முள்ளிவாய்க்கால், டபிள்யூ.ஆர், ஸ்டாலின்…., புரிந்துகொள்ள முடியாத புனைவுகளும், வக்கிரங்களும்

முள்ளிவாய்க்கால் அஞ்சலி நடந்து முடிந்தாகிவிட்டது. தமிழுணர்வாளர்கள் தங்கள் ஆதங்கத்தை கொட்டிதீர்த்துவிட்டார்கள்.

முத்தாய்ப்பாக நாம் தமிழர் இயக்கம் துவங்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழனுக்காக மட்டுமாம். எல்லா அரசியல் கட்சிகளையும் அப்புறப்படுத்தப்போகிறாராம்.

 இந்த சீமான் தென் மாவட்டத்துக்காரர். கிறித்துவ தலித்தாம்.  அப் பகுதியில்தான் தலித்துகளுக்கெதிரான கொடுமைகள் அதிகம். அண்மையில் கூட அம்பலக்காரர்வீட்டு சாவுச் செய்தி சொல்ல/ சாவுக்கு பறையடிக்க மறுத்த ஒரு தலித் இளைஞர் கொலை செய்யப்பட்டார். அது பற்றியெல்லாம் வாய் திறப்பதில்லை மனிதர். விடுதலைப்புலிகளுக்காக வீரமுழக்கமிடுபவர் இதுவரை ஒருமுறை கூட தலித் மக்கள் பற்றி பேசியது கிடையாது.

வகை தொகையின்றிப் பேசுவார். கடந்த ஆண்டு சென்னையில் அவர் பேசிய ஒரு பொதுக்கூட்ட ஒளிப்பதிவிலிருந்து:

http://www.youtube.com/watch?v=x7LUNHL4rZg

இளைஞர்களின் விசில் முழக்கத்தின் மத்தியில் முண்டாதட்டிக்கொண்டு இவர் பேசுவதைக் கவனியுங்கள்.

பிரபாகரன் மறைந்துவிட்டார். தமிழினம் சொல்லொணாத் துயருக்கு, இதுவரை கண்டிராத அவலங்களுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் ஏன் அன்னியப்பட்டோம், லட்சக்கணக்கில் சிவிலியன்கள் கொல்லப்பட்டும், மாதக்கணக்கில் விலங்குகள் போல தமிழர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டும் பெரிய அளவில் அழுத்தம் வரவில்லையே, பாதி ஈழமே கொடுக்க முன்வந்தார் ஒரு கட்டத்தில் சந்திரிகா, இப்போதோ அதிகாரப் பரவல் என்பதே வெறுங்கனவாகிவிட்டது, ஏன் இப்படி என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்பதில்லை. மாறாக விடப்போவதில்லை, தியாகம் வீணாகாது என்ற சூளுரைகள்.

இன்று இலங்கையில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல சிங்களர்கள்கூட பேச அஞ்சுகின்றனர். ராஜபக்சே குடும்பத்தின் சர்வாதிகாரம் எல்லோரையும் குலை நடுங்கவைக்கிறது. புத்த பிக்குகளே ஆடிப்போய்விட்டனர். பொன்சேகாவிற்கு நடந்தைவிடவா?

அண்டைநாடான பர்மாவில் நடப்பதைப் போன்று ஆண்டாண்டுகளுக்கு யதேச்சாதிகார ஆட்சி நடத்தலாம் என்று மஹிந்தா கணக்குபோடுவது போலத் தெரிகிறது.

அமெரிக்கா/பிரிட்டனுக்கெதிராக சீனா, இந்தியாவிற்கெதிராக சீனா பாகிஸ்தான் என்று நிறுத்தி மற்றவர் வாயை அடைத்து கொடுங்கோலாட்சியை தடையில்லாமல் நடத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்.

சீனத் தொழிலாளர்களுக்கும் சிங்களத் தொழிலாளர்களுக்குமிடையே மோதலாம். தொழிற்சங்கங்கள் மிரண்டுபோய் இருக்கின்றன.

