Rabble-Rousing: How Effective, How Moral?

There was almost a spectacular turnout when Arundhati Roy spoke in Chennai recently.  People from far away towns and cities had arranged special buses to make it.  Roy is certainly attracting similar crowds elsewhere too.

As an admirer, I am also heartened that in these days of crass self-indulgence, those like her should be attracting such large audiences. But her increasing zealotry leaves one disturbed.

 Yes, reasoned arguments alone can’t lead to a revolution perhaps. Taking some liberty with facts and glossing over inconvenient areas are all par for the course, especially when it comes to leaders mobilizing people.  Even then there are limits, one would imagine. Any unrestrained hype could lead to total loss of credibility.

 So what do you make of someone like Roy who would not say anything about the all too obvious excesses of those who are fighting the state in the name of the people.  Or is it all collateral damage?

 Will such a line sell among the middle classes – whom she is addressing after all?

 Indeed, should those looking for social change bother too very much about the self-absorbed  middle classes? Anyhow they have shown themselves to be counterrevolutionary time and again.  What we are doing is only telling them, ‘Get lost, we know you. We’re telling you all this only to make you understand that we know your game. Without you, despite you, we will….”

 We’re trying to somehow reach out to the large masses who might get to hear. And they are the people to depend upon for any meaningful action. Once they know there are many outside their class standing by them, they would feel emboldened.

 If such indeed is the case, credibility shouldn’t matter one bit.  Fire, brimstone, the more strident the better. So long as you are speaking up for the oppressed, that’s fine.

 Nearly two decades ago, there was this colloquium on Periyar. Speaker after speaker waxed eloquent on the greatness of the man, how he had answers for any and every problem we were encountering, his disciples might have gone astray, still… you see, the blunders of communist parties did not necessarily invalidate Marxism and so on.

 It was becoming quite suffocating, it was uncritical adulation, I thought. I intervened to say, “It’s one thing to say Periyar had thought of this, this and this, his position was quite radical, whether caste or women. But I don’t think we should cover up his commissions and omissions. Leave alone the various contradictions in him, right before his eyes his own cadres were treating their womenfolk as chattel, did he really pull up anyone, did he check out how his followers were implementing his commandments? For all his glib talk of the situation of the Scheduled Castes, did he intervene to see that Dalits  got a fair deal? His stance on Keezhavenmani was outrageous. And, worse,  Karunanidhi was running amok, but he didn’t say a word against him till the very end…My point is if we don’t admit such problem areas even while holding up his example on various counts, we’ll lose credibility…”

 Promptly a passionate Periyarist there interjected, “Who’s this we?.” There were sniggers all round. The man went on, “No, thank. We don’t need your counsel. Periyar’s thoughts are a great weapon which will help us demolish the wretched Brahminical social order…..”

 The man subsequently retreated to Middle East, looking for some inspiration there, perhaps. Some among the more vociferous that day drifted to less thundering vocations, yet others still persist with strident denunciations of anything Brahmin, Hindu, Indian. They are all interchangeable terms anyway for them. Where has it all got them? They remain on the margins of the margins of the margins of the ….

 My argument is whether it is Periyar or Communism, there are greater chances of carrying conviction if we acknowledge the failings and stress that the philosophy has a much brighter side to it for various reasons and hence should be pursued.

 There was such a groundswell of support for Marxism in the 1920’s. If George Orwell or Arthur Koestler subsequently fell out or Bertrand Russell became skeptical, it was not just because of Stalin and what was happening in the USSR alone. Communist party leaders around the world went on foolishly mouthing the Soviet propaganda, losing credibility, and thus virtually destroying all chances of gaining some acceptance at a broader level, more so in the West.

 In India where the conditions should have been far more conducive, even if not according to Marxist cannons, thanks to their contortions during the freedom struggle, readiness to fall in line with diktats from abroad and also by adopting the most opportunist policies, Communist leaders have become a laughing stock.

 A few days ago my heart sank on seeing that veteran Nallakannu by the side of M. Natarajan, the supposedly estranged husband of Jayalalithaa’s confidante Sasikala, on a Tamil nationalist platform.  How far could one allow oneself to be brought down in the name of ‘front’ compulsions.  But when the CPI has chosen to fervently support the Prabhakaranites, everyone has to fall in line.

