பாவம் நளினி, நொறுங்கிய இதழியல் நெறிகள்

ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றவர்கள் எந்த அறத்தைப் பின்பற்றினார்கள் என்பது குறித்த விவாதங்களுக்கு முடிவேயில்லை.
அறங்களை மீறுவதென்பது மே 21ந் தேதியுடன் முடிந்துவிடவில்லை. குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்தப்பட்ட 26 பேருக்கும் தூக்குதண்டனை விதித்த நீதிபதி தனக்குத் தோன்றியபோதெல்லாம் சிரச்சேதம் என உத்திரவிட்ட Alice In Wonderland ராணியை நினைவுபடுத்தினார்.
நளினியின் தூக்குதண்டனையை ஆயுள்தண்டனையாகக் குறைக்க பரிந்துரை செய்த சோனியா காந்தி, நளினியை சிறையில் சந்தித்த பிரியங்கா – இவ்விருவரே இந்த சோகக் காதையில் ஓரளவு மனிதாபிமானமுடைய நபர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
சமூகத்திற்கு வழிகாட்டுவதாக சொல்லிக்கொள்ளும் ஊடகங்கள் ராஜீவ் காந்தி கொலை தொடர்பான செய்திகளை வெளியிடும்போது இதழியல் நெறிகளை தொடர்ந்து  புறக்கணித்து வந்திருக்கின்றன.  நளினியின் விடுதலை கோரிக்கை குறித்து அரசின் முடிவு வெளியிடப்பட்டபோதும் இதுதான் நடந்தது.
மவுண்ட்ரோட் மஹாவிஷ்ணு தனது செய்தியுடன் ஸ்ரீபெரும்புதூர் பொதுக்கூட்ட புகைப்படத்தை வெளியிட்டது. கொலையில் நளினிக்கும் பங்கிருந்திருக்கிறது என்பதை அவ்வாறு சுட்டிக்காட்டி, ஒன்றுமே தெரியாத அப்பாவியாக உட்கார்ந்திருக்கிறாரே கல்நெஞ்சுக்காரர், இவருக்கா கருணை என்று கேட்பதுபோல் அமைந்திருந்தது அப்புகைப்படம். டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா நாளேடோ நளினி கொலைகாரியாக மாறிய வரலாற்றை எடுத்துக்கூறியது.
விடுதலை கோரிக்கை ஏன் மறுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு சிறை ஆலோசனைக்குழு கூறும் 8 அபத்தமான காரணங்களை, தமிழ் நாளேடுகள் எவ்விதக் கேள்விகளுக்கும் உட்படுத்தாமல், அப்படியே வெளியிட்டு, அரசுக்கு தங்கள் விசுவாசத்தையும், முதுகெலும்பற்ற தன்மையினையும் பறைசாற்றின.
ராயப்பேட்டையில் வாழ்வோரெல்லாம் முக்கிய புள்ளிகளுக்கும், அமெரிக்க தூதரகத்திற்குமே ஆபத்து விளைவிக்கக்கூடியவர்கள் என்ற ரீதியில் காவல்துறை ஆய்வாளர் அறிக்கை சமர்ப்பிக்க, ஆமாம் ஆமாம், அங்கு இப்போது வசிக்கும் தன் குடும்பத்தினருடன் போய் நளினி வாழத்தொடங்கினால் என்ன ஆவது என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறது ஆலோசனைக்குழு. (டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா பரிந்துரையின் பலவீனங்களை சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதையும் இங்கே சுட்டிக்காட்டவேண்டும்.)
நளினிக்கு விரோதமாகவே செய்திகள் அமைந்திருந்ததாக அவருக்காக வாதாடிய வழக்கிறிஞர்கள் வருத்தப்படலாம். ஆனால் நமது ஊடகங்கள் தங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும்போதுதான், தங்களுக்கு கேடு எதுவும் விளையாது என்று நினைக்கும்போதுதான் மனித உரிமை, மனித நேயம் போன்றவை குறித்து அக்கறை காட்டி வந்திருக்கின்றன என்பதை மறக்கக்கூடாது.
அதெல்லாம் போகட்டும், இன உணர்வு வேண்டாமா என்று தமிழ் பற்றாளர்கள் வருந்தலாம். ஆனால் இப்படி ஒரு நிலை ஏன் வந்தது? மற்றவர்களின் உரிமை மறுக்கப்பட்டபோது இதே தமிழ் பற்றாளர்கள் எடுத்த நிலைப்பாடு என்ன என்பது பற்றியும் அவர்கள் சிந்திக்கலாம்.
Advertisements

