செம்மொழி மாநாட்டு கீதமிங்கே, தமிழ் மரபெங்கே?

ஹலோ எவ்ரிபடி! இங்கே கேளுங்க! இந்த உலகச் செம்மொழி மாநாட்டின் தமிழ் கீதம் பற்றி சொல்லப் போறேன். அருணா சாய்ராம், செளம்யா முதல், நேற்று உருவாக்கப் பட்ட சைந்தவி வரை, வேட்டியில் தோன்றும் டிஎம் கிருஷ்ணா போன்ற கர்நாடக இசைக்கலைஞர்கள் ஒரு புறம், அந்நாளைய திரை இசை ஜாம்பவான்கள் டி எம் எஸ், பி சுசீலா, இன்றைய முன்னணிப்பாடகர் ஹரிஹரன் என்று பல வகைப்பட்ட அதீத இசைத்திறம் கொண்ட அனுபவம் மிக்கவர்கள் இப்படி பலரையும் பாடவைத்தும், சகிக்கமுடியாத ஒரு சொதப்பல், ஒரு சூப்பர் ஃப்ளாப் பாட்டு வழங்கப் பட்டிருக்கிறது.
மேற்கத்திய இணைப்பு-முயற்சி (Fusion) என்ற பெயரால் ஒரு கலப்படத்தை, ஒரு மோசமான அவியலைத்தான் (Pointless Collage) தந்திருக்கிறார் ஏ.ஆர். ரெஹ்மான். அவர் அவசியம் ஜெயகாந்தனின் “பாரீஸுக்குப் போ”  நாவலைப் படிக்க வேண்டும். நிச்சயம் தெளிவடைவார். நிறையப் புரிந்து கொள்வார்.
லயத்தை ஆதாரமாகக்கொண்ட இசைதான் ரஹ்மானுக்குத் தெரியும். (லயம் கூடப் பெரிய வார்த்தையோ என்று தோன்றுகிறது.) இது தான் அவரது இசையாதிக்கம் துவங்கிய காலத்திலிருந்து நம்மை வந்தடைந்துள்ளது. கால்களை இயல்பாகத் தாளமிட வைக்கும் இசை. ஆனால்அது இசையின் ஒரு அம்சம்தானேயொழிய அதுவே இசை அல்ல. கர்நாடக சங்கீத்ததில் கூட இந்த லயத்தில் மாட்டிக் கொண்டு விடுதலை பெறாதவர்களின் பட்டியல் மிகப் பெரிது. ரஹ்மானின் லய வசப்பட்ட பாடல்கள் இளைஞர்களை ஆட்கொண்டு விடுகிறது. ஆனால் அவை காலத்தை வெல்லுமா? ரஹ்மானின் பாடல்கள் யாவுமே தலைமுறைகள் தாண்டி இசைக்காகப் பேசப்படுமா/ பேசப்படாதா என்பதற்கு கண்முன்னே இருக்கும் உதாரணம் தான் இந்த தமிழ் ஆந்தம் (ANTHEM).
ஆயிரம் கரங்கள் நீட்டி (கர்ணன்) நம்மை இன்றும் அழைக்கும் பாடல்கள் ரெஹ்மானின் இயலாமையைத் தான் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. அவள் பறந்து போனாளே (பார் மகளே பார்), ஆறோடும் மண்ணில் என்றும் நீரோடும் (பழநி), இன்னும் பல டிஎம்எஸ்-சீர்காழி, டிஎம்எஸ்-பி பி ஸ்ரீநிவாஸ், சுசீலா-ஈஸ்வரி பாடல்கள் பல. பாடலை நினைத்தவுடனேயே அது நமது காதில் இன்பத் தேனைப் பாய்ச்சும். எல்லாமே சூப்பர் ஹிட். அத்தகைய காலத்தால் அழியாத பாடல்கள் இறுதி வடிவம் பெறும் முன் நிறைய ஆராய்ச்சி நடந்திருக்கக் கூடும் என்று தோன்றுகின்றது.
ஒவ்வொரு பாடகருக்கும் அமைந்துள்ள இயல்பான குரல்தன்மை இருக்கும், அதை எப்படி எங்கெங்கு புகுத்துவது. டிஎம்எஸ்-ஸ்ரீநிவாஸ் மற்றும் சுசீலா-ஈஸ்வரி போன்றோரின் குரல்களில் உள்ள மாற்றங்கள், வேறுபாடுகள், இந் நுணுக்கங்களை எல்லாம் தானும் அறிந்து கேட்பவரையும் உணரவைக்கும்போது இசைஞானி உருவாகிறான், சரித்திரமாகிறான். (இசைஞானி பட்டம் பெற்றவரை மட்டும் நான் இங்கே குறிப்பிடவில்லை.)
மாநாட்டுப் பாடலை கம்போஸ் செய்யும்போது ஏ.ஆர்.ரெஹ்மான் தான் அணிவகுக்கும் பாடகர்களை மனதில் கொண்டோ, தமிழர் பெருமை பேசும் பாடலில் தமிழ் மணம் வீசவேண்டும், ஒவ்வொரு ஒலியிலும் தமிழன் பண்பாடு, பாரம்பரியம் கம்பீரமாக வெளிப்படவேண்டுமென்றோ நினைத்ததாகத் தெரியவில்லை.