 Not just Marxism, any kind of altruistic ideal, has few takers these days. The middle classes have different concerns. Even the oppressed are trapped in a kind of ‘Sanskiritization’ of process. What is the way out?

Material conditions apart, it is the intellectual vanguards who have a crucial role to play in any attempt at social change. And they cannot succeed if they content themselves with the role of a rabble-rouser.

 It is not as if Ramadosses alone are confronted with alliance dilemmas! Anyone seeking to forge a united front for a larger cause has to grapple with them. Time Arundhati Roys did.

Advertisements

முள்ளிவாய்க்கால், டபிள்யூ.ஆர், ஸ்டாலின்…., புரிந்துகொள்ள முடியாத புனைவுகளும், வக்கிரங்களும்

முள்ளிவாய்க்கால் அஞ்சலி நடந்து முடிந்தாகிவிட்டது. தமிழுணர்வாளர்கள் தங்கள் ஆதங்கத்தை கொட்டிதீர்த்துவிட்டார்கள்.

முத்தாய்ப்பாக நாம் தமிழர் இயக்கம் துவங்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழனுக்காக மட்டுமாம். எல்லா அரசியல் கட்சிகளையும் அப்புறப்படுத்தப்போகிறாராம்.

 இந்த சீமான் தென் மாவட்டத்துக்காரர். கிறித்துவ தலித்தாம்.  அப் பகுதியில்தான் தலித்துகளுக்கெதிரான கொடுமைகள் அதிகம். அண்மையில் கூட அம்பலக்காரர்வீட்டு சாவுச் செய்தி சொல்ல/ சாவுக்கு பறையடிக்க மறுத்த ஒரு தலித் இளைஞர் கொலை செய்யப்பட்டார். அது பற்றியெல்லாம் வாய் திறப்பதில்லை மனிதர். விடுதலைப்புலிகளுக்காக வீரமுழக்கமிடுபவர் இதுவரை ஒருமுறை கூட தலித் மக்கள் பற்றி பேசியது கிடையாது.

வகை தொகையின்றிப் பேசுவார். கடந்த ஆண்டு சென்னையில் அவர் பேசிய ஒரு பொதுக்கூட்ட ஒளிப்பதிவிலிருந்து:

http://www.youtube.com/watch?v=x7LUNHL4rZg

இளைஞர்களின் விசில் முழக்கத்தின் மத்தியில் முண்டாதட்டிக்கொண்டு இவர் பேசுவதைக் கவனியுங்கள்.

பிரபாகரன் மறைந்துவிட்டார். தமிழினம் சொல்லொணாத் துயருக்கு, இதுவரை கண்டிராத அவலங்களுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் ஏன் அன்னியப்பட்டோம், லட்சக்கணக்கில் சிவிலியன்கள் கொல்லப்பட்டும், மாதக்கணக்கில் விலங்குகள் போல தமிழர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டும் பெரிய அளவில் அழுத்தம் வரவில்லையே, பாதி ஈழமே கொடுக்க முன்வந்தார் ஒரு கட்டத்தில் சந்திரிகா, இப்போதோ அதிகாரப் பரவல் என்பதே வெறுங்கனவாகிவிட்டது, ஏன் இப்படி என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்பதில்லை. மாறாக விடப்போவதில்லை, தியாகம் வீணாகாது என்ற சூளுரைகள்.

இன்று இலங்கையில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல சிங்களர்கள்கூட பேச அஞ்சுகின்றனர். ராஜபக்சே குடும்பத்தின் சர்வாதிகாரம் எல்லோரையும் குலை நடுங்கவைக்கிறது. புத்த பிக்குகளே ஆடிப்போய்விட்டனர். பொன்சேகாவிற்கு நடந்தைவிடவா?

அண்டைநாடான பர்மாவில் நடப்பதைப் போன்று ஆண்டாண்டுகளுக்கு யதேச்சாதிகார ஆட்சி நடத்தலாம் என்று மஹிந்தா கணக்குபோடுவது போலத் தெரிகிறது.

அமெரிக்கா/பிரிட்டனுக்கெதிராக சீனா, இந்தியாவிற்கெதிராக சீனா பாகிஸ்தான் என்று நிறுத்தி மற்றவர் வாயை அடைத்து கொடுங்கோலாட்சியை தடையில்லாமல் நடத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்.