தொடரும் போராட்டம்

இந்துவில் போராட்டம் தொடர்கிறது. ஸ்டாலினிஸ்டுகள் என்னை ஒடுக்க முயற்சிக்கின்றனர், ஆனால் நடக்காது என்கிறார் மாலினி. அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் கம்யூனிஸ்டுகளைவிட, மார்க்சீயத்தைக் கரைத்துக்குடித்தவர்களைவிட, முன்னேற்றக் கருத்துக்களையுடைய தாராள மனதுடையவர்கள் (progressive liberals) ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

திபேத்திலோ செக்கோஸ்லோவாக்கியாவிலோ இன்னும் பல இடங்களிலும் மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டபோது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல்கொடுப்பது இவர்கள்தான். சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் மார்க்சீயத்தின் பெயரால், இறுகிப்போன, வறட்டுத்தனமான,  குறுங்குழு அணுகுமுறையினை, அத்தகையவர்களின் சர்வாதிகாரத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இந்த லிபரல்களே மாற்று மருந்து.

ராமின் மதச்சார்பின்மைக்கு மாலினியின் மதச்சார்பின்மை எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதிகாரத்தில் இருப்போரைத் தட்டிக்கேட்கும் துணிவு அவருக்கே அதிகம்.

அவருடைய தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் பற்றி, அவருடைய அல்லது அவரை ஆதரிக்கும் ரவி, முரளி போன்றோரின் பொதுவான அரசியல் பார்வைகள் பற்றி விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் தற்போதைய ஆணவ நிர்வாகத்திற்கெதிரான அவர்கள் போராட்டத்திற்கு நீதியைப் பற்றிக் கவலைப்படுவோர் ஒவ்வொருவரும் ஆதரவு தெரிவிக்கவேண்டும்.

என்னுடைய புகழுக்கு களங்கமா? விடமாட்டேன். Defamation வழக்கு தொடுப்பேன் என்கிறார் ராம். அ தேவாதத்தைத்தானே வழக்கு போடும் ஒவ்வொருவரும் முன்வைக்கிறார்கள். அவர்களுக்கொரு ஒரு நியாயம், உங்களுக்கொன்றா? ஆனால் இதுதானே ஸ்டாலினியம், மக்கள் பெயரால் , புரட்சியின் பெயயரால் எந்த அக்கிரமத்தையும் செய்வது, தட்டிக்கேட்டால் மக்கள் விரோதி என்பது.

மாலினிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் எனது தனிப்பட்ட வாழ்த்துக்கள். அவர்களுடைய முயற்சிகளின் விளைவாக, சில அற்பத்தனங்கள், சில கயமைத்தனங்கள், சிலரது பதவி வெறி,  பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள  மேற்கொள்ளப்படும் சூழ்ச்சி இவையெல்லாம் அம்பலமாவது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

Comrade Wins, But Journalism Loses

Gone are the days when our comrade was sulking. And was seeking the help of all and sundry to help him get his share of the pie. Ultimately he had to settle for Frontline and Sportstar alone.

But he has since stormed back with a vengeance and would not let go of the throne. Attaining 65, why shouldn’t he gracefully step down?  So power hungry, perhaps he is scared he would go mad without that power.

Insiders say that there were very few backers for his putative rival. Well, she is quirky, unpredictable and explosive. But that is not why she is being held at bay.

Rather she has it in her to take on the powers that be – which in turn could mean denial of ads and hence lower revenue.

Apparently her own sisters lined up against her. Money is thicker than blood after all.