கலைஞரின் பாடல்/கவிதை வரிகளே கொடுமை. வீரமா, சோகமா, பூரிப்பா – என்ன வெளிப்படுகிறது அங்கே? கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்திலிருந்து நிலவிய பாடல் வகைகளின் அட்டவணை, எல்லாவற்றிற்கும் எடுத்துக்காட்டு, பின் வாழ்த்து. இது என்ன முனைவர் ஒருவர் ஆய்வுக்கட்டுரை வாசிக்கிறாரா?
”உள்ளன்பும் தமிழன்பும் ஊற்றி ஊற்றி” ஒன்றும் எழுதப்படவில்லை. எல்லாப் புகழும் கலைஞருக்கேவா?  இந்தக் கொள்கைதான் பெரிதாகத் தெரிகிறது. இனிதோ இனிதில்லையோ எல்லாவற்றையுமே நானே செய்திடல் வேண்டும்.
அவரது தர்பாரிலேயே நல்ல தமிழ்த்திறம் மிக்க கவிஞர்கள் உளரே! கலைஞர் பணித்திருந்தால் பெய் எனப் பெய்திருப்பார்களே! நம் தோட்டத்திலேயே வேறு செடிகளில் உள்ள மல்லிகைப் பூக்கள் மணக்காதோ? இதுதான் முடிவோ? இல்லையெனில் பாரதியிலும், அவரது தாசனிடத்திலும் தேடிப் பிடித்திருக்கலாமே. இப்படித் தேடிப் பிடித்தது தானே ”தமிழுக்கும் அமுதென்று பேரும்” மற்றும் “சங்கே முழங்கு” எனும் ”சினிமாப்பாடல்கள்”. தன் புகழே தன் கண்ணையும் பார்வையையும் மறைக்கிறதோ! இசையில் தமிழின் எந்தவித மகத்துவத்தையும் காணோம் என்றால், பாடல் வரிகளிலுமா? இங்கே வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம்  – யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர் என்றுதான் ஒலி/ஒளிபரப்பப் படும் பாடலில் கேட்கிறது. எனக்குக் காதில் கோளாறு இல்லை! எடுத்தாள்வதிலுமா தவறு? உலகச் செம்மொழி கற்ற எண்ணற்றோர் இருந்தும் திருத்த ஒருவரில்லையா?. கணியன் பூங்குன்றனாருக்கு மறுவாழ்வு தர வேண்டாம், அவர் சொல்வதைப் புரிந்து சரியாக உரைத்தால் போதுமே. ஆனால் இன்று என்ன நடக்கிறது? அரசனை எதிர்த்துப் பேசாதிருப்பதே சாலச்சிறந்தது எனும் பிழைப்புவாதம்.
அரசின் அதிகார ஆணை (G O) அத்தையை சித்தியாக்கி விடுமா என்ன? ஆக்கிவிட்டார்களே, கேளிரை கேளீராக்கிவிட்டார்களே….
தமிழ் நாடெங்கும் தடபுடல்! அமளி!
பணமே எங்கணும் பறக்குது விரைவில்!
குவியுது பணங்கள்! மலை போற்குவியுது!
தமிழன் தொண்டர் தடுக்கினும் நில்லார்!
ஓடினார், ஓடினார், ஓடினார், நடந்தே!
ஆயிரம் ஆயிரத் தைந்நூறு பெண்கள்
ஒளி கொள் விழியில் உறுதி காட்டி
இறக்கை கட்டிப் பறக்கின்றார்கள்!
ஐயோ எத்தனை அதிர்ச்சி, உத்ஸாகம்!
சமுத்திரம் போல அமைந்த மைதானம்
அங்கே கூடினால் அத்தனை பேரும்
குவித்தனர் அங்கொரு கோடி ரூபாய்
வீரத் தமிழன் வெறி கொண்டெழுந்தான்.
உரக்கக் கேட்டான் : உயிரோ நம் தமிழ்?
அகிலம் கிழிய ஆம் ஆம் என்றனர்.
உடனே  திடுக்கென விழித்தேன்.
அந்தோ! அந்தோ! பழைய
நைந்த தமிழரொடு நானிருந்தேனே!
(இப்படித்தான் பாவேந்தர் குமுறியிருப்பார்)
தேமதுரத் தமிழோசை உலகெலாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்…….
சேமமுற வேண்டுமெனில் தெருவெல்லாம் தமிழ் முழக்கம் செழிக்கச் செய்வீர்……..
பூங்குன்றனாரை சிதைத்தா முழங்கச் சொன்னான்?
எங்கே போகிறோம்? கோபாலபுரம், மற்றும் ஆழ்வார்பேட்டைக்கோ?