சீனத் தொழிலாளர்களுக்கும் சிங்களத் தொழிலாளர்களுக்குமிடையே மோதலாம். தொழிற்சங்கங்கள் மிரண்டுபோய் இருக்கின்றன.

Libyan land grab of Mali’s rice-producing land

farmlandgrab.org

இந்நிலையில் என்ன செய்யலாம், செய்யவேண்டும், எப்படி பாதிக்கப்பட்ட சிங்களர்களுடன் கைகோர்த்து மஹிந்தாவை எதிர்த்துப் போராடுவது, இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படுவதை தடுத்து நிறுத்துவது, இதுபற்றியே நாங்கள் சிந்திக்கவேண்டும் என்கின்றனர் ஒரு சில அறிவுஜீவித் தமிழர்கள்.

 http://uthr.org/

ஆனால் இனப்பற்றாளர்கள் ஆத்ம பரிசோதனை எதுவும் செய்துகொள்வதில்லை. நாம், நாம் ஆதரித்த இயக்கங்கள், தலைவர்கள், தவறேதும் செய்யவில்லை, நாம் வென்றால் அது நமது சாதனை, தோற்றால் அது மற்றவர்களின் சதி, இந்த சிந்தனை பிரபாகரன் அபிமானிகளை மட்டுமல்ல, தீவிரப் பற்று கொண்ட எவரையுமே பீடிக்கும் ஒரு நோய்.

அண்மையில் ஃப்ரண்ட்லைனில் இரண்டாம் உலகப்போரில் சோவியத் யூனியன் பங்கு பற்றி ஒரு கட்டுரை. கம்யூனிசம், சோஷலிசம் எல்லாம் ஒழிந்துபோய் குரூரமான ஒரு முதலாளித்துவத்தை இயக்கிவரும் புட்டின் ஸ்டாலின் தலைமைக்கு வாழ்த்து சொல்கிறார், அவரைப் பற்றி விமர்சனம் எதுவும் இல்லை. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஸ்டாலின் வழிகாட்டுதல் பற்றி மெய்மறந்து சிலாகிக்கிறார் கட்டுரையாளர், ஆனால் அப்போது நடந்த தவறுகள், பல்வேறு பகுதியினருக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள், இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒரு வார்த்தை இல்லை.

சென்னையில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம் நடத்தும் செம்மொழித் தமிழுக்கு செய்ய வேண்டியது என்ன? – மாநிலக் கருத்தரங்கம்

செயற்பிரகடனம் வெளிட்டுரை:
எழுத்தாளர் ச.தமிழ்ச்செல்வன் பொதுச் செயலாளர்

இத் தமிழ்ச் செல்வன் தான் அண்மையில் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட தோழர் டபிள்யூ.ஆரை அசிங்கப்படுத்தி கட்டுரைகள் எழுதி, தனது கட்சி விசுவாசத்தை பிரகடனப்படுத்தியவர். பெருமிதமாக வலம் வருகிறார். அவருக்கு கட்சிவட்டாரங்களில் மதிப்பும் கூடுகிறது.

 கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்து வரதராசனை மனம் நோகச் செய்த வாசுகிக்கு அகில இந்திய அளவில் சி.பி.எம் மில் முக்கிய பதவி.

டபிள்யூ ஆர் மீதான ‘புகார்களை’ விசாரித்த குழுவில் பணியாற்றிய ஏ.கே.பத்மநாபன் சி.ஐ.டி.யூவின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். மூன்றாவது நபருக்கு என்ன பரிசு என்று இன்னமும் தெரியவில்லை.

அக்குழுவினர் மீது கட்சியின் கீழ்மட்டத்தில் கடும் அதிருப்தி என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது.  ஆனால் டபிள்யூ ஆர் உடல் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்ட அன்று கதறி அழுதவர்கள் இன்று மௌனமாகிவிட்டார்கள். கட்சி முக்கியமாம். மாவோயிஸ்டுகள் பகுதியில் குண்டுமழைபொழியுங்கள் என்று மனித நேயத்தோடு பரிந்துரை செய்யும் கட்சி அல்லவா அது?