Thus comrade has not consolidated his position by the blinding brilliance of his unquestionable talents – rather he has ingratiated his way into the favour of all those who matter,  inside and outside his firm. The Board wants to persist with him only because he would continue to rake in the moolah.  What a fall?

Even more disgraceful he should threaten to sue the papers which had put out some obviously ill-informed news.

As one of his brothers moaned – When The Hindu has taken a strong stand against criminal defamation, to use it as a threat to silence journalists does seem strange.

And the worsted rival – As journalists, why should we be afraid of public scrutiny?

But then who cares? Am disappointed though, as I was hoping against hope the paper could become that much livelier.

Patriarchy Too is Terrorism !

An article on Lahore blasts I came across recently said how Pakis train their students right from their infancy on religious hatred.

But such seems to be the bane, not just of  Pakistan, but of every civilisation. Take for instance the great country called India. Where women are worshipped as goddesses, put on pedestals, adorned with gold and flowers and bowed to. WOW, what a sight. Back at home, the flesh-and-blood counterparts of the feminine clay models are thrashed and abused. The more modest men would take it on as their duty to make their women (especially wives; the men are kinder to their mothers, sisters and daughters) guilty of being themselves. The educated, ‘well-bred’ among the men would clip their women’s wings to fit the ‘cultured, educated yet traditional’ mould leaving them panting for a breath of fresh air.

Fortunately or not, there is a group being groomed who understand the hypocrisy. Aravind Adiga seems to be one such. His booker-winner, ‘The White Tiger’ is a sweeping take on real India. Not the incredible one, begging for tourists and outsourcing work but the rusty, ragged and fiercely devoid of the ‘values’ that it otherwise flaunts. It talks of that India where a square meal a day is a luxury for say, at least 50 per cent of its inmates. And that, is a very low estimate. For it to be the India that exists in Bangalore and other cities flaunting the wealth of malls, the real India has to traverse light years. Well, almost. An entrepreneur is the protagonist here, the average illiterate, rustic Indian, who begins his life as a ne’er-do-well, a tea-stall worker, a son-of-an Indian bitch, who dies in the dignity that she was denied when alive. The part where the woman’s death is described is touching and reflects the state of Indian women–the rustic, the illiterate, the bred-to-be firewoods. As I said before, their clay counterparts are worshipped during festivals and prayed to for wealth, faith, fertility and even liberation. Afterall, isn’t India the land of the goddesses and as Adiga says of thirty five million asses of Gods.

Adiga also writes to the Chinese premier who,  in his land, unleashes the same terror, especially among women in Tibet. There are many Tibetan women who fled the land of their birth fearing torture from the Chinese forces. One such is a woman, now living in Auroville, who was transported to India when 9 months old. Her mother was shot dead, when alone at home by the forces. And this is one mild a story. China is also the region where women were treated since days of yore, though not of India’s magnitude, like horse dung.

Adiga’s book has much more on India, its class and creed differences. The women part, however, is the most interesting and hence taken in this article to illustrate more on the subject. And it is also to show that women’s issues in India cannot be rounded off in stupid numbers. It is far beyond, and exists more at the psychological realm. And thats why when men (and also women) in India hear the word ‘Gender’, they say, “Oh, isn’t it a western word. Does Gender exist here?”

Women are traiditonally, psychologically and socially expected to play a slave, for otherwise she wouldn’t be a woman. It is natural that a woman is confined to home and the kitchen, for without her home wouldn’t be complete. And it is also natural that she is shouted at, asked to compromise and sacrifice herself and her dreams for then she could expect a place alongside the goddesses, who were blood-sucking warriors or rebels in their own right. She is expected to study and get good grades, but after an age, she shouldn’t dream of a career or an independent spirit, for then she would be a slut. She could watch TV but when it came to representing her on public space, she got just 14 per cent of news space on TV, of which only 7 per cent was hard news (UN estimates as per a 1994 survey). Even those women who were shown taking on the world of men in terms of education and work space were portrayed as ambitious, with weepy personal life and children thoroughly wayward. The nice ones were the mute, fully clad, religious and submissive, who are waiting to hear the gunshot to jump into the pyre of their existence. And sad part is, majority of women in India, too, are bred in this way. They feel they deserve to be abused, illtreated (whatever magnitude that is of) and deprived of human dignity just because they are born a woman.

