குஷ்பு அரசியலில் – யாருக்கு என்ன பயன்?

நடிகை குஷ்பு, திருமணத்திற்கு முன் உடலுறவு பற்றி ஏதோ சற்று துணிச்சலாகப் பேசி விட்டார். நமது ஊடகங்கள் அதைப் பெரிது படுத்த, அது சுப்ரீம் கோர்ட் வரை செல்ல, நீதிபதிகளும் நடிகைக்கு சார்பாகத் தீர்ப்பளிக்க, அவருக்கு நாடளவில் அங்கீகாரம் கிடைத்து விட்டது (A star attained a different kind of stardom). பெண்ணியத்திற்காகக் கொடி பிடித்து அந்தக் கொடியை எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் கொண்டு நட்டவர் என்கிறார்கள்!. அவரும் தி மு கவில் திடீரென்று சரணடைந்து விட்டாரா, வேறு சிலரைப் போலவே !. உடனுக்குடன் ஜயா டிவியில் நடத்திக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார் — எதிர்பார்த்தது போலத்தான். தி மு கவில் பெண் இனத்திற்கு என்ன மரியாதை இருக்கும்? இவர் நிலை என்னவாகும்? பெருந்தலைவரோ பல பெண்டாட்டிக்காரர். இது தனிப்பட்ட விஷயம்தான் என்றாலும் அவர் பெண்களைப் பற்றி பெரிய முற்போக்கான எண்ணம் உடையவர் என்று யாரும் நம்பத் தயாராக இல்லை. அவர் எழுதித் தள்ளிய நீண்ட நாவல்களில் பெண்களை நுகரத்தக்க அழகு பொம்மைகளாகத் தான் சித்தரித்திருக்கிறார். போதாக் குறைக்கு இவற்றிற்கு ஓவியம் வரைந்தவரின் கைவண்ணம் வேறு. கட்சியில் கனிமொழி, தற்பொழுது பூங்கோதை ஆலடி அருணா, இவர்கள் தவிர எத்துணைப் பெண்கள் பொறுப்பில் உள்ளார்கள் என்று கணக்கெடுக்க வேண்டும். அப்படி குஷ்புவிற்கு பெரிய “பதவி” ஒன்றைத் தூக்கிக் கொடுத்தாலும், உடன் பிறப்புகள் சும்மா இருக்குமா? குஷ்பு மேடையில் முழங்கினால், அவர் பேசியதைத் தெளிவு படுத்த ஒரு உரையாசிரியர் வேறு தேவைப்படுவாரே! இப்படியெல்லாம் கட்சி தழைக்க வேண்டுமா? தமில் மக்கலுக்கு இதெல்லாம் தேவைதானா? அன்றொரு நாள், நடிகை ஜயப்ரதா சமஜ்வாதி கட்சியில் சேரக் காரணம் பெரிய கொள்கையின் உந்துதல் அல்ல. அவர் அரசு வழங்கிய மான்யத்தை சரிவர உபயோகிக்க வில்லை, அதற்கான கணக்கும் அவரிடம் இல்லை. ஜயப்ரதாவைக் காப்பாற்ற தலைவர் அமர்சிங் வாக்களித்திருந்ததால் அவர் கட்சியைத் தழுவ நேர்ந்தது. குஷ்புவிற்கு இது போன்ற நிர்ப்பந்த நிலை இருக்கக் கூடுமா? இல்லை பெருந்தலைவரிடம் ஒரு பேரரசர் போலப் பணமும் சொத்தும் கொழுத்து இருப்பதால் பல துறைகளில் உள்ளவர்களை வாங்கியது போல, குஷ்புவையும் விலைக்கு வாங்கி விட்டாரா? யுக்தியற்றவரா நமது கலைஞர்! இங்கே நடிகர் எஸ் வி சேகர் நமது நினைவிற்கு வரலாம்! குஷ்பு இனி படங்களில் நடிப்பாரா? நெப்போலியன் நடிப்பதில்லை. எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கும் அவருக்குக் கொடுக்கக்கூடிய அமைச்சர் இலாக்காவிற்கும் ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்தி, எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கே குறுக்கே நின்றவர்தான் நமது கலைஞர். குஷ்பு விளம்பரங்கள் இனி வருமா? பெறும் தொகையில் கட்சிக்கு எவ்வளவு ஒதுக்க நேரிடும்? வானில் உயர சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பறவை ஏன் தானே ஒரு கூட்டிற்குள் தன்னை அடைத்துக் கொள்ள முற்படுகிறது? இந்தப் பறவையின் உலக அனுபவம் இவ்வளவுதானா? இது ஒரு அப்பாவிப் பறவைதானா? வேறு பின்னணிகள் உள்ளனவா? அறிந்தால் சொல்லுங்க