நம்மைத்தாண்டி நம்மைச் சுற்றியுள்ள அவலங்களை பற்றி, அநீதிகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்பவர்கள்தான் ஆர்வலர்களாக ஆகிறார்கள். ஆனால் அவர்களே, அவர்கள் ஆதரிப்பவர்கள் கொடுமைகள் இழைக்கும்போது அவற்றை நியாயப்படுத்துவதேன், மௌனியாக இருப்பதேன்?

மனித மன செயல்பாடுகளை உளவியல் வல்லுநர்கள்தாம் விளக்கமுடியும். என்னைப் பொறுத்தவரை  double standards, நமக்கொரு நீதி, அடுத்தவனுக்கொரு நீதி என எண்ணும் போக்கே எல்லாவித புரட்சிகர இயக்கங்களும் நசித்துப் போவதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

எப்படியாயினும் பிரமையில் ஆழ்ந்திருப்பவர்களும் கயவர்களும் ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது மற்றவர்கள், உண்மையான மனிதநேயர்கள் அமைதி காக்கக்கூடாது. புரட்டல்வாதங்களுக்கெதிராக தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்யவேண்டும். அதுவே புது யுகம் பிறக்க வழி.

கவலைப்படுவது நமது உரிமை

தோழர் வரதராஜனின் மரணம் குறித்து பதிலுக்கு பதில் என்ற ரீதியில் சமீபத்தில் பா.ம.கவும், சி.பி.எம்மும் பரஸ்பரம் தாக்குதல் நடத்தியிருப்பது எதை வெளிக் கொண்டுவந்திருக்கிறது? அரசியல் வன்முறைதான் இப்பொழுது அரசியல் என்றே ஆகிவிட்டது என்பதைத்தான். பேச்சு வார்த்தைகளுக்கு இடமில்லை, அறிக்கைக்கு மறு அறிக்கை என்பதற்கும் இடமில்லை. எங்கே ஆரம்பிப்பது, இந்திரா காந்தியிலிருந்தா, அல்லது அதற்கு முன்னமுள்ள காலத்திலிருந்தா?
வரதராஜன் விஷயத்தில் பிரகாஷ் கரத்தின் பிரஸ் நோட் விநோதமான ஒன்றாகத்தான் இருந்தது. யாரோ ஒரு பெண் வரதராஜன் பற்றிப் புகார் கொடுக்க, அது பொதுக் குழு வரை விசாரணைக்குச் சென்றது என்கிறார். ஏன் பிணராயி விஜயன் பற்றி யாரும் புகார் கொடுக்கவில்லையா? திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு சாதாரண ப்ரஜையிடம் பேச்சுக் கொடுத்தால், “யாரிடமும் சொல்லிவிடாதீர்கள்” என்ற விண்ணப்பத்துடன் நம்மிடம் மணிக்கணக்கில் பேசி அங்கு நடக்கும் அட்டூழியங்கள் பற்றி விவரமாகச் சொல்வார். ஒரு மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் ஒன்றுமே முறைப்படி நடக்காது. எல்லாமே வரிசை தாண்டித்தான் நடக்கும் – பதிவு செய்து கொள்ளுதல் முதல். கேட்டால் “உட்கார். நான் விஜயனின் ஆள், தெரியுமா?”. என்ற ஒரு அடையாளக் குறியுடன் நம்மை பயமுறுத்துவார்கள். இது ஏதோ கற்பனை அல்ல, மலையாளமும் தெரிந்து மறைவாக நின்று கவனித்தால் இது கண்கூடாகப் புலப்படும்.