Rabble-Rousing: How Effective, How Moral?

There was almost a spectacular turnout when Arundhati Roy spoke in Chennai recently.  People from far away towns and cities had arranged special buses to make it.  Roy is certainly attracting similar crowds elsewhere too.

As an admirer, I am also heartened that in these days of crass self-indulgence, those like her should be attracting such large audiences. But her increasing zealotry leaves one disturbed.

 Yes, reasoned arguments alone can’t lead to a revolution perhaps. Taking some liberty with facts and glossing over inconvenient areas are all par for the course, especially when it comes to leaders mobilizing people.  Even then there are limits, one would imagine. Any unrestrained hype could lead to total loss of credibility.

 So what do you make of someone like Roy who would not say anything about the all too obvious excesses of those who are fighting the state in the name of the people.  Or is it all collateral damage?

 Will such a line sell among the middle classes – whom she is addressing after all?

 Indeed, should those looking for social change bother too very much about the self-absorbed  middle classes? Anyhow they have shown themselves to be counterrevolutionary time and again.  What we are doing is only telling them, ‘Get lost, we know you. We’re telling you all this only to make you understand that we know your game. Without you, despite you, we will….”

 We’re trying to somehow reach out to the large masses who might get to hear. And they are the people to depend upon for any meaningful action. Once they know there are many outside their class standing by them, they would feel emboldened.

 If such indeed is the case, credibility shouldn’t matter one bit.  Fire, brimstone, the more strident the better. So long as you are speaking up for the oppressed, that’s fine.

 Nearly two decades ago, there was this colloquium on Periyar. Speaker after speaker waxed eloquent on the greatness of the man, how he had answers for any and every problem we were encountering, his disciples might have gone astray, still… you see, the blunders of communist parties did not necessarily invalidate Marxism and so on.

 It was becoming quite suffocating, it was uncritical adulation, I thought. I intervened to say, “It’s one thing to say Periyar had thought of this, this and this, his position was quite radical, whether caste or women. But I don’t think we should cover up his commissions and omissions. Leave alone the various contradictions in him, right before his eyes his own cadres were treating their womenfolk as chattel, did he really pull up anyone, did he check out how his followers were implementing his commandments? For all his glib talk of the situation of the Scheduled Castes, did he intervene to see that Dalits  got a fair deal? His stance on Keezhavenmani was outrageous. And, worse,  Karunanidhi was running amok, but he didn’t say a word against him till the very end…My point is if we don’t admit such problem areas even while holding up his example on various counts, we’ll lose credibility…”

 Promptly a passionate Periyarist there interjected, “Who’s this we?.” There were sniggers all round. The man went on, “No, thank. We don’t need your counsel. Periyar’s thoughts are a great weapon which will help us demolish the wretched Brahminical social order…..”

 The man subsequently retreated to Middle East, looking for some inspiration there, perhaps. Some among the more vociferous that day drifted to less thundering vocations, yet others still persist with strident denunciations of anything Brahmin, Hindu, Indian. They are all interchangeable terms anyway for them. Where has it all got them? They remain on the margins of the margins of the margins of the ….

 My argument is whether it is Periyar or Communism, there are greater chances of carrying conviction if we acknowledge the failings and stress that the philosophy has a much brighter side to it for various reasons and hence should be pursued.

 There was such a groundswell of support for Marxism in the 1920’s. If George Orwell or Arthur Koestler subsequently fell out or Bertrand Russell became skeptical, it was not just because of Stalin and what was happening in the USSR alone. Communist party leaders around the world went on foolishly mouthing the Soviet propaganda, losing credibility, and thus virtually destroying all chances of gaining some acceptance at a broader level, more so in the West.

 In India where the conditions should have been far more conducive, even if not according to Marxist cannons, thanks to their contortions during the freedom struggle, readiness to fall in line with diktats from abroad and also by adopting the most opportunist policies, Communist leaders have become a laughing stock.

 A few days ago my heart sank on seeing that veteran Nallakannu by the side of M. Natarajan, the supposedly estranged husband of Jayalalithaa’s confidante Sasikala, on a Tamil nationalist platform.  How far could one allow oneself to be brought down in the name of ‘front’ compulsions.  But when the CPI has chosen to fervently support the Prabhakaranites, everyone has to fall in line.