Advertisements

MAY DAY

ON this day of labour uprising, a day of revolutionary fervour, a ‘sacred’ day for communists world over, the day which has become a symbol of hope of making the world a better place to live in not only for toiling stock, but for the mankind as a whole, I feel like calling you, COMRADE – but in a way I did never before, but with so much caution and concern. 

It so happened I finished reading George Orwell’s Animal Farm this morning. I’ve heard about horrors in the so-called socialist countries, hence Orwell had no new revelation for me.
Yet, as a strong literary representation of the problem, the novel left a deep emotional impact on me. A pall of melancholy descended on my heart.

It should have been a humiliating experience for those who had sacrificed their all for the revolution to be turned into hapless slaves of the system.

Human rights violations of communist parties/governments, the mind-numbing suppression of dissent must be faced squarely, and institutional arrangements made to forestall an encore – before people could trust on another revolution.

At the same time we should also remember that objective ground realities could have paved the way for the dictatorship (the real tyranny, as against the much talked after “dictatorship of proletariat” which should have been in any case an intra-class- democracy) over the proletariat.  They should be understood better before we set about suggesting alternatives.

The capitalist world’s conspiracies to reverse the revolution are not a figment of imagination after all.  How are we to face up to such forces even while preventing the rise of Stalins and Maos in the future.

Finally dangers of brutal dictatorships and philistine party officials cannot mean we should hate changes, progressive changes, changes for the better. After all Napoleons, Squealers and their hypocrisies are not strictly confined to communist state alone. They abound in the much glorified democracies as well, as we could see it today.

So then, I want to conclude with Inquilab Zindabad. Only be sure it is not a bleating to crush dissent, but a genuine call fo social change. 

INQUILAB ZINDABAD!

Tree-planting – the sordid story!

Well it’s not just a photo-op, yet another occasion for ‘profound’ platitudes. Know more, you will feel as I do .

Yes, every time I get an invitation to attend these tree-planting exercises, I get annoyed, irritated, frustrated and curse my own helplessness.  How so? Let me explain.

As you get down at Egmore railway station, notwithstanding the bullying of the autowallahs, look to your left and then to your right. Things have changed. The road has been widened, new customer-friendly hotels (small-food and big-food) have sprung up, parking is getting streamlined and if all this is good news here’s something that would disturb the concerned mind – Not a single tree anywhere around. Growth and development has no place for trees and these are treated as hazards to progress. If there are hurdles remove them in toto. Unwritten Law that aids builders and contractors and the nation thus sweats more profusely than ever.

The other road is the much talked about Assembly-Road with this massive structure at the extreme end of the road, with Arignar Anna leading from the front. But shouldn’t he be facing the Assembly constantly admonishing his brethren?

Kalaivanar Arangam has been brought down and with it, the row of trees too that had their majestic presence on this road. Dear two-wheelers, do you remember – if you took to the corner of the road you used to drive in fine shade in the not-so-distant past –  something similar to driving along certain stretches of New Avadi Road or the road housing those railway offices (Railway Hospital too) at Ayanavaram?

But the ‘first ever green Assembly complex’ has only meant a heart-wrenchingly barren sight.  So much for the environmental concerns of our law-makers.

If Kerala is God’s own country it is because of the vegetation that surrounds its people. Indira Gandhi had said somewhere, that she wanted Thiruvanthapuram to be adopted as model while developing cities and she primarily must have meant the relative abundance of trees.  Trees, vegetation and flora and fauna are really functional and Kerala seems to know that better. And Tamilnadu – is it Satan’s Den or what?

One also understands there are many tree-wardens around but what could be their role?