Libyan land grab of Mali’s rice-producing land

farmlandgrab.org

இந்நிலையில் என்ன செய்யலாம், செய்யவேண்டும், எப்படி பாதிக்கப்பட்ட சிங்களர்களுடன் கைகோர்த்து மஹிந்தாவை எதிர்த்துப் போராடுவது, இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படுவதை தடுத்து நிறுத்துவது, இதுபற்றியே நாங்கள் சிந்திக்கவேண்டும் என்கின்றனர் ஒரு சில அறிவுஜீவித் தமிழர்கள்.

 http://uthr.org/

ஆனால் இனப்பற்றாளர்கள் ஆத்ம பரிசோதனை எதுவும் செய்துகொள்வதில்லை. நாம், நாம் ஆதரித்த இயக்கங்கள், தலைவர்கள், தவறேதும் செய்யவில்லை, நாம் வென்றால் அது நமது சாதனை, தோற்றால் அது மற்றவர்களின் சதி, இந்த சிந்தனை பிரபாகரன் அபிமானிகளை மட்டுமல்ல, தீவிரப் பற்று கொண்ட எவரையுமே பீடிக்கும் ஒரு நோய்.

அண்மையில் ஃப்ரண்ட்லைனில் இரண்டாம் உலகப்போரில் சோவியத் யூனியன் பங்கு பற்றி ஒரு கட்டுரை. கம்யூனிசம், சோஷலிசம் எல்லாம் ஒழிந்துபோய் குரூரமான ஒரு முதலாளித்துவத்தை இயக்கிவரும் புட்டின் ஸ்டாலின் தலைமைக்கு வாழ்த்து சொல்கிறார், அவரைப் பற்றி விமர்சனம் எதுவும் இல்லை. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஸ்டாலின் வழிகாட்டுதல் பற்றி மெய்மறந்து சிலாகிக்கிறார் கட்டுரையாளர், ஆனால் அப்போது நடந்த தவறுகள், பல்வேறு பகுதியினருக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள், இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒரு வார்த்தை இல்லை.

சென்னையில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம் நடத்தும் செம்மொழித் தமிழுக்கு செய்ய வேண்டியது என்ன? – மாநிலக் கருத்தரங்கம்

செயற்பிரகடனம் வெளிட்டுரை:
எழுத்தாளர் ச.தமிழ்ச்செல்வன் பொதுச் செயலாளர்

இத் தமிழ்ச் செல்வன் தான் அண்மையில் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட தோழர் டபிள்யூ.ஆரை அசிங்கப்படுத்தி கட்டுரைகள் எழுதி, தனது கட்சி விசுவாசத்தை பிரகடனப்படுத்தியவர். பெருமிதமாக வலம் வருகிறார். அவருக்கு கட்சிவட்டாரங்களில் மதிப்பும் கூடுகிறது.

 கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்து வரதராசனை மனம் நோகச் செய்த வாசுகிக்கு அகில இந்திய அளவில் சி.பி.எம் மில் முக்கிய பதவி.

டபிள்யூ ஆர் மீதான ‘புகார்களை’ விசாரித்த குழுவில் பணியாற்றிய ஏ.கே.பத்மநாபன் சி.ஐ.டி.யூவின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். மூன்றாவது நபருக்கு என்ன பரிசு என்று இன்னமும் தெரியவில்லை.

அக்குழுவினர் மீது கட்சியின் கீழ்மட்டத்தில் கடும் அதிருப்தி என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது.  ஆனால் டபிள்யூ ஆர் உடல் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்ட அன்று கதறி அழுதவர்கள் இன்று மௌனமாகிவிட்டார்கள். கட்சி முக்கியமாம். மாவோயிஸ்டுகள் பகுதியில் குண்டுமழைபொழியுங்கள் என்று மனித நேயத்தோடு பரிந்துரை செய்யும் கட்சி அல்லவா அது?

