Patriarchy Too is Terrorism !

An article on Lahore blasts I came across recently said how Pakis train their students right from their infancy on religious hatred.

But such seems to be the bane, not just of  Pakistan, but of every civilisation. Take for instance the great country called India. Where women are worshipped as goddesses, put on pedestals, adorned with gold and flowers and bowed to. WOW, what a sight. Back at home, the flesh-and-blood counterparts of the feminine clay models are thrashed and abused. The more modest men would take it on as their duty to make their women (especially wives; the men are kinder to their mothers, sisters and daughters) guilty of being themselves. The educated, ‘well-bred’ among the men would clip their women’s wings to fit the ‘cultured, educated yet traditional’ mould leaving them panting for a breath of fresh air.

Fortunately or not, there is a group being groomed who understand the hypocrisy. Aravind Adiga seems to be one such. His booker-winner, ‘The White Tiger’ is a sweeping take on real India. Not the incredible one, begging for tourists and outsourcing work but the rusty, ragged and fiercely devoid of the ‘values’ that it otherwise flaunts. It talks of that India where a square meal a day is a luxury for say, at least 50 per cent of its inmates. And that, is a very low estimate. For it to be the India that exists in Bangalore and other cities flaunting the wealth of malls, the real India has to traverse light years. Well, almost. An entrepreneur is the protagonist here, the average illiterate, rustic Indian, who begins his life as a ne’er-do-well, a tea-stall worker, a son-of-an Indian bitch, who dies in the dignity that she was denied when alive. The part where the woman’s death is described is touching and reflects the state of Indian women–the rustic, the illiterate, the bred-to-be firewoods. As I said before, their clay counterparts are worshipped during festivals and prayed to for wealth, faith, fertility and even liberation. Afterall, isn’t India the land of the goddesses and as Adiga says of thirty five million asses of Gods.

Adiga also writes to the Chinese premier who,  in his land, unleashes the same terror, especially among women in Tibet. There are many Tibetan women who fled the land of their birth fearing torture from the Chinese forces. One such is a woman, now living in Auroville, who was transported to India when 9 months old. Her mother was shot dead, when alone at home by the forces. And this is one mild a story. China is also the region where women were treated since days of yore, though not of India’s magnitude, like horse dung.

Adiga’s book has much more on India, its class and creed differences. The women part, however, is the most interesting and hence taken in this article to illustrate more on the subject. And it is also to show that women’s issues in India cannot be rounded off in stupid numbers. It is far beyond, and exists more at the psychological realm. And thats why when men (and also women) in India hear the word ‘Gender’, they say, “Oh, isn’t it a western word. Does Gender exist here?”

Women are traiditonally, psychologically and socially expected to play a slave, for otherwise she wouldn’t be a woman. It is natural that a woman is confined to home and the kitchen, for without her home wouldn’t be complete. And it is also natural that she is shouted at, asked to compromise and sacrifice herself and her dreams for then she could expect a place alongside the goddesses, who were blood-sucking warriors or rebels in their own right. She is expected to study and get good grades, but after an age, she shouldn’t dream of a career or an independent spirit, for then she would be a slut. She could watch TV but when it came to representing her on public space, she got just 14 per cent of news space on TV, of which only 7 per cent was hard news (UN estimates as per a 1994 survey). Even those women who were shown taking on the world of men in terms of education and work space were portrayed as ambitious, with weepy personal life and children thoroughly wayward. The nice ones were the mute, fully clad, religious and submissive, who are waiting to hear the gunshot to jump into the pyre of their existence. And sad part is, majority of women in India, too, are bred in this way. They feel they deserve to be abused, illtreated (whatever magnitude that is of) and deprived of human dignity just because they are born a woman.

I would think it is more of a psychological disorder, and hence gender issues are tougher to deal with in India, much like religious fanaticism is in Pakistan.  And this is where the article from the Pak blog told a familiar story. The difference is the terror-hit can shout out their troubles, whereas women in India dare not open their mouth –  for then, they would be social outcasts, or worse, criminals.

— Aparna


எது ஒழுக்கம்?

தோழர் W.R வரதராஜனின் தற்கொலை ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்திலிருந்து இன்னும் யாரும் முழுமையாக விடுபடவில்லை. பாலியல் விவகாரங்கள் குறித்த இடதுசாரி அமைப்புகளின் இறுகிய பார்வையால் தூண்டப்பட்டிருப்பதாலேயே இந்த மரணம் வழக்கத்தைவிட அதிகமான விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது.