At the Ayanavaram bus-stand many saplings were planted. The bus terminus was spruced up for this event and each sapling had a tree guard around it. Great are the intentions of the powers-that-be, one thought, in protecting these trees against cattle and human invasion.

Hold it! Each tree guard cost you (yes you the tax-payer and not the idiomatic you) 400 bucks some 3 years back. Any welding vendor would have been happy to make it for 150 bucks, as it had the simplest of structures. Calculate the difference and multiply it by the number of tree-guards supplied and you’ll know who-gets-what. Harshad Metha and Ramalinga Raju can take a lesson or two. Small-level corruption that goes  unnoticed and who cares. Transport Corporation is serving society, gentlemen. I guess the saplings’ cost-benefit analysis would also gather enough papers worthy of a probe.

And then these saplings planted opposite The Music Academy have refused to grow over the years. Who is to water them? Please prepare a note and submit it to the Chief Secretary. He, if time permits, will decide which department has to do the watering regularly. In the meanwhile somebody would have filed a writ questioning the propriety of the executive in deciding who does what, and the judge would be ready to deliver a judgment asking for a national debate. Again, three cheers to Democracy?

Coming to think of it, well, we shouldnt turn down the invites for the so-called tree-planting functions.  We must all go and grill the organizers  – on the cost of the tree-guards, the senseless grow-here and kill-elsewhere policy, the follow-up action envisaged to nurture these saplings and anything else you as conscientious citizens ought to ask.

Citizen-journalism? May be! Let’s give it a shot.

தொடரும் போராட்டம்

இந்துவில் போராட்டம் தொடர்கிறது. ஸ்டாலினிஸ்டுகள் என்னை ஒடுக்க முயற்சிக்கின்றனர், ஆனால் நடக்காது என்கிறார் மாலினி. அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் கம்யூனிஸ்டுகளைவிட, மார்க்சீயத்தைக் கரைத்துக்குடித்தவர்களைவிட, முன்னேற்றக் கருத்துக்களையுடைய தாராள மனதுடையவர்கள் (progressive liberals) ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

திபேத்திலோ செக்கோஸ்லோவாக்கியாவிலோ இன்னும் பல இடங்களிலும் மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டபோது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல்கொடுப்பது இவர்கள்தான். சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் மார்க்சீயத்தின் பெயரால், இறுகிப்போன, வறட்டுத்தனமான,  குறுங்குழு அணுகுமுறையினை, அத்தகையவர்களின் சர்வாதிகாரத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இந்த லிபரல்களே மாற்று மருந்து.

ராமின் மதச்சார்பின்மைக்கு மாலினியின் மதச்சார்பின்மை எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதிகாரத்தில் இருப்போரைத் தட்டிக்கேட்கும் துணிவு அவருக்கே அதிகம்.

அவருடைய தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் பற்றி, அவருடைய அல்லது அவரை ஆதரிக்கும் ரவி, முரளி போன்றோரின் பொதுவான அரசியல் பார்வைகள் பற்றி விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் தற்போதைய ஆணவ நிர்வாகத்திற்கெதிரான அவர்கள் போராட்டத்திற்கு நீதியைப் பற்றிக் கவலைப்படுவோர் ஒவ்வொருவரும் ஆதரவு தெரிவிக்கவேண்டும்.

என்னுடைய புகழுக்கு களங்கமா? விடமாட்டேன். Defamation வழக்கு தொடுப்பேன் என்கிறார் ராம். அ தேவாதத்தைத்தானே வழக்கு போடும் ஒவ்வொருவரும் முன்வைக்கிறார்கள். அவர்களுக்கொரு ஒரு நியாயம், உங்களுக்கொன்றா? ஆனால் இதுதானே ஸ்டாலினியம், மக்கள் பெயரால் , புரட்சியின் பெயயரால் எந்த அக்கிரமத்தையும் செய்வது, தட்டிக்கேட்டால் மக்கள் விரோதி என்பது.

மாலினிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் எனது தனிப்பட்ட வாழ்த்துக்கள். அவர்களுடைய முயற்சிகளின் விளைவாக, சில அற்பத்தனங்கள், சில கயமைத்தனங்கள், சிலரது பதவி வெறி,  பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள  மேற்கொள்ளப்படும் சூழ்ச்சி இவையெல்லாம் அம்பலமாவது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!