கம்யூனிஸ்டாக  இருப்பவன் கடைசி வரை  கம்யூனிஸ்டாகத்தான் இருப்பான், மறைவான் என்பார்கள். அதாவது அவன் வேறு ஒரு கட்சியில் சேர மாட்டான் என்பதே இதன் விளக்கவுரை. இதெல்லாம் கடந்த காலம். இந்த நியதி பலமுறை மாறிவிட்டது. ஆனால் இந்த கட்சியின் போக்கில் மாறாமல் இருப்பது ஒன்று. ஒருவர் தன்னைத் தொழிற்சங்கத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தாலும், கோர்வையாக புள்ளி விவரங்களுடன் பேச வல்லவராக இருந்தாலும், உலக பொருளாதார நிலைபற்றி திறம்பட அனைவருக்கும் புரியும் வண்ணம் தன் எண்ணத்தை வெளிப்படச் செய்பவராக இருந்தாலும்,(குறிப்பிட்ட குணாதிசயங்கள் எல்லாம் வரதராஜனுக்கு முற்றும் பொருந்தும்) – அவர் தலைமைப் பதவிக்கு வந்து விடுவாரோ என்னும் பயத்தினால் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிவார்கள். முக்கியமாக அவரைக் காணாமல் போகச் செய்து விடுவார்கள். வரதராஜன் அவர்களுக்கு உண்டான பார்ட்டியின் தண்டனை இதுதான். பவர் ஸ்டரகிளா அல்லது கீழ்த்தரமான அரசியலா? இவர் விஷயத்தில் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு விஷய பலம் (இதுதான் ஞானமோ?) மிகுந்தே இருந்தாலும், ஆள் பலம் என்பது இல்லவே இல்லை போலும்! ஆனால் நிஜத்தில் பார்ட்டியின் துரதிர்ஷ்டம், அது ஒரு உணர்ந்த கம்யூனிஸ்டை அறவே இழந்து நிற்கிறது. கம்யூனிஸ்ட் அல்லாதவர்களும், மார்க்ஸீய சித்தாந்தத்தை முழுமையாக புரிந்தோ புரியாமலோ வெறுத்து நிற்பவர்களுக்கும், இந்த மரணம் வாய்க்குருசியான அவல்.
லஞ்சம், ஊழல், வசதியுள்ளவர்களையும் முணுமுணுக்கச் செய்து ரேஷன் கடைகளை அணுகச் செய்யும் விலைவாசி, அன்றாடம் நடக்கும் கொலைகள், கொள்ளைகள், முளைத்து வெடிக்கும் வெடிகுண்டுகள்……… மார்க்ஸீய சக்திகளுக்கு இது நல்ல தருணம் ஐயா! மக்களை விழிப்படையச் செய்யலாம். அசல் காரணங்களைக் காட்டிக் கொடுக்கலாம். ஒன்று திரட்டலாம். திசை திருப்புதல்களை இனம் கண்டு கொள்ள உதவலாம். மாற்றுப் பாதை உண்டென்று கோடி காட்டலாம். இதை விடுத்து, ஒன்று தேர்தல் சார்ந்த அரசியல், அல்லது தனி மனிதர்கள் பற்றி தான்தோன்றித் தனமான சுயம்புச் செயல்களை மேற்கொள்ளுதல் – இவற்றில்தான் திண்ணமாக இருக்கிறார்கள் நமது காம்ரேடுகள்.
திருப்பங்கள்  ஏற்படுமா? இருளில் தூரத்தில்  வெளிச்சம் தெரிகிறதா, அல்லது எல்லாம் மாயை தானா? கண்ணில்லாதவருக்கு  நம் கண்ணைக் கொடுத்து அவர்களைப் பார்க்கச் செய்யலாம். நமக்கு ஒரு வாழ்வின்-திருப்தியும் கிடைக்கும். ஆனால் கண்களிருந்தும் தங்களுக்குப் பிடித்த நிறப்பார்வையை போதுமென்று இருப்பவர்களை என்னவென்பது?

மனப்பாடம் செய்ய ஓர் அறிக்கை

தன் மீதான நடவடிக்கை குறித்து, கட்சியின் பொதுச் செயலர் பிரகாஷ் காரத்துக்கு டபிள்யூ ஆர் வரதராஜன் எழுதிய கடிதமும் அதற்கு பிரகாஷ் காரத்தின் பதிலும் பதிவிறக்கம் செய்யக்கூடிய வகையில் தரப்பட்டிருக்கின்றன.

WRV letter (2)

CPIM Prakash Karat Press

பிரகாஷ் காரத்தின் பதிலானது முழுக்க முழுக்க ஸ்டாலின் பாணியில் அமைந்திருக்கிறது.  சூ என் லாயைப் பற்றி ஹென்றி கிஸ்ஸிங்கர் சொன்ன வார்த்தைகள் – எதுவும் சொல்லாமல் 20 நிமிடங்கள் அவரால் பேச முடியும்.  பிரகாஷ் காரத்தின் அறிக்கையும் அதையே நிரூபிக்கிறது. டபிள் யூ ஆர் வரதராஜன் எழுப்பிய எந்தக் கேள்விக்கும் காரத்தின் அறிக்கையில் பதில் இல்லை.

