Confessions of an illiterate!

Illiterate, what else? To read now a book published way back in 1991 and rave!

 Al Pacino: A life on the wire by Andrew Yule. Life on the wire signifying huge risks. Am not convinced of the appropriateness of the title. It is not as if Al Pacino was always teetering on the edge, though he was indeed risking a lot by choosing to stay away from Hollywood at will. Am not much of a film buff either. I picked up the book at a rental library only out of curiosity.

 Oh what an experience it turned out to be. This is to heartily recommend the book to everyone. What a great character. It was difficult for me to imagine that a US film actor could be so indifferent to wealth, so informal, so easy-going, modest, almost self-effacing, turning down offers right, left and centre, going back to the theatre at the slightest opportunity. Fame sits so lightly on him, though he is acutely conscious of the adulation he was and is still receiving. 

He keeps saying only in theatre there is unlimited scope to experiment, to realize yourselves.  Occasionally our Tamil actors like Sivaji too have said so, but how sincerely they felt it that way, that’s open to question. Whereas Al Pacino seeks to stage plays even after Godfather. His dedication is so touching, getting under the skin of the characters he played, so much so during the making of a film he refused to interact with the villain off the sets. Playing a gangster or a gay, the kind of research he undertakes is mindboggling.

Perhaps while many western actors could develop that kind of dedication, his almost total lack of greed or any tendency to flaunt is indeed heartening. That someone from the tinsel world, a seemingly soulless Darwinian jungle, could look for fulfillment only in his or her chosen vocation, is almost incredible.

 I say yes to film offers only because I get tired of saying no, he says. That could be a bit put on, but rejecting offers time and again despite the huge money dangled before him Al Pacinio comes off as a great person. There are some shades of our very own Rajnikanth, but of course I don’t mean in terms of acting!

 What also impressed me most was the way many critics tore into him,  refusing to be overwhelmed by his reputation. The biographer too cites many such withering attacks on the actor, notwithstanding his admiration for his subject.

There were quite a few gems spread all across the book –

 Guilt is a useless feeling – Marlan Brando

 A man’s reach should exceed his grasp, or whats a heaven for? – Godfather III

 Revolution is so idiotic that it makes me wonder if it wasn’t chewed to bits in the editing lab by a gang of mice (or studio executives, which is often the same thing, only worse.) Kids staging a Fourth of July paeant couldn’t come up with anything this hilariously bad.-  a critic

 Only action film that becomes an allegory of impotence – a critic

 When you get the urge to act, lie down.

 Dealing with fame is just too exhausting. Everyone seems to want a piece of you. Strangers want to hold you in conversation. Girls come up to you in restaurants and kiss you full on the mouth while your mouth is full of food. You think that sounds good, huh? Well, believe me, the novelty soon wears off.

Whoever can lay her or his hands on the book, go for it quick. Otherwise you are missing something in life.


மல்டிப்ளெக்ஸில் திளைக்கும் அங்காடித்தெரு


மல்டிப்ளெக்ஸ்கள், மால்கள் இவையெல்லாம் நுகர்வோர் கலாச்சார சகதியில் விழுந்து புரளும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் சுவர்க்கம்.

தெருமுனை மளிகைக் கடைகளை விழுங்கும் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகள் உலகமயமாதல் எனும் அரக்கனின் ஒரு பரிமாணம் என்றால், நம்மை அதிரவைக்கும் இன்னொரு கோர முகம் இம்மல்டிப்ளெஸ்கள்.  ராம் தியேட்டர், ஸ்ரீனிவாசா, ஏன்  ஆனந்த் கூட நிர்மூலமாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி கவலைப்படுகின்றனர் ஆர்வலர்கள் – இவர்களுக்கு , கவலைப்படுவதைத்தவிர வேறு வேலை என்ன என்று சொல்வோர் பலர், அது வேறு!