 Not just Marxism, any kind of altruistic ideal, has few takers these days. The middle classes have different concerns. Even the oppressed are trapped in a kind of ‘Sanskiritization’ of process. What is the way out?

Material conditions apart, it is the intellectual vanguards who have a crucial role to play in any attempt at social change. And they cannot succeed if they content themselves with the role of a rabble-rouser.

 It is not as if Ramadosses alone are confronted with alliance dilemmas! Anyone seeking to forge a united front for a larger cause has to grapple with them. Time Arundhati Roys did.

முள்ளிவாய்க்கால், டபிள்யூ.ஆர், ஸ்டாலின்…., புரிந்துகொள்ள முடியாத புனைவுகளும், வக்கிரங்களும்

முள்ளிவாய்க்கால் அஞ்சலி நடந்து முடிந்தாகிவிட்டது. தமிழுணர்வாளர்கள் தங்கள் ஆதங்கத்தை கொட்டிதீர்த்துவிட்டார்கள்.

முத்தாய்ப்பாக நாம் தமிழர் இயக்கம் துவங்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழனுக்காக மட்டுமாம். எல்லா அரசியல் கட்சிகளையும் அப்புறப்படுத்தப்போகிறாராம்.

 இந்த சீமான் தென் மாவட்டத்துக்காரர். கிறித்துவ தலித்தாம்.  அப் பகுதியில்தான் தலித்துகளுக்கெதிரான கொடுமைகள் அதிகம். அண்மையில் கூட அம்பலக்காரர்வீட்டு சாவுச் செய்தி சொல்ல/ சாவுக்கு பறையடிக்க மறுத்த ஒரு தலித் இளைஞர் கொலை செய்யப்பட்டார். அது பற்றியெல்லாம் வாய் திறப்பதில்லை மனிதர். விடுதலைப்புலிகளுக்காக வீரமுழக்கமிடுபவர் இதுவரை ஒருமுறை கூட தலித் மக்கள் பற்றி பேசியது கிடையாது.

வகை தொகையின்றிப் பேசுவார். கடந்த ஆண்டு சென்னையில் அவர் பேசிய ஒரு பொதுக்கூட்ட ஒளிப்பதிவிலிருந்து:

http://www.youtube.com/watch?v=x7LUNHL4rZg

இளைஞர்களின் விசில் முழக்கத்தின் மத்தியில் முண்டாதட்டிக்கொண்டு இவர் பேசுவதைக் கவனியுங்கள்.

பிரபாகரன் மறைந்துவிட்டார். தமிழினம் சொல்லொணாத் துயருக்கு, இதுவரை கண்டிராத அவலங்களுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் ஏன் அன்னியப்பட்டோம், லட்சக்கணக்கில் சிவிலியன்கள் கொல்லப்பட்டும், மாதக்கணக்கில் விலங்குகள் போல தமிழர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டும் பெரிய அளவில் அழுத்தம் வரவில்லையே, பாதி ஈழமே கொடுக்க முன்வந்தார் ஒரு கட்டத்தில் சந்திரிகா, இப்போதோ அதிகாரப் பரவல் என்பதே வெறுங்கனவாகிவிட்டது, ஏன் இப்படி என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்பதில்லை. மாறாக விடப்போவதில்லை, தியாகம் வீணாகாது என்ற சூளுரைகள்.

இன்று இலங்கையில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல சிங்களர்கள்கூட பேச அஞ்சுகின்றனர். ராஜபக்சே குடும்பத்தின் சர்வாதிகாரம் எல்லோரையும் குலை நடுங்கவைக்கிறது. புத்த பிக்குகளே ஆடிப்போய்விட்டனர். பொன்சேகாவிற்கு நடந்தைவிடவா?

அண்டைநாடான பர்மாவில் நடப்பதைப் போன்று ஆண்டாண்டுகளுக்கு யதேச்சாதிகார ஆட்சி நடத்தலாம் என்று மஹிந்தா கணக்குபோடுவது போலத் தெரிகிறது.

அமெரிக்கா/பிரிட்டனுக்கெதிராக சீனா, இந்தியாவிற்கெதிராக சீனா பாகிஸ்தான் என்று நிறுத்தி மற்றவர் வாயை அடைத்து கொடுங்கோலாட்சியை தடையில்லாமல் நடத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்.

சீனத் தொழிலாளர்களுக்கும் சிங்களத் தொழிலாளர்களுக்குமிடையே மோதலாம். தொழிற்சங்கங்கள் மிரண்டுபோய் இருக்கின்றன.