பாலியல்ரீதியாக ஒரு பெண்ணைத் தொந்திரவு செய்ததாகத்தான் உ.ரா, மீது குற்றச்சாட்டு என்பது மட்டும் தெளிவாகிறது. அப்படி செய்திருந்தால் அது தவறுதான், அதற்கேற்ற தண்டனை கொடுக்கப்படலாம். உ.ரா.வோ குற்றச்சாட்டுக்களை மறுக்கிறார், சம்பந்தப்பட்ட பெண் விசாரிக்கப்படவேயில்லை என்கிறார், புகார் கொடுத்த கட்சித்தோழர் வாசுகியே பின்னர் நீதிபதியாகவும் ஆகிறார் காஃப்கா பாணியில். இது குறித்தெல்லாம் கராத் பதில் கூறவே இல்லை.  கட்சிக்கு யாரிடமும் தங்கள் தரப்பு நியாயத்தை நிலைநிறுத்தவேண்டிய அவசியம் இருந்தது கிடையாதே.

அவர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த விஷயத்தில் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை தங்கள் தொண்டர்களுக்கு விளக்கவே கராத்தின் அறிக்கை.  இதை மனப்பாடம் செய்து, கட்சித் தொண்டர்கள் மேடைக்கு மேடை ஒப்பிக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இத்தகைய அறிக்கை இல்லாமலும் இதையேதான் சொல்கின்றனர் கட்சியின் உண்மை ஊழியர்கள் – பழக்கப்படுத்தினால் எவரும் எதுவும் செய்வர் என்ற உன்னத தத்துவத்தைக் கண்டறிந்த பாவ்லோவ் வழி வந்தவர்களல்லவா அவர்கள்?

கராத்தின் அறிக்கை வெந்த புண்ணில் வேலைப்பாய்ச்சுகிறது, மனிதாபிமானிகளை மேலும் கலங்கடிக்கிறது.

எது ஒழுக்கம்?

தோழர் W.R வரதராஜனின் தற்கொலை ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்திலிருந்து இன்னும் யாரும் முழுமையாக விடுபடவில்லை. பாலியல் விவகாரங்கள் குறித்த இடதுசாரி அமைப்புகளின் இறுகிய பார்வையால் தூண்டப்பட்டிருப்பதாலேயே இந்த மரணம் வழக்கத்தைவிட அதிகமான விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது.

தோழர் வரதராஜன் தற்கொலை செய்துகொண்டதற்கு சொல்லப்படும் காரணம், அவர் சி.பி.எம்மின் அனைத்துப் பொறுப்புகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டதுதான். திருமண உறவுக்கு வெளியே வேறொரு பெண்ணுடன் அவருக்குத் தொடர்பு இருந்ததைப் பற்றி அவரது மனைவியும் அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் தலைவர்களுள் ஒருவருமான சரஸ்வதி கட்சியில் புகார்செய்தார். அந்த புகாரின் அடிப்படையிலேயே கொல்கத்தாவில் கூடிய சி.பி.எம்மின் மத்தியக்குழுவில் வரதராஜனுக்கு எதிராக முடிவு எடுக்கப்பட்டது. தன் மீது வைக்கப்பட்ட குற்றசாட்டுகளுக்கு எந்தவிதமான பதிலும் அளிக்கவில்லையாம் அவர். விழியில் திரண்ட நீருடன், தான் எப்போதும் உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கிறார். வரதராஜன் பற்றித் தான் எந்த புகாரும் கட்சியிடம் கொடுக்கவில்லை என்று அவரது மரணத்துக்கு பிறகு சொல்கிறாராம் சரஸ்வதி.