நம்மைத்தாண்டி நம்மைச் சுற்றியுள்ள அவலங்களை பற்றி, அநீதிகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்பவர்கள்தான் ஆர்வலர்களாக ஆகிறார்கள். ஆனால் அவர்களே, அவர்கள் ஆதரிப்பவர்கள் கொடுமைகள் இழைக்கும்போது அவற்றை நியாயப்படுத்துவதேன், மௌனியாக இருப்பதேன்?

மனித மன செயல்பாடுகளை உளவியல் வல்லுநர்கள்தாம் விளக்கமுடியும். என்னைப் பொறுத்தவரை  double standards, நமக்கொரு நீதி, அடுத்தவனுக்கொரு நீதி என எண்ணும் போக்கே எல்லாவித புரட்சிகர இயக்கங்களும் நசித்துப் போவதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

எப்படியாயினும் பிரமையில் ஆழ்ந்திருப்பவர்களும் கயவர்களும் ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது மற்றவர்கள், உண்மையான மனிதநேயர்கள் அமைதி காக்கக்கூடாது. புரட்டல்வாதங்களுக்கெதிராக தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்யவேண்டும். அதுவே புது யுகம் பிறக்க வழி.

குஷ்பு அரசியலில் – யாருக்கு என்ன பயன்?

நடிகை குஷ்பு, திருமணத்திற்கு முன் உடலுறவு பற்றி ஏதோ சற்று துணிச்சலாகப் பேசி விட்டார். நமது ஊடகங்கள் அதைப் பெரிது படுத்த, அது சுப்ரீம் கோர்ட் வரை செல்ல, நீதிபதிகளும் நடிகைக்கு சார்பாகத் தீர்ப்பளிக்க, அவருக்கு நாடளவில் அங்கீகாரம் கிடைத்து விட்டது (A star attained a different kind of stardom). பெண்ணியத்திற்காகக் கொடி பிடித்து அந்தக் கொடியை எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் கொண்டு நட்டவர் என்கிறார்கள்!. அவரும் தி மு கவில் திடீரென்று சரணடைந்து விட்டாரா, வேறு சிலரைப் போலவே !. உடனுக்குடன் ஜயா டிவியில் நடத்திக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார் — எதிர்பார்த்தது போலத்தான். தி மு கவில் பெண் இனத்திற்கு என்ன மரியாதை இருக்கும்? இவர் நிலை என்னவாகும்? பெருந்தலைவரோ பல பெண்டாட்டிக்காரர். இது தனிப்பட்ட விஷயம்தான் என்றாலும் அவர் பெண்களைப் பற்றி பெரிய முற்போக்கான எண்ணம் உடையவர் என்று யாரும் நம்பத் தயாராக இல்லை. அவர் எழுதித் தள்ளிய நீண்ட நாவல்களில் பெண்களை நுகரத்தக்க அழகு பொம்மைகளாகத் தான் சித்தரித்திருக்கிறார். போதாக் குறைக்கு இவற்றிற்கு ஓவியம் வரைந்தவரின் கைவண்ணம் வேறு. கட்சியில் கனிமொழி, தற்பொழுது பூங்கோதை ஆலடி அருணா, இவர்கள் தவிர எத்துணைப் பெண்கள் பொறுப்பில் உள்ளார்கள் என்று கணக்கெடுக்க வேண்டும். அப்படி குஷ்புவிற்கு பெரிய “பதவி” ஒன்றைத் தூக்கிக் கொடுத்தாலும், உடன் பிறப்புகள் சும்மா இருக்குமா? குஷ்பு மேடையில் முழங்கினால், அவர் பேசியதைத் தெளிவு படுத்த ஒரு உரையாசிரியர் வேறு தேவைப்படுவாரே! இப்படியெல்லாம் கட்சி தழைக்க வேண்டுமா? தமில் மக்கலுக்கு இதெல்லாம் தேவைதானா? அன்றொரு நாள், நடிகை ஜயப்ரதா சமஜ்வாதி கட்சியில் சேரக் காரணம் பெரிய கொள்கையின் உந்துதல் அல்ல. அவர் அரசு வழங்கிய மான்யத்தை சரிவர உபயோகிக்க வில்லை, அதற்கான கணக்கும் அவரிடம் இல்லை. ஜயப்ரதாவைக் காப்பாற்ற தலைவர் அமர்சிங் வாக்களித்திருந்ததால் அவர் கட்சியைத் தழுவ நேர்ந்தது. குஷ்புவிற்கு இது போன்ற நிர்ப்பந்த நிலை இருக்கக் கூடுமா? இல்லை பெருந்தலைவரிடம் ஒரு பேரரசர் போலப் பணமும் சொத்தும் கொழுத்து இருப்பதால் பல துறைகளில் உள்ளவர்களை வாங்கியது போல, குஷ்புவையும் விலைக்கு வாங்கி விட்டாரா? யுக்தியற்றவரா நமது கலைஞர்! இங்கே நடிகர் எஸ் வி சேகர் நமது நினைவிற்கு வரலாம்! குஷ்பு இனி படங்களில் நடிப்பாரா? நெப்போலியன் நடிப்பதில்லை. எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கும் அவருக்குக் கொடுக்கக்கூடிய அமைச்சர் இலாக்காவிற்கும் ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்தி, எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கே குறுக்கே நின்றவர்தான் நமது கலைஞர். குஷ்பு விளம்பரங்கள் இனி வருமா? பெறும் தொகையில் கட்சிக்கு எவ்வளவு ஒதுக்க நேரிடும்? வானில் உயர சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பறவை ஏன் தானே ஒரு கூட்டிற்குள் தன்னை அடைத்துக் கொள்ள முற்படுகிறது? இந்தப் பறவையின் உலக அனுபவம் இவ்வளவுதானா? இது ஒரு அப்பாவிப் பறவைதானா? வேறு பின்னணிகள் உள்ளனவா? அறிந்தால் சொல்லுங்க