Libyan land grab of Mali’s rice-producing land

farmlandgrab.org

இந்நிலையில் என்ன செய்யலாம், செய்யவேண்டும், எப்படி பாதிக்கப்பட்ட சிங்களர்களுடன் கைகோர்த்து மஹிந்தாவை எதிர்த்துப் போராடுவது, இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படுவதை தடுத்து நிறுத்துவது, இதுபற்றியே நாங்கள் சிந்திக்கவேண்டும் என்கின்றனர் ஒரு சில அறிவுஜீவித் தமிழர்கள்.

 http://uthr.org/

ஆனால் இனப்பற்றாளர்கள் ஆத்ம பரிசோதனை எதுவும் செய்துகொள்வதில்லை. நாம், நாம் ஆதரித்த இயக்கங்கள், தலைவர்கள், தவறேதும் செய்யவில்லை, நாம் வென்றால் அது நமது சாதனை, தோற்றால் அது மற்றவர்களின் சதி, இந்த சிந்தனை பிரபாகரன் அபிமானிகளை மட்டுமல்ல, தீவிரப் பற்று கொண்ட எவரையுமே பீடிக்கும் ஒரு நோய்.

அண்மையில் ஃப்ரண்ட்லைனில் இரண்டாம் உலகப்போரில் சோவியத் யூனியன் பங்கு பற்றி ஒரு கட்டுரை. கம்யூனிசம், சோஷலிசம் எல்லாம் ஒழிந்துபோய் குரூரமான ஒரு முதலாளித்துவத்தை இயக்கிவரும் புட்டின் ஸ்டாலின் தலைமைக்கு வாழ்த்து சொல்கிறார், அவரைப் பற்றி விமர்சனம் எதுவும் இல்லை. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஸ்டாலின் வழிகாட்டுதல் பற்றி மெய்மறந்து சிலாகிக்கிறார் கட்டுரையாளர், ஆனால் அப்போது நடந்த தவறுகள், பல்வேறு பகுதியினருக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள், இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒரு வார்த்தை இல்லை.

சென்னையில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம் நடத்தும் செம்மொழித் தமிழுக்கு செய்ய வேண்டியது என்ன? – மாநிலக் கருத்தரங்கம்

செயற்பிரகடனம் வெளிட்டுரை:
எழுத்தாளர் ச.தமிழ்ச்செல்வன் பொதுச் செயலாளர்

இத் தமிழ்ச் செல்வன் தான் அண்மையில் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட தோழர் டபிள்யூ.ஆரை அசிங்கப்படுத்தி கட்டுரைகள் எழுதி, தனது கட்சி விசுவாசத்தை பிரகடனப்படுத்தியவர். பெருமிதமாக வலம் வருகிறார். அவருக்கு கட்சிவட்டாரங்களில் மதிப்பும் கூடுகிறது.

 கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்து வரதராசனை மனம் நோகச் செய்த வாசுகிக்கு அகில இந்திய அளவில் சி.பி.எம் மில் முக்கிய பதவி.

டபிள்யூ ஆர் மீதான ‘புகார்களை’ விசாரித்த குழுவில் பணியாற்றிய ஏ.கே.பத்மநாபன் சி.ஐ.டி.யூவின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். மூன்றாவது நபருக்கு என்ன பரிசு என்று இன்னமும் தெரியவில்லை.

அக்குழுவினர் மீது கட்சியின் கீழ்மட்டத்தில் கடும் அதிருப்தி என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது.  ஆனால் டபிள்யூ ஆர் உடல் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்ட அன்று கதறி அழுதவர்கள் இன்று மௌனமாகிவிட்டார்கள். கட்சி முக்கியமாம். மாவோயிஸ்டுகள் பகுதியில் குண்டுமழைபொழியுங்கள் என்று மனித நேயத்தோடு பரிந்துரை செய்யும் கட்சி அல்லவா அது?

நம்மைத்தாண்டி நம்மைச் சுற்றியுள்ள அவலங்களை பற்றி, அநீதிகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்பவர்கள்தான் ஆர்வலர்களாக ஆகிறார்கள். ஆனால் அவர்களே, அவர்கள் ஆதரிப்பவர்கள் கொடுமைகள் இழைக்கும்போது அவற்றை நியாயப்படுத்துவதேன், மௌனியாக இருப்பதேன்?

மனித மன செயல்பாடுகளை உளவியல் வல்லுநர்கள்தாம் விளக்கமுடியும். என்னைப் பொறுத்தவரை  double standards, நமக்கொரு நீதி, அடுத்தவனுக்கொரு நீதி என எண்ணும் போக்கே எல்லாவித புரட்சிகர இயக்கங்களும் நசித்துப் போவதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

எப்படியாயினும் பிரமையில் ஆழ்ந்திருப்பவர்களும் கயவர்களும் ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருக்கும்போது மற்றவர்கள், உண்மையான மனிதநேயர்கள் அமைதி காக்கக்கூடாது. புரட்டல்வாதங்களுக்கெதிராக தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்யவேண்டும். அதுவே புது யுகம் பிறக்க வழி.