கிணற்றிலிருந்து கிளம்பும் பூதங்கள் போல பல கதைகள் உலவுகின்றன. எல்லா கதைகளும் குற்றம் சாட்டுவது அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் பொறுப்பிலிருக்கும் வாசுகியை. சரஸ்வதி அவரிடம் தனது கணவரின் நடவடிக்கைகள் பற்றிப் புலம்பியதாகவும்  அதனடிப்படையில் வாசுகி கட்சியில் பிரச்னையைக் கிளப்பியதாகவும் அதன் தொடர்ச்சியாகவே வரதராஜன் நீக்கப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. விவாகரத்து கேட்டதாலேயே அவர் மீது புகார் கிளப்பப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

நண்பர்களின் தொடர்ச்சியான தொலைபேசி உரையாடல்கள், சி.பி.எம்மில் நடந்ததாக வந்தடையும் மிகவும் பிற்போக்கான விஷயங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரும் அயர்ச்சியையும் மனச்சோர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

கட்சிக்கு கம்யூனிஸத் தத்துவங்கள் மீது இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியை கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

திருமணத்திற்கு வெளியே தொடர்பு வைத்திருந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரதராஜனை ஒரு கம்யூனிஸ்டு எப்படி இருக்கக்கூடாதோ அப்படி இருந்திருக்கிறார் என்று குற்றம் சாட்டியிருக்கிறது சி.பி.எம்மின் மத்திய கமிட்டி ( unbecoming of a communist).  திருமணத்துக்கு வெளியே ஒரு உறவைப் பேணி அதில் ஒரு குழந்தையையும் பெற்றுக்கொண்ட கார்ல் மார்க்ஸையும் இவர்கள் கம்யூனிஸ்டு இல்லை என்று சொல்வார்களோ? அந்த குழந்தையை வளர்த்தது எங்கெல்ஸ்தான் என்கிற தகவல் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காதோ?

அலெக்ஸாண்ட்ரா கொலாண்டாய்

மார்க்சிய சித்தாந்தங்களை, மார்க்ஸிய-பெண்ணிய சித்தாந்தங்களை இவர்களெல்லாம் எந்த அளவு உள்வாங்கியிருக்கிறார்கள்?  மிக முக்கியமான மார்க்சியவாதியும் பெண்ணியவாதியுமான அலெக்ஸாண்ட்ரா கொலாண்டாய் தனது சுயசரிதைக்கு பாலியல்ரீதியாக முன்னேறிய ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பெண்ணின் சுயசரிதை (The Autobiography of a Sexually Emancipated Communist Woman) என்று தலைப்பிட்டிருக்கிறார். கொலாண்டாய் தனது படைப்புகளில் ஒன்றில் உறவுகள் குறித்து ஒரு கோப்பை குடிநீர் தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார். “ஒரு கம்யூனிஸ்ட் சமுதாயத்தில், பாலியல்ரீதியாக உறவு கொள்வது என்பது ஒரு கோப்பை தண்ணீரைக் குடிப்பதை போல எளிமையாகவும் சிக்கலற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்” என்பதுதான் கொலாண்டாயின் வாதம். காதலற்ற திருமணங்களால் ஏற்படும் சிக்கல்களை மனதில் கொண்டே கொலாண்டாய் இதை சொல்லியிருக்க வேண்டும். இந்தத் தத்துவத்தை கிளாரா ஜெட்கின் என்னும் பெண்ணியவாதியுடனான உரையாடலில் லெனின் நிராகரித்தாலும், லெனின் உள்பட பல கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் பாலியல் உறவுகள் தனி மனித விருப்பு வெறுப்புக்கள், தேவைகளைப் பொறுத்தே என்ற ரீதியில்தான் கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள். (லெனினுக்கும் இனெஸ்ஸா என்கிற விதவைக்கும் பாலியல் ரீதியான உறவு இருந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. எவ்வளவு உண்மை அத்தகைய செய்திகள் என்பதை உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது, ஆனாலும் ஏதோ ஒரு வித நெருக்கமான தொடர்பிருந்திருக்கிறது, இதைப்பற்றியெல்லாம் எந்த அளவு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் விவாதித்திருக்கின்றன. இல்லையென்றால் மார்க்ஸ், லெனின் இவர்களெல்லாம் புனிதப்பசுக்களா?)

ஜார்களின் ஆட்சியில் ஒரு பால் உறவு, பெண்கள் தனித்து வாழும், விவாகரத்து கோரும் உரிமைகள் ஆகியவற்றின் மீது இருந்த நூற்றாண்டுக்கால தடைகள், சோவியத் அரசு அமைந்தவுடன் நீக்கப்பட்டதாக வரலாறு சொல்கிறது.