தோழர் வரதராஜன் தற்கொலை செய்துகொண்டதற்கு சொல்லப்படும் காரணம், அவர் சி.பி.எம்மின் அனைத்துப் பொறுப்புகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டதுதான். திருமண உறவுக்கு வெளியே வேறொரு பெண்ணுடன் அவருக்குத் தொடர்பு இருந்ததைப் பற்றி அவரது மனைவியும் அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் தலைவர்களுள் ஒருவருமான சரஸ்வதி கட்சியில் புகார்செய்தார். அந்த புகாரின் அடிப்படையிலேயே கொல்கத்தாவில் கூடிய சி.பி.எம்மின் மத்தியக்குழுவில் வரதராஜனுக்கு எதிராக முடிவு எடுக்கப்பட்டது. தன் மீது வைக்கப்பட்ட குற்றசாட்டுகளுக்கு எந்தவிதமான பதிலும் அளிக்கவில்லையாம் அவர். விழியில் திரண்ட நீருடன், தான் எப்போதும் உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கிறார். வரதராஜன் பற்றித் தான் எந்த புகாரும் கட்சியிடம் கொடுக்கவில்லை என்று அவரது மரணத்துக்கு பிறகு சொல்கிறாராம் சரஸ்வதி.

கிணற்றிலிருந்து கிளம்பும் பூதங்கள் போல பல கதைகள் உலவுகின்றன. எல்லா கதைகளும் குற்றம் சாட்டுவது அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் பொறுப்பிலிருக்கும் வாசுகியை. சரஸ்வதி அவரிடம் தனது கணவரின் நடவடிக்கைகள் பற்றிப் புலம்பியதாகவும்  அதனடிப்படையில் வாசுகி கட்சியில் பிரச்னையைக் கிளப்பியதாகவும் அதன் தொடர்ச்சியாகவே வரதராஜன் நீக்கப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. விவாகரத்து கேட்டதாலேயே அவர் மீது புகார் கிளப்பப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

நண்பர்களின் தொடர்ச்சியான தொலைபேசி உரையாடல்கள், சி.பி.எம்மில் நடந்ததாக வந்தடையும் மிகவும் பிற்போக்கான விஷயங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரும் அயர்ச்சியையும் மனச்சோர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

கட்சிக்கு கம்யூனிஸத் தத்துவங்கள் மீது இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியை கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

திருமணத்திற்கு வெளியே தொடர்பு வைத்திருந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரதராஜனை ஒரு கம்யூனிஸ்டு எப்படி இருக்கக்கூடாதோ அப்படி இருந்திருக்கிறார் என்று குற்றம் சாட்டியிருக்கிறது சி.பி.எம்மின் மத்திய கமிட்டி ( unbecoming of a communist).  திருமணத்துக்கு வெளியே ஒரு உறவைப் பேணி அதில் ஒரு குழந்தையையும் பெற்றுக்கொண்ட கார்ல் மார்க்ஸையும் இவர்கள் கம்யூனிஸ்டு இல்லை என்று சொல்வார்களோ? அந்த குழந்தையை வளர்த்தது எங்கெல்ஸ்தான் என்கிற தகவல் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காதோ?

