Confessions of an illiterate!

Illiterate, what else? To read now a book published way back in 1991 and rave!

 Al Pacino: A life on the wire by Andrew Yule. Life on the wire signifying huge risks. Am not convinced of the appropriateness of the title. It is not as if Al Pacino was always teetering on the edge, though he was indeed risking a lot by choosing to stay away from Hollywood at will. Am not much of a film buff either. I picked up the book at a rental library only out of curiosity.

 Oh what an experience it turned out to be. This is to heartily recommend the book to everyone. What a great character. It was difficult for me to imagine that a US film actor could be so indifferent to wealth, so informal, so easy-going, modest, almost self-effacing, turning down offers right, left and centre, going back to the theatre at the slightest opportunity. Fame sits so lightly on him, though he is acutely conscious of the adulation he was and is still receiving. 

He keeps saying only in theatre there is unlimited scope to experiment, to realize yourselves.  Occasionally our Tamil actors like Sivaji too have said so, but how sincerely they felt it that way, that’s open to question. Whereas Al Pacino seeks to stage plays even after Godfather. His dedication is so touching, getting under the skin of the characters he played, so much so during the making of a film he refused to interact with the villain off the sets. Playing a gangster or a gay, the kind of research he undertakes is mindboggling.

Perhaps while many western actors could develop that kind of dedication, his almost total lack of greed or any tendency to flaunt is indeed heartening. That someone from the tinsel world, a seemingly soulless Darwinian jungle, could look for fulfillment only in his or her chosen vocation, is almost incredible.

 I say yes to film offers only because I get tired of saying no, he says. That could be a bit put on, but rejecting offers time and again despite the huge money dangled before him Al Pacinio comes off as a great person. There are some shades of our very own Rajnikanth, but of course I don’t mean in terms of acting!

 What also impressed me most was the way many critics tore into him,  refusing to be overwhelmed by his reputation. The biographer too cites many such withering attacks on the actor, notwithstanding his admiration for his subject.

There were quite a few gems spread all across the book –

 Guilt is a useless feeling – Marlan Brando

 A man’s reach should exceed his grasp, or whats a heaven for? – Godfather III

 Revolution is so idiotic that it makes me wonder if it wasn’t chewed to bits in the editing lab by a gang of mice (or studio executives, which is often the same thing, only worse.) Kids staging a Fourth of July paeant couldn’t come up with anything this hilariously bad.-  a critic

 Only action film that becomes an allegory of impotence – a critic

 When you get the urge to act, lie down.

 Dealing with fame is just too exhausting. Everyone seems to want a piece of you. Strangers want to hold you in conversation. Girls come up to you in restaurants and kiss you full on the mouth while your mouth is full of food. You think that sounds good, huh? Well, believe me, the novelty soon wears off.

Whoever can lay her or his hands on the book, go for it quick. Otherwise you are missing something in life.

மல்டிப்ளெக்ஸில் திளைக்கும் அங்காடித்தெரு

 

மல்டிப்ளெக்ஸ்கள், மால்கள் இவையெல்லாம் நுகர்வோர் கலாச்சார சகதியில் விழுந்து புரளும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் சுவர்க்கம்.

தெருமுனை மளிகைக் கடைகளை விழுங்கும் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகள் உலகமயமாதல் எனும் அரக்கனின் ஒரு பரிமாணம் என்றால், நம்மை அதிரவைக்கும் இன்னொரு கோர முகம் இம்மல்டிப்ளெஸ்கள்.  ராம் தியேட்டர், ஸ்ரீனிவாசா, ஏன்  ஆனந்த் கூட நிர்மூலமாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி கவலைப்படுகின்றனர் ஆர்வலர்கள் – இவர்களுக்கு , கவலைப்படுவதைத்தவிர வேறு வேலை என்ன என்று சொல்வோர் பலர், அது வேறு!

அப்படிக் கவலைப்படுவோர் சில வாரங்களாக சிலாகிப்பது வசந்தபாலனின் அங்காடித்தெருவை. சரவணா ஸ்டோர்ஸ் விபத்துக்கள், கொடுமைகள் அடிக்கடி அரசல் புரசலாகப் பேசப்படும், கோடிட்டு காட்டப்படும் ஊடகங்களில். அவ்வளவே. பெரிதாக எதுவும் நடந்துவிடாது. சலுகைவிலையில் கிடைக்கும் புடவைகளுக்காகவும், மற்ற பல பொருட்களுக்காகவும் அங்கு செல்லும் கூட்டம் குறைவதில்லை.

அப்படிச் செல்லும் மனிதர்களையும் உலுக்கும் படம் அங்காடித்தெரு என பலர் கூறுகின்றனர், சகிக்கவில்லை என்று சாருநிவேதிதா உள்ளிட்ட சிலர் சொன்னாலும்.