அப்படிக் கவலைப்படுவோர் சில வாரங்களாக சிலாகிப்பது வசந்தபாலனின் அங்காடித்தெருவை. சரவணா ஸ்டோர்ஸ் விபத்துக்கள், கொடுமைகள் அடிக்கடி அரசல் புரசலாகப் பேசப்படும், கோடிட்டு காட்டப்படும் ஊடகங்களில். அவ்வளவே. பெரிதாக எதுவும் நடந்துவிடாது. சலுகைவிலையில் கிடைக்கும் புடவைகளுக்காகவும், மற்ற பல பொருட்களுக்காகவும் அங்கு செல்லும் கூட்டம் குறைவதில்லை.

அப்படிச் செல்லும் மனிதர்களையும் உலுக்கும் படம் அங்காடித்தெரு என பலர் கூறுகின்றனர், சகிக்கவில்லை என்று சாருநிவேதிதா உள்ளிட்ட சிலர் சொன்னாலும்.

இப்போது அந்த வசந்தபாலன், சமூகத்திற்கு செய்தி சொல்ல விரும்பும் இயக்குநராகக் காட்டிக்கொள்ளவிரும்புபவர், ஒரு பேட்டியில் கூறியிருக்கிறார், மல்டிப்ளெக்சினால்தான் அவரது படம் சூப்பர் ஹிட்டாகியிருக்கிறதாம்.

விண்ணைத்தாண்டியின் கதையும் அப்படித்தானாம். இத்தகைய மல்டிப்ளெக்ஸ்கள் காரணமாக தரமான பல படங்கள் தமிழில் உருவாகிறதாம்.

இன்று (ஏப்ரல் 18)  டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா நாளேட்டின் சென்னைப் பதிப்பின் நகர் மலர் சென்னை டைம்ஸில் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை கூறுகிறது.

 தாராளமயத்தின் காரணமாக முகிழ்த்துவரும் நடுத்தரவர்க்கம் வாழ்க்கையை முடிவில்லாத ஒரு பார்ட்டியாக, ஒரு ஐ.பி.எல் போட்டியாக பார்க்கிறது, பின் தங்கியவர்களைப் பற்றி அதற்கு அக்கறையில்லை என்பது உண்மைதான்.  ஆயினும்,  அதன் மதிப்பீடுகள் சில மதிக்கத்தகுந்தனவாக இருக்கின்றனபோலும், சந்தை விரிவடையும்போது கலை மேம்படுகிறது, நல்ல கலைஞர்களும் உருவாகிறார்கள் – இவ்வாறு இன்னொரு பரிமாணமும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் எழுச்சிக்கு இருக்கிறது எனத் தோன்றுகிறது.

அப்படியானால் அன்னம் போல, நல்ல பகுதிகளை மட்டும் பிரித்தெடுத்து, அவலங்களை ஒதுக்கிவிடமுடியுமா? சற்றுக் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது.

 ஒரு கொசுறு செய்தி – இந்தியாவிலேயே அதிகமாக படங்கள் பார்ப்பது தமிழன் தானாம். தயாநிதிக்கும் உதயநிதிக்கும் அவர்கள் சந்ததியினருக்கும் இனி ஏன் கட்சி அரசியலுக்கு வரவேண்டும் எனத்தோன்றும்?  அழகிரியே ஒதுங்கிவிடுவாரோ!

நளினி-முத்துலட்சுமி: பதறும் அரசு, மறுக்கப்படும் மனித உரிமைகள்

ராஜீவ் கொலைவழக்கில் தண்டனை பெற்ற நளினி, கணவர் வீரப்பனின் குற்றங்களுக்கு பொறுப்பாக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் முத்துலட்சுமி, இருவர் நிலை குறித்தும் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் தீவிர கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

விடுதலை செய்யப் பட்டு ராயப்பேட்டையில் தற்போது வசிக்கும் தனது குடும்பத்தினருடன் நளினி வாழத் தொடங்கினால், முக்கிய புள்ளிகளுக்கும் அமெரிக்க தூதரகத்திற்கும் ஆபத்து என்று ஒரு காவல்துறை ஆய்வாளர் அறிக்கை சமர்ப்பித்திருக்கிறார். அதை ஏற்றுக் கொண்டு சிறை ஆலோசனைக் குழு அவரை விடுதலை செய்யக்கூடாது என்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய கொடுஞ்செயலை செய்திருக்கிறார், அவருக்கு பொது மன்னிப்பு இல்லையென்றால் அது சரிதான் என்று உயர் நீதி மன்றமும் கூறிவிட்டது. இப்போது மேல் முறையீடுதான் ஒரே வழி.