அலெக்ஸாண்ட்ரா கொலாண்டாய்

மார்க்சிய சித்தாந்தங்களை, மார்க்ஸிய-பெண்ணிய சித்தாந்தங்களை இவர்களெல்லாம் எந்த அளவு உள்வாங்கியிருக்கிறார்கள்?  மிக முக்கியமான மார்க்சியவாதியும் பெண்ணியவாதியுமான அலெக்ஸாண்ட்ரா கொலாண்டாய் தனது சுயசரிதைக்கு பாலியல்ரீதியாக முன்னேறிய ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பெண்ணின் சுயசரிதை (The Autobiography of a Sexually Emancipated Communist Woman) என்று தலைப்பிட்டிருக்கிறார். கொலாண்டாய் தனது படைப்புகளில் ஒன்றில் உறவுகள் குறித்து ஒரு கோப்பை குடிநீர் தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார். “ஒரு கம்யூனிஸ்ட் சமுதாயத்தில், பாலியல்ரீதியாக உறவு கொள்வது என்பது ஒரு கோப்பை தண்ணீரைக் குடிப்பதை போல எளிமையாகவும் சிக்கலற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்” என்பதுதான் கொலாண்டாயின் வாதம். காதலற்ற திருமணங்களால் ஏற்படும் சிக்கல்களை மனதில் கொண்டே கொலாண்டாய் இதை சொல்லியிருக்க வேண்டும். இந்தத் தத்துவத்தை கிளாரா ஜெட்கின் என்னும் பெண்ணியவாதியுடனான உரையாடலில் லெனின் நிராகரித்தாலும், லெனின் உள்பட பல கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் பாலியல் உறவுகள் தனி மனித விருப்பு வெறுப்புக்கள், தேவைகளைப் பொறுத்தே என்ற ரீதியில்தான் கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள். (லெனினுக்கும் இனெஸ்ஸா என்கிற விதவைக்கும் பாலியல் ரீதியான உறவு இருந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. எவ்வளவு உண்மை அத்தகைய செய்திகள் என்பதை உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது, ஆனாலும் ஏதோ ஒரு வித நெருக்கமான தொடர்பிருந்திருக்கிறது, இதைப்பற்றியெல்லாம் எந்த அளவு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் விவாதித்திருக்கின்றன. இல்லையென்றால் மார்க்ஸ், லெனின் இவர்களெல்லாம் புனிதப்பசுக்களா?)

ஜார்களின் ஆட்சியில் ஒரு பால் உறவு, பெண்கள் தனித்து வாழும், விவாகரத்து கோரும் உரிமைகள் ஆகியவற்றின் மீது இருந்த நூற்றாண்டுக்கால தடைகள், சோவியத் அரசு அமைந்தவுடன் நீக்கப்பட்டதாக வரலாறு சொல்கிறது.

குடும்பத்தை பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் நிறுவனமாக எங்கெல்ஸ் முன்னிறுத்துகிறார். ஆனால் சி.பி.எம் குடும்பப் பிரச்னைகளுக்கு பஞ்சாயத்து செய்கிறது.

சம்பந்தப்பட்ட பெண்ணின் ஒப்புதல் இருந்திருந்தாலும் வரதராஜன் நடவடிக்கைகள் சரிதானா என்பது விவாதத்திற்குரியதுதான். ஆனாலும் எந்தவிதத்திலும் கட்சியில் அவருடைய செயல்பாடுகளை அந்த உறவு பாதித்திருக்கப்போவதில்லை. தவறு என்றாலும் அதனால் பாதிக்கப்படுபவர் வரதராஜனின் மனைவி. தனிப்பட்ட முறையில் அந்த பிரச்னைக்கு அவர் தீர்வுகண்டிருக்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்களின் பிரச்னைகளை கையிலெடுத்து போராடும் மாதர் சங்கத்திற்கு, காவல்துறை மூலமாகவோ அல்லது கோர்ட் மூலமாகவோதான் இந்த பிரச்னை அணுகப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கிற எளிய உண்மை  ஏன் புரியவில்லை?

வரதராஜனின் மரணம் குறித்து குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் வெளியான கட்டுரையில் கட்சித் தலைமை இப்படி சொல்லியிருக்கிறது: “அவரது வாழ்க்கையில் தனிமனித பலவீனங்களுக்கு இடம் கொடுத்தது, தவறான விஷயம். (அப்போது அப்படிப்பட்ட பலவீனங்களுக்கு மார்க்ஸ் இடம் கொடுத்ததையும், அதன் காரணமாக ஜென்னி கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானதையும் என்னவென்று சொல்வது?) அது தொடர்பான அனைத்து ஆவணங்களும் ஆதாரபூர்வமாக சரிபார்க்கப்பட்டது.”

ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் செய்யவேண்டிய வேலையா இது?