குஷ்பு அரசியலில் – யாருக்கு என்ன பயன்?

நடிகை குஷ்பு, திருமணத்திற்கு முன் உடலுறவு பற்றி ஏதோ சற்று துணிச்சலாகப் பேசி விட்டார். நமது ஊடகங்கள் அதைப் பெரிது படுத்த, அது சுப்ரீம் கோர்ட் வரை செல்ல, நீதிபதிகளும் நடிகைக்கு சார்பாகத் தீர்ப்பளிக்க, அவருக்கு நாடளவில் அங்கீகாரம் கிடைத்து விட்டது (A star attained a different kind of stardom). பெண்ணியத்திற்காகக் கொடி பிடித்து அந்தக் கொடியை எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் கொண்டு நட்டவர் என்கிறார்கள்!. அவரும் தி மு கவில் திடீரென்று சரணடைந்து விட்டாரா, வேறு சிலரைப் போலவே !. உடனுக்குடன் ஜயா டிவியில் நடத்திக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார் — எதிர்பார்த்தது போலத்தான். தி மு கவில் பெண் இனத்திற்கு என்ன மரியாதை இருக்கும்? இவர் நிலை என்னவாகும்? பெருந்தலைவரோ பல பெண்டாட்டிக்காரர். இது தனிப்பட்ட விஷயம்தான் என்றாலும் அவர் பெண்களைப் பற்றி பெரிய முற்போக்கான எண்ணம் உடையவர் என்று யாரும் நம்பத் தயாராக இல்லை. அவர் எழுதித் தள்ளிய நீண்ட நாவல்களில் பெண்களை நுகரத்தக்க அழகு பொம்மைகளாகத் தான் சித்தரித்திருக்கிறார். போதாக் குறைக்கு இவற்றிற்கு ஓவியம் வரைந்தவரின் கைவண்ணம் வேறு. கட்சியில் கனிமொழி, தற்பொழுது பூங்கோதை ஆலடி அருணா, இவர்கள் தவிர எத்துணைப் பெண்கள் பொறுப்பில் உள்ளார்கள் என்று கணக்கெடுக்க வேண்டும். அப்படி குஷ்புவிற்கு பெரிய “பதவி” ஒன்றைத் தூக்கிக் கொடுத்தாலும், உடன் பிறப்புகள் சும்மா இருக்குமா? குஷ்பு மேடையில் முழங்கினால், அவர் பேசியதைத் தெளிவு படுத்த ஒரு உரையாசிரியர் வேறு தேவைப்படுவாரே! இப்படியெல்லாம் கட்சி தழைக்க வேண்டுமா? தமில் மக்கலுக்கு இதெல்லாம் தேவைதானா? அன்றொரு நாள், நடிகை ஜயப்ரதா சமஜ்வாதி கட்சியில் சேரக் காரணம் பெரிய கொள்கையின் உந்துதல் அல்ல. அவர் அரசு வழங்கிய மான்யத்தை சரிவர உபயோகிக்க வில்லை, அதற்கான கணக்கும் அவரிடம் இல்லை. ஜயப்ரதாவைக் காப்பாற்ற தலைவர் அமர்சிங் வாக்களித்திருந்ததால் அவர் கட்சியைத் தழுவ நேர்ந்தது. குஷ்புவிற்கு இது போன்ற நிர்ப்பந்த நிலை இருக்கக் கூடுமா? இல்லை பெருந்தலைவரிடம் ஒரு பேரரசர் போலப் பணமும் சொத்தும் கொழுத்து இருப்பதால் பல துறைகளில் உள்ளவர்களை வாங்கியது போல, குஷ்புவையும் விலைக்கு வாங்கி விட்டாரா? யுக்தியற்றவரா நமது கலைஞர்! இங்கே நடிகர் எஸ் வி சேகர் நமது நினைவிற்கு வரலாம்! குஷ்பு இனி படங்களில் நடிப்பாரா? நெப்போலியன் நடிப்பதில்லை. எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கும் அவருக்குக் கொடுக்கக்கூடிய அமைச்சர் இலாக்காவிற்கும் ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்தி, எம் ஜி ஆர் தொடர்ந்து நடிப்பதற்கே குறுக்கே நின்றவர்தான் நமது கலைஞர். குஷ்பு விளம்பரங்கள் இனி வருமா? பெறும் தொகையில் கட்சிக்கு எவ்வளவு ஒதுக்க நேரிடும்? வானில் உயர சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பறவை ஏன் தானே ஒரு கூட்டிற்குள் தன்னை அடைத்துக் கொள்ள முற்படுகிறது? இந்தப் பறவையின் உலக அனுபவம் இவ்வளவுதானா? இது ஒரு அப்பாவிப் பறவைதானா? வேறு பின்னணிகள் உள்ளனவா? அறிந்தால் சொல்லுங்க