இந்நிலையில் நளினியின் வழக்கறிஞர் புகழேந்தி ஒரு தகவலைத் தோண்டி எடுத்திருக்கிறார்.

நளினியை விடுதலை செய்யக் கூடாது என்ற தமிழக அரசின் முடிவை தெரிவிக்கும் அரசாணையில், சிறைத்துறையைச் சேர்ந்த அதிகாரி ஒருவர், தனது 31.07.2009 நாளிட்ட அறிக்கையில், நளினி விடுதலைக்குப் பிறகு சென்னையிலுள்ள தனது தாயார் மற்றும் தம்பியுடன் தங்கப்போகிறார், ஆனால் அப்படித் தங்குவதால் எவ்வித பிரச்சினையும் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை என்று தெரிவித்ததாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

ஆக நளினி தன் குடும்பத்தினருடன் தங்குவதால் பிரச்சினை எதுவும் ஏற்படாது, எனவே அவரை விடுதலை செய்யலாம் என்று அந்த அதிகாரி தெளிவாகவே கூறுகிறார் என்பதை அரசே ஒப்புக்கொள்கிறது.

இந்நிலையில்தகுதிகாண்’ (competent) அதிகாரியின் இந்த அறிக்கைக்குப் பிறகு, தமிழ்நாடு அரசு, சிறை விதிகளில் ஒரு திருத்தத்தைக் கொண்டு வருகிறது. அதன்படி, சிறைத் துறை அதிகாரி என்றல்ல, எவரிடம் வேண்டுமானாலும் ஒரு அறிக்கையைப் பெற்று, ஒருவரை விடுதலை செய்யலாமா வேண்டாமா, என்று அரசு முடிவு செய்யலாம்.


அதன்படியே நளினி ராயபேட்டை சென்று வாழ்வதால் ஏற்படக்கூடிய சட்டம் – ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் குறித்து விசாரிக்குமாறு அப்பகுதி காவல்துறை ஆய்வாளர் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார். அவரது அறிக்கையின் அடிப்படையில் விடுதலை மறுக்கப்படுகிறது.

நளினி நான் அங்கு செல்லப்போவதில்லை என்று சொல்லிவிட்டால் அரசின் நிலை என்ன ஆகும்? அவசர அவசரமாக சிறைவிதிகளில் திருத்தம் கொண்டுவரப்படுவானேன்? நளினியை விடுதலை செய்தால் சிக்கல் என்று சிறை அதிகாரியையே சொல்லச் சொல்லியிருக்கலாமே?

ஒன்றை கவனிக்கவேண்டும், ஒரு கட்டத்தில் நளினியை விடுதலை செய்யப்போவதாகவே முதல்வர் சூசகமாகத் தெரிவித்த்து வந்தார். எனவேயே சிறை அதிகாரியும் அப்படிச் சொன்னாரோ?

ஆனால் பிறகு  சுப்பிரமணியசாமிக்கு அல்லது காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு பயந்து, கலைஞர் தன் நிலையை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாரோ? அதாவது சோனியாவே தூக்கு தண்டனையைக் குறைக்கச் சொல்லி சிபாரிசு செய்ததால், பிறகு பிரியங்கா வந்து பார்த்ததால், காங்கிரசின் மனநிலை மாறியிருக்கிறது என நினைத்திருப்பார். இந்த நேரத்தில், நளினியை விடுதலை செய்தால் தன் இனப்பற்றும் வெளிப்படும் என்றும் கணக்குப் போட்டிருப்பார்.

