயற்சிகளின் விளைவாக, சில அற்பத்தனங்கள், சில கயமைத்தனங்கள், சிலரது பதவி வெறி,  பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள  மேற்கொள்ளப்படும் சூழ்ச்சி இவையெல்லாம் அம்பலமாவது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

Comrade Wins, But Journalism Loses

Gone are the days when our comrade was sulking. And was seeking the help of all and sundry to help him get his share of the pie. Ultimately he had to settle for Frontline and Sportstar alone.

But he has since stormed back with a vengeance and would not let go of the throne. Attaining 65, why shouldn’t he gracefully step down?  So power hungry, perhaps he is scared he would go mad without that power.

Insiders say that there were very few backers for his putative rival. Well, she is quirky, unpredictable and explosive. But that is not why she is being held at bay.

Rather she has it in her to take on the powers that be – which in turn could mean denial of ads and hence lower revenue.

Apparently her own sisters lined up against her. Money is thicker than blood after all.

Thus comrade has not consolidated his position by the blinding brilliance of his unquestionable talents – rather he has ingratiated his way into the favour of all those who matter,  inside and outside his firm. The Board wants to persist with him only because he would continue to rake in the moolah.  What a fall?

Even more disgraceful he should threaten to sue the papers which had put out some obviously ill-informed news.

As one of his brothers moaned – When The Hindu has taken a strong stand against criminal defamation, to use it as a threat to silence journalists does seem strange.

And the worsted rival – As journalists, why should we be afraid of public scrutiny?

But then who cares? Am disappointed though, as I was hoping against hope the paper could become that much livelier.

Patriarchy Too is Terrorism !

An article on Lahore blasts I came across recently said how Pakis train their students right from their infancy on religious hatred.

But such seems to be the bane, not just of  Pakistan, but of every civilisation. Take for instance the great country called India. Where women are worshipped as goddesses, put on pedestals, adorned with gold and flowers and bowed to. WOW, what a sight. Back at home, the flesh-and-blood counterparts of the feminine clay models are thrashed and abused. The more modest men would take it on as their duty to make their women (especially wives; the men are kinder to their mothers, sisters and daughters) guilty of being themselves. The educated, ‘well-bred’ among the men would clip their women’s wings to fit the ‘cultured, educated yet traditional’ mould leaving them panting for a breath of fresh air.

Fortunately or not, there is a group being groomed who understand the hypocrisy. Aravind Adiga seems to be one such. His booker-winner, ‘The White Tiger’ is a sweeping take on real India. Not the incredible one, begging for tourists and outsourcing work but the rusty, ragged and fiercely devoid of the ‘values’ that it otherwise flaunts. It talks of that India where a square meal a day is a luxury for say, at least 50 per cent of its inmates. And that, is a very low estimate. For it to be the India that exists in Bangalore and other cities flaunting the wealth of malls, the real India has to traverse light years. Well, almost. An entrepreneur is the protagonist here, the average illiterate, rustic Indian, who begins his life as a ne’er-do-well, a tea-stall worker, a son-of-an Indian bitch, who dies in the dignity that she was denied when alive. The part where the woman’s death is described is touching and reflects the state of Indian women–the rustic, the illiterate, the bred-to-be firewoods. As I said before, their clay counterparts are worshipped during festivals and prayed to for wealth, faith, fertility and even liberation. Afterall, isn’t India the land of the goddesses and as Adiga says of thirty five million asses of Gods.

Adiga also writes to the Chinese premier who,  in his land, unleashes the same terror, especially among women in Tibet. There are many Tibetan women who fled the land of their birth fearing torture from the Chinese forces. One such is a woman, now living in Auroville, who was transported to India when 9 months old. Her mother was shot dead, when alone at home by the forces. And this is one mild a story. China is also the region where women were treated since days of yore, though not of India’s magnitude, like horse dung.

Adiga’s book has much more on India, its class and creed differences. The women part, however, is the most interesting and hence taken in this article to illustrate more on the subject. And it is also to show that women’s issues in India cannot be rounded off in stupid numbers. It is far beyond, and exists more at the psychological realm. And thats why when men (and also women) in India hear the word ‘Gender’, they say, “Oh, isn’t it a western word. Does Gender exist here?”

Women are traiditonally, psychologically and socially expected to play a slave, for otherwise she wouldn’t be a woman. It is natural that a woman is confined to home and the kitchen, for without her home wouldn’t be complete. And it is also natural that she is shouted at, asked to compromise and sacrifice herself and her dreams for then she could expect a place alongside the goddesses, who were blood-sucking warriors or rebels in their own right. She is expected to study and get good grades, but after an age, she shouldn’t dream of a career or an independent spirit, for then she would be a slut. She could watch TV but when it came to representing her on public space, she got just 14 per cent of news space on TV, of which only 7 per cent was hard news (UN estimates as per a 1994 survey). Even those women who were shown taking on the world of men in terms of education and work space were portrayed as ambitious, with weepy personal life and children thoroughly wayward. The nice ones were the mute, fully clad, religious and submissive, who are waiting to hear the gunshot to jump into the pyre of their existence. And sad part is, majority of women in India, too, are bred in this way. They feel they deserve to be abused, illtreated (whatever magnitude that is of) and deprived of human dignity just because they are born a woman.

I would think it is more of a psychological disorder, and hence gender issues are tougher to deal with in India, much like religious fanaticism is in Pakistan.  And this is where the article from the Pak blog told a familiar story. The difference is the terror-hit can shout out their troubles, whereas women in India dare not open their mouth –  for then, they would be social outcasts, or worse, criminals.

— Aparna