குடும்பத்தை பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் நிறுவனமாக எங்கெல்ஸ் முன்னிறுத்துகிறார். ஆனால் சி.பி.எம் குடும்பப் பிரச்னைகளுக்கு பஞ்சாயத்து செய்கிறது.

சம்பந்தப்பட்ட பெண்ணின் ஒப்புதல் இருந்திருந்தாலும் வரதராஜன் நடவடிக்கைகள் சரிதானா என்பது விவாதத்திற்குரியதுதான். ஆனாலும் எந்தவிதத்திலும் கட்சியில் அவருடைய செயல்பாடுகளை அந்த உறவு பாதித்திருக்கப்போவதில்லை. தவறு என்றாலும் அதனால் பாதிக்கப்படுபவர் வரதராஜனின் மனைவி. தனிப்பட்ட முறையில் அந்த பிரச்னைக்கு அவர் தீர்வுகண்டிருக்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்களின் பிரச்னைகளை கையிலெடுத்து போராடும் மாதர் சங்கத்திற்கு, காவல்துறை மூலமாகவோ அல்லது கோர்ட் மூலமாகவோதான் இந்த பிரச்னை அணுகப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கிற எளிய உண்மை  ஏன் புரியவில்லை?

வரதராஜனின் மரணம் குறித்து குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் வெளியான கட்டுரையில் கட்சித் தலைமை இப்படி சொல்லியிருக்கிறது: “அவரது வாழ்க்கையில் தனிமனித பலவீனங்களுக்கு இடம் கொடுத்தது, தவறான விஷயம். (அப்போது அப்படிப்பட்ட பலவீனங்களுக்கு மார்க்ஸ் இடம் கொடுத்ததையும், அதன் காரணமாக ஜென்னி கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானதையும் என்னவென்று சொல்வது?) அது தொடர்பான அனைத்து ஆவணங்களும் ஆதாரபூர்வமாக சரிபார்க்கப்பட்டது.”

ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் செய்யவேண்டிய வேலையா இது?

பெண்ணியம் பற்றியும் பாலியல் விழுமியங்கள் பற்றியும் சி.பி.எம் உள்பட இடதுசாரி கட்சிகளின் பார்வை மிகவும் குறுகலாக இருப்பதற்கு பல உதாரணங்களை காட்டலாம். சமீபத்தில், கேரளாவில் தாக்கப்பட்ட எழுத்தாளர் பால் சக்காரியா ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

ஆனால் பெண்ணிய இயக்கமாக உருவெடுத்திருக்க வேண்டிய இந்தியாவில் பெண்ணிய இயக்கத்திற்கு தலைமையேற்றிருக்க வேண்டிய அனைத்திந்திய ஜனநாயக மாதர் சங்கம் இன்னும் பாலியல் விழுமியங்கள் சார்ந்த, பெண்ணிய கருத்தியல்கள் சார்ந்த விஷயங்களில் தன்னை நிகழ்காலத்தோடு பொருத்திக் கொள்ளவும் படிப்பினைகளைக் கற்றுக்கொள்ளவும் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பதோடு மிகவும் இறுகிய, முற்போக்குவாதிகளால் நிராகரிக்கப்படும் விழுமியங்களை பிடித்துக்கொண்டிருப்பது வருத்தமளிக்கிறது.

கோடிகோடியாக பணம் குவித்ததாக கேரளாவில் பினராயி விஜயன் மீது குற்றசாட்டு எழுந்த போது கட்சி அவரை கடுமையாக பாதுகாத்தது. ஆனால் வரதராஜன் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்.

ஆக, சி.பி.எம்மைப் பொறுத்தவரை, பாலியல் உறவுகள் மட்டும்தான் ஒழுக்க வரையறக்குள் வரும். பிற எதுவுமே, பொதுவாழ்வைச் சார்ந்ததாக இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்த சமூகத்தை பாதிப்பதாக இருந்தாலுங்கூட  ஒழுக்கம் தொடர்பானது அல்ல போலும். தனிமனித செயல்பாடுகளுக்கு, குறிப்பாக பாலியல் தொடர்பானவற்றிற்கே மேலதிக முக்கியத்துவம்.  இதைவிட பிற்போக்குத்தனமான அணுகுமுறை இருக்கமுடியுமா என்ன?