ஆனால் எழுஞாயிறு ராகுலோ பிரியங்காவின் அணுகுமுறையில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்றும் தன் தந்தையைக் கொன்றவர்களை மன்னிக்கமுடியாது என்றும் சொல்லிவிட்டார், தொடர்ந்து காங்கிரஸ்காரர்களெல்லாம், முண்டா தட்ட ஆரம்பித்துவிட்டனர், போதாக்குறைக்கு trouble-maker சுவாமியின் வழக்கு வேறு, எதற்கு வம்பென்று முடிவெடுத்துவிட்டார் முதல்வர், அதிகாரிகளும் அதற்கேற்றாற் போல் ஆணை வெளியிட்டிருக்கின்றனர்.

நமது புரிதல் சரியோ, தவறோ, வழக்கறிஞர் புகழேந்தி உள்நோக்கத்துடன் பிறப்பிக்கப்பட்ட, நளினிக்கு விடுதலை மறுக்கும் அந்த ஆணையை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் முக்கிய ஊடகங்கள் எதுவும் கண்டுகொள்வதாக இல்லை.

நளினிக்கு என்ன அரசியல் புரிதல் இருக்கக்கூடும் என்று விளங்கவில்லை. ராஜீவ் கொலையில் தற்செயலாகவே அவருக்கும் ஒரு பங்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அனுபவித்துவிட்டார். 19 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஏதோ ஒரு அசாதாரண சூழலில் தன் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்ட ஒரு நபர், தன் ஒரே மகளுடன் எஞ்சிய காலத்தைக் கழித்துவிட்டுப் போகட்டுமே, அவர் பட்ட துயருக்கெல்லாம் ஏதோ ஒரு ஆறுதல் என்று பெருந்தன்மையாக நினைக்கக்கூடியவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, நளினியின் விடுதலையை வலியுறுத்தவேண்டிய நேரம் இது.

நளினி மட்டுமில்லை, வீரப்பனின் மனைவி முத்துலட்சுமியின் கதையும் இப்படித்தான். தேவையில்லாமல் பழி வாங்கப்படுகிறார்.   ஓராண்டுக்கு மேல் தன் மகள்களைப் பிரிந்து கர்நாடக சிறையில் வாடுகிறார்.  வீரப்பன் மனைவி என்பதால் அவருக்கு ஆதரவாக அதிகமாகக் குரல்கள் எழவில்லை.

அடிப்படை மனித உரிமைகள் இந்தியாவில் பல்லாயிரக் கணக்கானோருக்கு மறுக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் நளினியும் சரி, முத்துலட்சுமியும் சரி, அவர்கள் சிறையில் இருப்பதற்கு சில அரசியல் பாசாங்குகள் காரணமாக இருக்கின்றன. ஜனநாயகமும் மனிதநேயமும் தழைக்க அத்தகைய பாசாங்குகள் உடைத்தெறியப்படவேண்டும். மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் இவ்விருவரையும் மையப்படுத்தி உடனடியாகப் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளவேண்டும்.

Tree-planting – the sordid story!

Well it’s not just a photo-op, yet another occasion for ‘profound’ platitudes. Know more, you will feel as I do .

Yes, every time I get an invitation to attend these tree-planting exercises, I get annoyed, irritated, frustrated and curse my own helplessness.  How so? Let me explain.

As you get down at Egmore railway station, notwithstanding the bullying of the autowallahs, look to your left and then to your right. Things have changed. The road has been widened, new customer-friendly hotels (small-food and big-food) have sprung up, parking is getting streamlined and if all this is good news here’s something that would disturb the concerned mind – Not a single tree anywhere around. Growth and development has no place for trees and these are treated as hazards to progress. If there are hurdles remove them in toto. Unwritten Law that aids builders and contractors and the nation thus sweats more profusely than ever.

The other road is the much talked about Assembly-Road with this massive structure at the extreme end of the road, with Arignar Anna leading from the front. But shouldn’t he be facing the Assembly constantly admonishing his brethren?