இப்போது அந்த வசந்தபாலன், சமூகத்திற்கு செய்தி சொல்ல விரும்பும் இயக்குநராகக் காட்டிக்கொள்ளவிரும்புபவர், ஒரு பேட்டியில் கூறியிருக்கிறார், மல்டிப்ளெக்சினால்தான் அவரது படம் சூப்பர் ஹிட்டாகியிருக்கிறதாம்.

விண்ணைத்தாண்டியின் கதையும் அப்படித்தானாம். இத்தகைய மல்டிப்ளெக்ஸ்கள் காரணமாக தரமான பல படங்கள் தமிழில் உருவாகிறதாம்.

இன்று (ஏப்ரல் 18)  டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா நாளேட்டின் சென்னைப் பதிப்பின் நகர் மலர் சென்னை டைம்ஸில் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை கூறுகிறது.

 தாராளமயத்தின் காரணமாக முகிழ்த்துவரும் நடுத்தரவர்க்கம் வாழ்க்கையை முடிவில்லாத ஒரு பார்ட்டியாக, ஒரு ஐ.பி.எல் போட்டியாக பார்க்கிறது, பின் தங்கியவர்களைப் பற்றி அதற்கு அக்கறையில்லை என்பது உண்மைதான்.  ஆயினும்,  அதன் மதிப்பீடுகள் சில மதிக்கத்தகுந்தனவாக இருக்கின்றனபோலும், சந்தை விரிவடையும்போது கலை மேம்படுகிறது, நல்ல கலைஞர்களும் உருவாகிறார்கள் – இவ்வாறு இன்னொரு பரிமாணமும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் எழுச்சிக்கு இருக்கிறது எனத் தோன்றுகிறது.

அப்படியானால் அன்னம் போல, நல்ல பகுதிகளை மட்டும் பிரித்தெடுத்து, அவலங்களை ஒதுக்கிவிடமுடியுமா? சற்றுக் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது.

 ஒரு கொசுறு செய்தி – இந்தியாவிலேயே அதிகமாக படங்கள் பார்ப்பது தமிழன் தானாம். தயாநிதிக்கும் உதயநிதிக்கும் அவர்கள் சந்ததியினருக்கும் இனி ஏன் கட்சி அரசியலுக்கு வரவேண்டும் எனத்தோன்றும்?  அழகிரியே ஒதுங்கிவிடுவாரோ!

Ishqia: Some thoughts

I happened to see “Ishqia” a recent Hindi film, which will be talked
about for quite some time for its “sterling” performances by
Nasirudeen Shah, Vidya Balan and Arshad Warsi.  Even by  Namrata Joshi
‘s (Outlook) admission it is all about two crooks and their modus
operandi to fetch jackpots, hoodwinking moneyed bigwigs and the police
force , find causes for spending it and then begin from scratch, carry
out their “tasks”, to be left scot-free again. The lovely dame in the
movie, none other than Vidya Balan, loves many, is her graceful and
sensuous best, casts a spell on you (yes someone is saying incredible
charm) and the rustic setup, the glorious mountains, the streams and
rivers – all of this is around Gorakhpur we are told – matches those
dream-dance sequences shot in the Alps and in Canada.

So what was my problem?

Truly it is the conflict between form and content. Or better what
gains primacy, or even better what determines what? We are then back
to the days of that great analyst of literature, Terry Eagleton, who
somewhere had ruled that content and only content should determine
form. Now apply it elsewhere! Even to the field of media, to music, to
novels, short stories and what-have-you. This approach at least would
help dismiss many “works of art” as compromising trash!

So the fundamental question, how do we treat such films, that receive
raving reviews for their outer structure, lilting Hindusthani Music (I
forgot to mention this in the earlier paragraph), but what does it
finally talk about? Are we to tell our children, friends and
countrymen that this is a good film? Children could be omitted from
the list for the film enjoys “A” certification. Do we recommend this
film for viewing? Or is it all part of a democratic tradition that
asks for tolerance not sheer condemnation? Can we term this as a kind
of new-alternative distinguishable from those mindless non-cinematic
films that are made by all and sundry these days? By alternative I
mean a film that is neither an art film nor a noisy and disgusting
entertainer, but something that could be placed in-between. After all
those art films are meant for the elite and the high-brow! That, mind
you, is the pet interpretation of art films. We will also look at that
on another occasion.

Still I do not know if I have got my point! My demand is for films
that can afford scope for good acting, lest it should be forgotten, a
kind of story (or it could be even an incident), love and songs (true
love, if it could be captured and depicted), a discernible purpose,
some direction. Ultimately after the film you may not get into endless
weeping or indulge in irresponsible laughter. It should remain with
you and give the option of recalling it in some related context. And
really finally technology, dear Brutus, is not art! Remember the films
of Vittalacharya. There was not much of technology at his disposal and
yet….Those trick-scenes, those explosions, mythical characters
appearing from dust and smoke, oceans and mountains splitting with
ease all worth recollecting now…. Where to know more is at once
synonymous with knowing more and more of technology. (This film is
directed by Abhishek Chaubey)