MAY DAY

ON this day of labour uprising, a day of revolutionary fervour, a ‘sacred’ day for communists world over, the day which has become a symbol of hope of making the world a better place to live in not only for toiling stock, but for the mankind as a whole, I feel like calling you, COMRADE – but in a way I did never before, but with so much caution and concern. 

It so happened I finished reading George Orwell’s Animal Farm this morning. I’ve heard about horrors in the so-called socialist countries, hence Orwell had no new revelation for me.
Yet, as a strong literary representation of the problem, the novel left a deep emotional impact on me. A pall of melancholy descended on my heart.

It should have been a humiliating experience for those who had sacrificed their all for the revolution to be turned into hapless slaves of the system.

Human rights violations of communist parties/governments, the mind-numbing suppression of dissent must be faced squarely, and institutional arrangements made to forestall an encore – before people could trust on another revolution.

At the same time we should also remember that objective ground realities could have paved the way for the dictatorship (the real tyranny, as against the much talked after “dictatorship of proletariat” which should have been in any case an intra-class- democracy) over the proletariat.  They should be understood better before we set about suggesting alternatives.

The capitalist world’s conspiracies to reverse the revolution are not a figment of imagination after all.  How are we to face up to such forces even while preventing the rise of Stalins and Maos in the future.

Finally dangers of brutal dictatorships and philistine party officials cannot mean we should hate changes, progressive changes, changes for the better. After all Napoleons, Squealers and their hypocrisies are not strictly confined to communist state alone. They abound in the much glorified democracies as well, as we could see it today.

So then, I want to conclude with Inquilab Zindabad. Only be sure it is not a bleating to crush dissent, but a genuine call fo social change. 

INQUILAB ZINDABAD!

Confessions of an illiterate!

Illiterate, what else? To read now a book published way back in 1991 and rave!

 Al Pacino: A life on the wire by Andrew Yule. Life on the wire signifying huge risks. Am not convinced of the appropriateness of the title. It is not as if Al Pacino was always teetering on the edge, though he was indeed risking a lot by choosing to stay away from Hollywood at will. Am not much of a film buff either. I picked up the book at a rental library only out of curiosity.

 Oh what an experience it turned out to be. This is to heartily recommend the book to everyone. What a great character. It was difficult for me to imagine that a US film actor could be so indifferent to wealth, so informal, so easy-going, modest, almost self-effacing, turning down offers right, left and centre, going back to the theatre at the slightest opportunity. Fame sits so lightly on him, though he is acutely conscious of the adulation he was and is still receiving. 

He keeps saying only in theatre there is unlimited scope to experiment, to realize yourselves.  Occasionally our Tamil actors like Sivaji too have said so, but how sincerely they felt it that way, that’s open to question. Whereas Al Pacino seeks to stage plays even after Godfather. His dedication is so touching, getting under the skin of the characters he played, so much so during the making of a film he refused to interact with the villain off the sets. Playing a gangster or a gay, the kind of research he undertakes is mindboggling.

Perhaps while many western actors could develop that kind of dedication, his almost total lack of greed or any tendency to flaunt is indeed heartening. That someone from the tinsel world, a seemingly soulless Darwinian jungle, could look for fulfillment only in his or her chosen vocation, is almost incredible.

 I say yes to film offers only because I get tired of saying no, he says. That could be a bit put on, but rejecting offers time and again despite the huge money dangled before him Al Pacinio comes off as a great person. There are some shades of our very own Rajnikanth, but of course I don’t mean in terms of acting!

 What also impressed me most was the way many critics tore into him,  refusing to be overwhelmed by his reputation. The biographer too cites many such withering attacks on the actor, notwithstanding his admiration for his subject.

There were quite a few gems spread all across the book –

 Guilt is a useless feeling – Marlan Brando

 A man’s reach should exceed his grasp, or whats a heaven for? – Godfather III

 Revolution is so idiotic that it makes me wonder if it wasn’t chewed to bits in the editing lab by a gang of mice (or studio executives, which is often the same thing, only worse.) Kids staging a Fourth of July paeant couldn’t come up with anything this hilariously bad.-  a critic

 Only action film that becomes an allegory of impotence – a critic

 When you get the urge to act, lie down.