Kalaivanar Arangam has been brought down and with it, the row of trees too that had their majestic presence on this road. Dear two-wheelers, do you remember – if you took to the corner of the road you used to drive in fine shade in the not-so-distant past –  something similar to driving along certain stretches of New Avadi Road or the road housing those railway offices (Railway Hospital too) at Ayanavaram?

But the ‘first ever green Assembly complex’ has only meant a heart-wrenchingly barren sight.  So much for the environmental concerns of our law-makers.

If Kerala is God’s own country it is because of the vegetation that surrounds its people. Indira Gandhi had said somewhere, that she wanted Thiruvanthapuram to be adopted as model while developing cities and she primarily must have meant the relative abundance of trees.  Trees, vegetation and flora and fauna are really functional and Kerala seems to know that better. And Tamilnadu – is it Satan’s Den or what?

One also understands there are many tree-wardens around but what could be their role?

At the Ayanavaram bus-stand many saplings were planted. The bus terminus was spruced up for this event and each sapling had a tree guard around it. Great are the intentions of the powers-that-be, one thought, in protecting these trees against cattle and human invasion.

Hold it! Each tree guard cost you (yes you the tax-payer and not the idiomatic you) 400 bucks some 3 years back. Any welding vendor would have been happy to make it for 150 bucks, as it had the simplest of structures. Calculate the difference and multiply it by the number of tree-guards supplied and you’ll know who-gets-what. Harshad Metha and Ramalinga Raju can take a lesson or two. Small-level corruption that goes  unnoticed and who cares. Transport Corporation is serving society, gentlemen. I guess the saplings’ cost-benefit analysis would also gather enough papers worthy of a probe.

And then these saplings planted opposite The Music Academy have refused to grow over the years. Who is to water them? Please prepare a note and submit it to the Chief Secretary. He, if time permits, will decide which department has to do the watering regularly. In the meanwhile somebody would have filed a writ questioning the propriety of the executive in deciding who does what, and the judge would be ready to deliver a judgment asking for a national debate. Again, three cheers to Democracy?

Coming to think of it, well, we shouldnt turn down the invites for the so-called tree-planting functions.  We must all go and grill the organizers  – on the cost of the tree-guards, the senseless grow-here and kill-elsewhere policy, the follow-up action envisaged to nurture these saplings and anything else you as conscientious citizens ought to ask.

Citizen-journalism? May be! Let’s give it a shot.

பென்னாகரம் பாமகவிற்கு வெற்றியா?

பா.ம.கவின் சொந்தங்கள் கொண்டாடிக் கொண்டிருக் கிறார்கள். ஆனானப்பட்ட அ.இ.அ.தி. மு.கவையே மூன்றாவது இடத்திற்கு தள்ளி, இரண்டாவதாக வந்துவிட்டார்களாம்.

ஆனால் இந்தவெற்றியே கூட அவர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பலாம்.ஜாதி உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டால் நிச்சயம் ஓரளவு பயன் இருக்கிறது என்பதைத்தான் அவர்கள் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். தமிழக அளவில் வன்னியர் பெரும்பான்மையாக வாழும் தொகுதிகள் 50க்கும் மேல் இருக்கும். சென்னை தொடங்கி பெரம்பலூர் வரை பரவலாக இந்த ஜாதியினர் வசிக்கிறார்கள்.