பெண்ணியம் பற்றியும் பாலியல் விழுமியங்கள் பற்றியும் சி.பி.எம் உள்பட இடதுசாரி கட்சிகளின் பார்வை மிகவும் குறுகலாக இருப்பதற்கு பல உதாரணங்களை காட்டலாம். சமீபத்தில், கேரளாவில் தாக்கப்பட்ட எழுத்தாளர் பால் சக்காரியா ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

ஆனால் பெண்ணிய இயக்கமாக உருவெடுத்திருக்க வேண்டிய இந்தியாவில் பெண்ணிய இயக்கத்திற்கு தலைமையேற்றிருக்க வேண்டிய அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கம் இன்னும் பாலியல் விழுமியங்கள் சார்ந்த, பெண்ணிய கருத்தியல்கள் சார்ந்த விஷயங்களில் தன்னை நிகழ்காலத்தோடு பொருத்திக் கொள்ளவும் படிப்பினைகளைக் கற்றுக்கொள்ளவும் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பதோடு மிகவும் இறுகிய, முற்போக்குவாதிகளால் நிராகரிக்கப்படும் விழுமியங்களை பிடித்துக்கொண்டிருப்பது வருத்தமளிக்கிறது.

கோடிகோடியாக பணம் குவித்ததாக கேரளாவில் பினராயி விஜயன் மீது குற்றசாட்டு எழுந்த போது கட்சி அவரை கடுமையாக பாதுகாத்தது. ஆனால் வரதராஜன் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்.

ஆக, சி.பி.எம்மைப் பொறுத்தவரை, பாலியல் உறவுகள் மட்டும்தான் ஒழுக்க வரையறக்குள் வரும். பிற எதுவுமே, பொதுவாழ்வைச் சார்ந்ததாக இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்த சமூகத்தை பாதிப்பதாக இருந்தாலுங்கூட  ஒழுக்கம் தொடர்பானது அல்ல போலும். தனிமனித செயல்பாடுகளுக்கு, குறிப்பாக பாலியல் தொடர்பானவற்றிற்கே மேலதிக முக்கியத்துவம்.  இதைவிட பிற்போக்குத்தனமான அணுகுமுறை இருக்கமுடியுமா என்ன?

ஆயிரத்தில் ஒருவன்

கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள் தயாரிப்பில் இருந்த ஆயிரத்தில் ஒருவன் படம் பயங்கர எதிர்ப்பார்ப்பு களுக்கிடையில் பொங்கல் அன்று வெளியானது. படத்தை நான் முதல் நாளே பார்த்துவிட்டேன். பல இடங்களில் புரியவில்லை என்பது தவிர எனக்கு பெரிதாக எந்த பிரச்னையும் இல்லை.

ஆனால் படம் கிளப்பியிருக்கும் எதிர்வினைகள் அச்சமூட்டுபவையாக இருக்கின்றன.

சில தினங்களுக்கு முன்பு ஜூனியர் விகடனில் சோழர்களைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும் சில அறிஞர்களை பேட்டி கண்டு வெளியிட்டிருந்தார்கள். சோழர்களை படத்தின் இயக்குனர் செல்வராகவன் அவமானப்படுத்திவிட்டார், காட்டுமிராண்டிகளாக சித்தரித்துவிட்டார், பெண்களுடன் வல்லுறவில் ஈடுபடுவதாக காட்டுகிறார் என்று கடுமையான குற்றசாட்டுகள். அதிர்ச்சியாக இருந்தது, காரணம், படத்தில் அப்படி எதுவுமே இல்லை. பெண்களுடன் வல்லுறவில் ஈடுபடுவதாகக்காட்டுவது பாண்டிய வம்சத்தில் வந்தவர்களை. சோழர்களை செல்வராகவன் அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்களாக, தோற்றவர்களாகவே காட்டுகிறார். எங்கிருந்து இங்கே காட்டுமிராண்டி லேபிள் வந்தது என்று தீவிரமாக யோசித்தபோதுதான் தோன்றியது, சோழர்கள் கறுப்பாக சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதுதான் காரணமாக இருக்க முடியும் என்று. சோழ மன்னர் பார்த்திபனில் தொடங்கி சோழ தேசத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் கறுப்பாக இருக்கிறார்கள். பாண்டியர்களை சிவப்பாகக் காட்டியிருக்கிறார். இது இயக்குனரின் உத்தியாக இருக்கலாம். படம், புனைவு என்று முதலிலேயே அறிவித்துவிடும் இயக்குனர், சோழர்களை மண்ணின் மைந்தர்களாகவும் பாண்டியர்களை ஆக்ரமிப்பாளர்களாகவும் காட்ட எண்ணியிருப்பார் (இல்லாமலும் இருக்கலாம்). ஆனால், கறுப்பாக இருப்பதாலேயே பல நல்ல குணங்கள் இருந்தாலும், அநீதிகள் இழைக்கப்படுபவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள காட்டுமிராண்டிகளாகிவிடுகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட விமர்சனங்கள் வருவதற்கு காரணம்,  நமது சமூகத்தில் மிக ஆழமாக இன்னமும் அறிவுலக அளவில்கூட அசைத்துப்பார்க்க முடியாத கெட்டித்தனம் படிந்த நிற அடிப்படையிலான தாழ்வு மனப்பான்மையாக இருக்கலாம்.