 Dealing with fame is just too exhausting. Everyone seems to want a piece of you. Strangers want to hold you in conversation. Girls come up to you in restaurants and kiss you full on the mouth while your mouth is full of food. You think that sounds good, huh? Well, believe me, the novelty soon wears off.

Whoever can lay her or his hands on the book, go for it quick. Otherwise you are missing something in life.

மல்டிப்ளெக்ஸில் திளைக்கும் அங்காடித்தெரு

 

மல்டிப்ளெக்ஸ்கள், மால்கள் இவையெல்லாம் நுகர்வோர் கலாச்சார சகதியில் விழுந்து புரளும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் சுவர்க்கம்.

தெருமுனை மளிகைக் கடைகளை விழுங்கும் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகள் உலகமயமாதல் எனும் அரக்கனின் ஒரு பரிமாணம் என்றால், நம்மை அதிரவைக்கும் இன்னொரு கோர முகம் இம்மல்டிப்ளெஸ்கள்.  ராம் தியேட்டர், ஸ்ரீனிவாசா, ஏன்  ஆனந்த் கூட நிர்மூலமாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி கவலைப்படுகின்றனர் ஆர்வலர்கள் – இவர்களுக்கு , கவலைப்படுவதைத்தவிர வேறு வேலை என்ன என்று சொல்வோர் பலர், அது வேறு!

அப்படிக் கவலைப்படுவோர் சில வாரங்களாக சிலாகிப்பது வசந்தபாலனின் அங்காடித்தெருவை. சரவணா ஸ்டோர்ஸ் விபத்துக்கள், கொடுமைகள் அடிக்கடி அரசல் புரசலாகப் பேசப்படும், கோடிட்டு காட்டப்படும் ஊடகங்களில். அவ்வளவே. பெரிதாக எதுவும் நடந்துவிடாது. சலுகைவிலையில் கிடைக்கும் புடவைகளுக்காகவும், மற்ற பல பொருட்களுக்காகவும் அங்கு செல்லும் கூட்டம் குறைவதில்லை.

அப்படிச் செல்லும் மனிதர்களையும் உலுக்கும் படம் அங்காடித்தெரு என பலர் கூறுகின்றனர், சகிக்கவில்லை என்று சாருநிவேதிதா உள்ளிட்ட சிலர் சொன்னாலும்.

இப்போது அந்த வசந்தபாலன், சமூகத்திற்கு செய்தி சொல்ல விரும்பும் இயக்குநராகக் காட்டிக்கொள்ளவிரும்புபவர், ஒரு பேட்டியில் கூறியிருக்கிறார், மல்டிப்ளெக்சினால்தான் அவரது படம் சூப்பர் ஹிட்டாகியிருக்கிறதாம்.

விண்ணைத்தாண்டியின் கதையும் அப்படித்தானாம். இத்தகைய மல்டிப்ளெக்ஸ்கள் காரணமாக தரமான பல படங்கள் தமிழில் உருவாகிறதாம்.

இன்று (ஏப்ரல் 18)  டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா நாளேட்டின் சென்னைப் பதிப்பின் நகர் மலர் சென்னை டைம்ஸில் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை கூறுகிறது.

 தாராளமயத்தின் காரணமாக முகிழ்த்துவரும் நடுத்தரவர்க்கம் வாழ்க்கையை முடிவில்லாத ஒரு பார்ட்டியாக, ஒரு ஐ.பி.எல் போட்டியாக பார்க்கிறது, பின் தங்கியவர்களைப் பற்றி அதற்கு அக்கறையில்லை என்பது உண்மைதான்.  ஆயினும்,  அதன் மதிப்பீடுகள் சில மதிக்கத்தகுந்தனவாக இருக்கின்றனபோலும், சந்தை விரிவடையும்போது கலை மேம்படுகிறது, நல்ல கலைஞர்களும் உருவாகிறார்கள் – இவ்வாறு இன்னொரு பரிமாணமும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் எழுச்சிக்கு இருக்கிறது எனத் தோன்றுகிறது.

அப்படியானால் அன்னம் போல, நல்ல பகுதிகளை மட்டும் பிரித்தெடுத்து, அவலங்களை ஒதுக்கிவிடமுடியுமா? சற்றுக் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது.

 ஒரு கொசுறு செய்தி – இந்தியாவிலேயே அதிகமாக படங்கள் பார்ப்பது தமிழன் தானாம். தயாநிதிக்கும் உதயநிதிக்கும் அவர்கள் சந்ததியினருக்கும் இனி ஏன் கட்சி அரசியலுக்கு வரவேண்டும் எனத்தோன்றும்?  அழகிரியே ஒதுங்கிவிடுவாரோ!