அவர்களெல்லோரும் பா.ம.க. ஆதரவாளர்கள் இல்லைதான். பத்தாண்டுகள் மத்திய ஆட்சியில் பங்கு வகித்து, தமிழினத் தலைவரும் புரட்சித் தலைவியுமே பொறாமைப்படும் அளவு சொத்து குவித்துவைத்திருப்பது சாதாரண மக்களுக்கும் தெரிகிறது. இவர்களால் நமக்கு லாபமில்லை என்று உணர்கிறார்கள்.ஆயினுங்கூட் ஜாதி, சொந்தம் என்று மேடைக்கு மேடை முழங்கும்போது, “என்ன இருந்தாலும் நம்ம ஆளுஎன்று பலர் நினைக்கக்கூடும்.பத்தாண்டு காலத்தில் ராமதாஸ் குடும்பத்தைத் தவிர வன்னியர் ஜாதியைச் சேர்ந்த சில நூறு காண்ட்ராக்டர்களுக்கும் லாபம்தான். ஏதாவது அரசு அலுவலகங்களில் காரியம் ஆகவேண்டுமானால், “நானு வன்னியனுங்கன்னு சொல்லி எம்.எல்.ஏவிடம் மனுப்போடலாம். கெஞ்சிப்பார்க்கலாம். வந்த வரைக்கும் ஆதாயம்.ஒன்றுமே நடக்காவிட்டாலும் நம்ம ஜாதிக்காரன் பெரிய இடத்தில் இருக்கிறாரென்று ஒரு பெருமை படக்கூடும் அவர்கள். இம்மாதிரி நிலை பா.ம.கவிற்கு சாதகமாகத்தான் அமையும்.

பென்னாகரத்தில் தமிழ்க்குமரன் ஓட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அங்கு கூடியிருந்த மக்களிடம் பேசினேன்.

எங்க ஜாதிக் கட்சிய்யாஅவங்களுக்குத்தான் ஓட்டு போடுவோம்என்றார்கள்.”சரி உங்க ராமதாஸ் உங்களுக்கு என்ன செய்திருக்காரு….”ஊம்….பொமபளைங்களுக்கு 33 பெர்சண்ட் சீட்டுங்கிறாரில்ல..அப்புறம்..எங்க பிள்ளைங்களுக்கு தனி கோட்டா வாங்கிக் கொடுத்திருக்காருஊம்வேணாம்யா எதுவும் செய்யவேண்டாம். நம்ம நிலச்சு நிக்கவேணாமா….கட்சி வளரட்டும்அப்றம் ஏதாவது செய்வாருநிச்சயம் செய்வேன்னு சொல்றாருல்ல…”

இதே ரீதியில்தான் பலரும் கருத்து தெரிவித்தனர்.பத்தாண்டு ஜி.கே. மணியே எம்.எல்.ஏவாக இருந்தும் தொகுதி வளர்ச்சி பெறவேயில்லை, மக்கள் வறுமையில் வாடுகிறார்கள். பிழைப்பதற்கு பெங்களூர் போகிறார்கள், தண்ணீர் பஞ்சம், சாலை வசதி படுமோசம். இருந்தும் 40,000 வோட்டு வாங்குகிறார் ஜி.கே. மணியின் தவப்புதல்வன். அதனால்தான் நாடாளுமன்ற படுதோல்வியை ஏதோ சரிசெய்துவிட்டதுபோல் அவர்களுக்கு ஒரு பிரமை.

ஆனால் ஜாதியை வைத்துக்கொண்டு இவர்களால் ஒரு இடத்தில் கூடதனியாக போட்டியிட்டு வென்றுவிடமுடியாது. 30, 40 தொகுதிகளில் எங்கள் ஜாதியினரின் வாக்குகளைத் திரட்டமுடியும் என்று சொல்லி தனக்கென்று சில தொகுதிகளை வாங்கிக்கொள்ளலாம். பிற தொகுதிகளில் கூட்டணிக் கட்சிகளை ஆதரிக்கலாம். இப்படியாக மருத்துவரய்யா பேரம் பேச வழிசெய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள், அப்பாவி பென்னாகரம் சொந்தங்கள்.