I would think it is more of a psychological disorder, and hence gender issues are tougher to deal with in India, much like religious fanaticism is in Pakistan.  And this is where the article from the Pak blog told a familiar story. The difference is the terror-hit can shout out their troubles, whereas women in India dare not open their mouth –  for then, they would be social outcasts, or worse, criminals.

— Aparna

A Statement from NOW

NOW Chennai, a network of media women in Chennai, has objected strongly  to the telecasts of the obscene spiritual guru-actress videos. While charging channels with bringing ‘sleaze’ to drawing rooms, the NOW office- bearers also urged the media houses to exercise self-restraint on issues  relating to women.

now statement

கவலைப்படுவது நமது உரிமை

தோழர் வரதராஜனின் மரணம் குறித்து பதிலுக்கு பதில் என்ற ரீதியில் சமீபத்தில் பா.ம.கவும், சி.பி.எம்மும் பரஸ்பரம் தாக்குதல் நடத்தியிருப்பது எதை வெளிக் கொண்டுவந்திருக்கிறது? அரசியல் வன்முறைதான் இப்பொழுது அரசியல் என்றே ஆகிவிட்டது என்பதைத்தான். பேச்சு வார்த்தைகளுக்கு இடமில்லை, அறிக்கைக்கு மறு அறிக்கை என்பதற்கும் இடமில்லை. எங்கே ஆரம்பிப்பது, இந்திரா காந்தியிலிருந்தா, அல்லது அதற்கு முன்னமுள்ள காலத்திலிருந்தா?
வரதராஜன் விஷயத்தில் பிரகாஷ் கரத்தின் பிரஸ் நோட் விநோதமான ஒன்றாகத்தான் இருந்தது. யாரோ ஒரு பெண் வரதராஜன் பற்றிப் புகார் கொடுக்க, அது பொதுக் குழு வரை விசாரணைக்குச் சென்றது என்கிறார். ஏன் பிணராயி விஜயன் பற்றி யாரும் புகார் கொடுக்கவில்லையா? திருவனந்தபுரத்தில் ஒரு சாதாரண ப்ரஜையிடம் பேச்சுக் கொடுத்தால், “யாரிடமும் சொல்லிவிடாதீர்கள்” என்ற விண்ணப்பத்துடன் நம்மிடம் மணிக்கணக்கில் பேசி அங்கு நடக்கும் அட்டூழியங்கள் பற்றி விவரமாகச் சொல்வார். ஒரு மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் ஒன்றுமே முறைப்படி நடக்காது. எல்லாமே வரிசை தாண்டித்தான் நடக்கும் – பதிவு செய்து கொள்ளுதல் முதல். கேட்டால் “உட்கார். நான் விஜயனின் ஆள், தெரியுமா?”. என்ற ஒரு அடையாளக் குறியுடன் நம்மை பயமுறுத்துவார்கள். இது ஏதோ கற்பனை அல்ல, மலையாளமும் தெரிந்து மறைவாக நின்று கவனித்தால் இது கண்கூடாகப் புலப்படும்.
கம்யூனிஸ்டாக  இருப்பவன் கடைசி வரை  கம்யூனிஸ்டாகத்தான் இருப்பான், மறைவான் என்பார்கள். அதாவது அவன் வேறு ஒரு கட்சியில் சேர மாட்டான் என்பதே இதன் விளக்கவுரை. இதெல்லாம் கடந்த காலம். இந்த நியதி பலமுறை மாறிவிட்டது. ஆனால் இந்த கட்சியின் போக்கில் மாறாமல் இருப்பது ஒன்று. ஒருவர் தன்னைத் தொழிற்சங்கத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தாலும், கோர்வையாக புள்ளி விவரங்களுடன் பேச