இதே போல ஆயிரத்தின் ஒருவன் படத்தின் மீது வைக்கப்பட்ட இன்னொரு விமர்சனம், ஆணாதிக்க படம் என்பது. தமிழில் எந்தப்படம்தான் ஆணாதிக்க படம் இல்லை?

படத்தில் வரும் எல்லா ஆண்களும் எப்படி பெண்களை போகப்பொருள்களாக பார்க்கிறார்கள் என்று தனது வலைப்பதிவில்  விமர்சனம் எழுதும் கொற்றவை கொதித்துப்போய் கேட்கிறார். எனக்குத் தெரிந்து இது எப்போதும் நடப்பதுதான். கூலிகளாக இருந்தாலும் சரி, கோமகன்களாக இருந்தாலும் சரி ஆண்களில் அதிகம் பேர் சந்தர்ப்பம் கிடைக்காத வரையில்தான் நல்லவர்கள். இதை செல்வராகவன் வெளிப்படையாக பேசியிருக்கிறார். அவ்வளவுதான்.

ரீமாவின் உடல் உறுப்புகளை நம்பிதான் படம் எடுத்திருக்கிறார் என்றும் கொற்றவை சொல்கிறார். இந்த படத்திலாவது ரீமாவிற்கு ஒரு காத்திரமான பங்கு இருக்கிறது. சொல்லப்போனால், படத்தின் ஹீரோ ரீமாதான். அந்த அளவுக்கு முக்கியமான கதாப்பத்திரம் அவருக்கு. தமிழில் ஊறுகாய் போல கவர்ச்சிக்காக மட்டுமே பெண்களை பயன்படுத்தும் புள்ளியிலிருந்து இந்த படம் பெரிய அளவில் மாறுபடுகிறது. ரீமாவின் கதாப்பத்திரம் தெளிவான வரையறைகளை கொண்டிருக்கிறது. அவர் தனது உடலை, தனக்கு தேவையான ஒரு பொருளை அடைவதற்கு பயன்படுத்தியிருக்கிறார். (அதை பற்றி ஒரு இடத்தில் சொல்லவும் செய்கிறார்). இதுவரை மற்றவர்களின் தேவைகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டு, சுரண்டப்பட்டு வந்த பெண்ணுடலை ரீமா முதல் முறையாக திரையில் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்து தனது விருப்பதிற்குட்பட்டு தனது லட்சியத்துக்காக பயன்படுத்துகிறார். உடலை பயன்படுத்திதான் பொருளை அடைய வேண்டுமா என்பது வேறு கேள்வி. ஆனால் படத்தைப்பொறுத்தவரை, ரீமாவின் கட்டுப்பாட்டில்தான் அவருடைய உடல் இருக்கிறது. பெண்ணுடல் சுரண்டப்படுவது தெரியாமலேயே அதை ஆண்கள் தமக்குத் தரும் கௌரவமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பெண்கள் வரும் பிற தமிழ்ப்படங்களை ஒப்பிடும் போது இது மிகப்பெரிய மாற்றம், ஆறுதல்.

இன்று மானாட மயிலாட, ராணி ஆறு ராஜா யாரு போன்ற அதி முக்கியமான நிகழ்ச்சிகளின் மூலம் நமது வீட்டின் வரவேற்பறைகளுக்கே வராத எந்த ஆபாசத்தை ஆயிரத்தில் ஒருவனில் காட்டியிருக்கிறார் இயக்குனர்?

எல்லாவற்றையும் விட, என்னை ஒரு சேர சிரிக்கவும் வருத்தப்படவும் வைத்த ஒரு பகுதி கொற்றவையின் பதிவில் இருந்தது.