MAY DAY

ON this day of labour uprising, a day of revolutionary fervour, a ‘sacred’ day for communists world over, the day which has become a symbol of hope of making the world a better place to live in not only for toiling stock, but for the mankind as a whole, I feel like calling you, COMRADE – but in a way I did never before, but with so much caution and concern. 

It so happened I finished reading George Orwell’s Animal Farm this morning. I’ve heard about horrors in the so-called socialist countries, hence Orwell had no new revelation for me.
Yet, as a strong literary representation of the problem, the novel left a deep emotional impact on me. A pall of melancholy descended on my heart.

It should have been a humiliating experience for those who had sacrificed their all for the revolution to be turned into hapless slaves of the system.

Human rights violations of communist parties/governments, the mind-numbing suppression of dissent must be faced squarely, and institutional arrangements made to forestall an encore – before people could trust on another revolution.

At the same time we should also remember that objective ground realities could have paved the way for the dictatorship (the real tyranny, as against the much talked after “dictatorship of proletariat” which should have been in any case an intra-class- democracy) over the proletariat.  They should be understood better before we set about suggesting alternatives.

The capitalist world’s conspiracies to reverse the revolution are not a figment of imagination after all.  How are we to face up to such forces even while preventing the rise of Stalins and Maos in the future.

Finally dangers of brutal dictatorships and philistine party officials cannot mean we should hate changes, progressive changes, changes for the better. After all Napoleons, Squealers and their hypocrisies are not strictly confined to communist state alone. They abound in the much glorified democracies as well, as we could see it today.

So then, I want to conclude with Inquilab Zindabad. Only be sure it is not a bleating to crush dissent, but a genuine call fo social change. 

INQUILAB ZINDABAD!