வல்லவராக இருந்தாலும், உலக பொருளாதார நிலைபற்றி திறம்பட அனைவருக்கும் புரியும் வண்ணம் தன் எண்ணத்தை வெளிப்படச் செய்பவராக இருந்தாலும்,(குறிப்பிட்ட குணாதிசயங்கள் எல்லாம் வரதராஜனுக்கு முற்றும் பொருந்தும்) – அவர் தலைமைப் பதவிக்கு வந்து விடுவாரோ என்னும் பயத்தினால் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிவார்கள். முக்கியமாக அவரைக் காணாமல் போகச் செய்து விடுவார்கள். வரதராஜன் அவர்களுக்கு உண்டான பார்ட்டியின் தண்டனை இதுதான். பவர் ஸ்டரகிளா அல்லது கீழ்த்தரமான அரசியலா? இவர் விஷயத்தில் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு விஷய பலம் (இதுதான் ஞானமோ?) மிகுந்தே இருந்தாலும், ஆள் பலம் என்பது இல்லவே இல்லை போலும்! ஆனால் நிஜத்தில் பார்ட்டியின் துரதிர்ஷ்டம், அது ஒரு உணர்ந்த கம்யூனிஸ்டை அறவே இழந்து நிற்கிறது. கம்யூனிஸ்ட் அல்லாதவர்களும், மார்க்ஸீய சித்தாந்தத்தை முழுமையாக புரிந்தோ புரியாமலோ வெறுத்து நிற்பவர்களுக்கும், இந்த மரணம் வாய்க்குருசியான அவல்.
லஞ்சம், ஊழல், வசதியுள்ளவர்களையும் முணுமுணுக்கச் செய்து ரேஷன் கடைகளை அணுகச் செய்யும் விலைவாசி, அன்றாடம் நடக்கும் கொலைகள், கொள்ளைகள், முளைத்து வெடிக்கும் வெடிகுண்டுகள்……… மார்க்ஸீய சக்திகளுக்கு இது நல்ல தருணம் ஐயா! மக்களை விழிப்படையச் செய்யலாம். அசல் காரணங்களைக் காட்டிக் கொடுக்கலாம். ஒன்று திரட்டலாம். திசை திருப்புதல்களை இனம் கண்டு கொள்ள உதவலாம். மாற்றுப் பாதை உண்டென்று கோடி காட்டலாம். இதை விடுத்து, ஒன்று தேர்தல் சார்ந்த அரசியல், அல்லது தனி மனிதர்கள் பற்றி தான்தோன்றித் தனமான சுயம்புச் செயல்களை மேற்கொள்ளுதல் – இவற்றில்தான் திண்ணமாக இருக்கிறார்கள் நமது காம்ரேடுகள்.
திருப்பங்கள்  ஏற்படுமா? இருளில் தூரத்தில்  வெளிச்சம் தெரிகிறதா, அல்லது எல்லாம் மாயை தானா? கண்ணில்லாதவருக்கு  நம் கண்ணைக் கொடுத்து அவர்களைப் பார்க்கச் செய்யலாம். நமக்கு ஒரு வாழ்வின்-திருப்தியும் கிடைக்கும். ஆனால் கண்களிருந்தும் தங்களுக்குப் பிடித்த நிறப்பார்வையை போதுமென்று இருப்பவர்களை என்னவென்பது?

முதல்வரின் அக்கறை!

நித்யானந்தா விவகாரம் பலரை அதிரவைத்திருக்கிறது. அப்படி அதிர்ந்து போனவர்களில் நம் முதல்வரும் ஒருவர். இம்மாதிரி படங்களைப் பார்த்து இளைய சமுதாயம் என்ன ஆகும் என்று வருந்தி ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

அந்த டிவிடி கலைஞர் டிவிக்கு கிடைக்காமல், சன் டிவிக்கு கிடைத்துவிட்ட வருத்தத்தில் அவர் அப்படி அறிக்கைவிட்டிருப்பதாக நீங்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

உங்களுக்காக அந்த அறிக்கை CM.

“மானாட மயிலாட”, “ராணி 6 ராஜா யாரு” பார்த்தே கெட்டுப்போகாத சமூகம் இது. இந்த வீடியோவிலா கெட்டுப்போய்விடும் என்று கேட்பவர்கள், அவர் பிற்படுத்தப்பட்டோர் என்பதால்தான் கேட்கிறீர்கள்.