புரட்சித்தலைவரின் ஆயிரத்தில் ஒருவன் பாடலை ரீ மிக்ஸ் (அதற்கு சற்றும் தகுதியற்றவர்களாய்) செய்து கப்பலில் இவர்கள் பாடும் பொழுது ஒரு கும்பல் ரீமா சென்னின் மேலாடையை (கோட்) பிடித்து இழுக்கிறார்கள், முதலில் அவர்களை விரட்டும் இவர் பின்பு திறந்த முதுகை காட்டி ஆட ஆரம்பித்துவிடுகிறார்

என்று ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார் கொற்றவை.

நீங்கள் எம்.ஜி.ஆரின் மன்னிக்கவேண்டும் புரட்சித்தலைவரின் படங்களை பார்த்திருக்கிறீர்களா கொற்றவை? ஆணாதிக்கப்படங்களின் அற்புதமான உதாரணங்கள் அவை. பெண்களை அடிமைப்படுத்தி, சிறுமைப்படுத்தி, அவர்க்ளது உடல்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி தனது ஆண்மையை வெற்றிகரமாக நிறுவிக்கொண்டு அதனூடாக சாதாரண, பிரக்ஞையற்ற மக்களின் பேராதரவு பெற்றவர் எம்.ஜி.ஆர். அவரது தொடர்ச்சிதான் ரஜினி, விஜய் வகையறாக்கள். இதற்கு என்னால் அவர்களது படங்களிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான உதாரணங்களை காட்ட முடியும். ஒரு முறை நான் வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களிடம் ஒரு கூட்டத்தில் பேசும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவர்களுக்கு பிடித்த ஹீரோக்கள் வழக்கம் போல, எம்.ஜி.ஆர், ரஜினி, விஜய். அவர்களது ஹீரோக்கள் எப்படி ஆணாதிக்கவாதிகள் என்பது பற்றி அவர்களிடம் பேசத் தொடங்கினேன்.  எம்.ஜி.ஆரின் ‘இப்படிதான் இருக்க வேண்டும் பொம்பள’ பாடல் பற்றியும் ரஜினியின் படையப்பாவில் வரும் ‘அதிகமா கோவப்படற பொம்பள’ வசனத்தையும் விஜயின் சிவகாசியில் வரும் ‘போலிசுன்னாலும் முதல்ல நீ ஒரு பொம்பள” என்கிற வசனத்தையும் மேற்கோள் காட்டி அவர்களிடம் பேசினேன். கூட்டத்தில் நிறைய பேர் என்னோடு ஒப்புக்கொண்டார்கள். ‘இனிமே ஜாக்கிரதையா இருப்போம்’ என்றார்கள்.

இப்படி, ஆணாதிக்கப்படங்களை இனங்கண்டுக் கொள்வது எப்படி என்பது அவர்களுக்கு தெரியாது என்று  நான் அனுமானித்துக்கொண்டு அவர்களிடம் அது பற்றி பேசியதற்கு காரணம், என்னுடைய வர்க்கப்பார்வை என்று நீங்கள் குற்றம் சாட்டினால் அதற்கு என்னிடம் பதில் இல்லை. ஆனால் உங்களுக்கு திரையில் ஆணாதிக்கம் எப்படி கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பது பற்றி ஆழமான புரிதல் இல்லையோ என்று நான் ஒரு வேளை சந்தேகித்தால் அது நிச்சயம் வர்க்கப்பார்வையாக இருக்க முடியாது. சக பெண்ணியவாதி பற்றிய ஆதங்கமே.

என்னைப்பொறுத்தவரை, ஒரு பெண் தனது உடலை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதாக காட்டியிருப்பதற்கும், பெண்கள் மது அருந்த மாட்டார்கள் என்பது போன்ற பெண்கள் மீது திணிக்கப்படும் குடும்ப நிறுவன பிம்பங்களை மீறியதற்காகவும் ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தை பாராட்டலாம். அதில் காட்டப்படும் ஆணாதிக்கத்திற்கும், மற்ற படங்களில் வெளிப்படும் ஆணாதிக்கத்துக்கும் அதிக வித்தியாசம் இல்லை. சொல்லப்போனால் ஆயிரத்தில் ஒருவனில் கொஞ்சம் குறைவாகவே இருக்கிறது.

ஆனால் இந்த பதிவை வைத்து ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தை நான் ரசித்தேன் என்று சொல்ல முடியாது.