ஆனால் பாமக அழிந்தால் மிக அதிக லாபம் திமுகவிற்குத்தான். வடமாவட்டங்களில் இரு கட்சிகளுமே வலிமையாகத் திகழ்கின்றன. பா.ம.க. வளர்ந்ததே திமுக ஆதரவு வன்னியர்களைக் கவர்ந்தே. எனவே பா.ம.கவை மீண்டும் வளரவிடக்கூடாது என்பதில் தி.மு.க. அக்கறை காட்டும். கலைஞரைவிட ஸ்டாலின்தான் எக்காரணம் கொண்டும் பா.ம.கவை கூட்டணிக்குள் விடக்கூடாது என்று நினைப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. காங்கிரஸ் அம்மா பக்கம் போனால், அல்லது அ.இ.அ.தி.மு.க. – விஜயகாந்த் கூட்டணி வந்தால் எதற்கும் இருக்கட்டுமே என்று தி.மு.க. ராமதாசை தன் பக்கம் வைத்துக்கொள்ளும் என்று டாக்டர் கணக்குப்போடுகிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது.ஆனால் அழகிரி எஃபெக்டில் கதி கலங்கியிருக்கும் அம்மாதான் ராமதாசிற்கு அழைப்பு விடுவார் என்று தோன்றுகிறது. தோழர்களும் அப்படித்தான் ஆலோசனை சொல்வார்கள். என்னை டெபாசிட்டை இழக்கவைத்தவருக்கா, ஹூம் என்று ஆரம்பத்தில் உறுமினாலும், இறுதியில் அவர் இணங்கலாம்.

ஆனாலும் அப்போதுங்கூட இவ்வளவு சீட் எனக்கு வேண்டும் இல்லையெனில்என்று மிரட்டமுடியாது. ஏனென்றால் இவரால் வன்னியர் பகுதியைத் தாண்டி எந்த இடத்தில் கூட்டணியினருக்கு ஓட்டு குவிந்துவிடப்போகிறது? கொடுப்பதை வாங்கிக்கொண்டு போங்கள் என்றுதான் ராணி உத்திரவிடுவார். ராமதாசுக்கு வேறு வழி?இன்னும் சிலர் தி.மு.கவும் அ.இ.அ.தி.மு.கவும் பேசிவைத்துக்கொண்டு இவரை சேர்த்துக்கொள்ளாமல் நட்டாற்றில் விட்டுவிடலாம் என்கின்றனர். அதுவும் நல்லதே. முதலில் தலித்களுடன் ஒற்றுமை என்று பேசினர். பிறகு தம் ஜாதியினரின் ஓட்டுக்காக அவர்களுக்கெதிராகத் திரும்பினர். முஸ்லீம்கள் எங்கள் சகோதரரகள் என்று முழங்கினார். பின்னர் சங்க பரிவாரத்திற்கு வாழ்த்துப் பா பாடினர். தமிழின வாதமும் பேசினார். சொந்தங்கள்தான் ஒரே புகலிடம் என்று இப்போது புறப்பட்ட இடத்திற்கே வந்துவிட்டார் ஏதோ பேரம் பேசவாவது உதவுமே. ஜெயலலிதாவுடன் கூட்டணி என்பது சொந்தத் தாயுடன் உறவு வைத்துக்கொள்வது போல என்று சொன்னவர்தானே இவர்.மிகக் குறுகிய காலத்தில் அம்பலமாகியிருக்கும் இவரும் இவரது கட்சியும் அழிவது அல்லது ஏதோ ஒட்டுக்கட்சியாக தேய்ந்துபோவதே வரலாறு வழங்கும் சரியான தீர்ப்பாக இருக்கும்.


பி.கு.: புத்திர சிகாமணியைப் பற்றி இங்கே பேசவேயில்லை. தேவையே இல்லை. அப்பா உழைத்தால் இவர் அமைச்சராக இருப்பாராம். இல்லாவிட்டால், எம்.பியாகக் கூட இருப்பதிலும் ஆட்சேபணையில்லையாம். ஆனால் கட்சிக்காக ஓடியாடி உழைப்பதெல்லாம் அவருக்கு சரிப்பட்டுவராதாம். எனவே ராமதாசிற்கு பிறகு, சம்பாதித்தது போதும் என்று அவர் ஒதுங்கிவிடுவார் என்கிறார்கள் விவரம் அறிந்தவர்கள்.